Siódma Antyfona adwentowa

O Emmanuelu, Królu nasz i Prawodawco, nadziejo i ratunku narodów; przyjdź nas wybawić, nasz Panie i Boże!

Emanuel znaczy po hebrajsku Bóg z nami (Iż 7, 14). Niech liturgia najbliższych dni będzie dla każdego z nas żywym wydarzeniem spotkania z Tym, Który JEST!

Emmanuelu! Królu, Prawodawco,
oczekiwanie narodów i Zbawco.
Przybądź i nasze wysłuchaj wołanie,
Boże, nasz Panie!

Szósta Antyfona adwentowa

"O Królu, oczekiwany przez wszystkie narody; Kamieniu Węgielny, który łączysz wszystkie ludy w jedno; przyjdź i zbaw człowieka, któregoś z ziemi utworzył"

Co oznacza to tajemnicze imię Jezusa: "Kamień Węgielny"? Głowica węgła, najważniejszy kamień całej budowli - to Ten, który JEST. On przyszedł, ale został odrzucony przez budujących (Ps 118, 22). "Przyszedł do swojej własności, ale swoi Go nie przyjęli" (J 1, 11). Ci "swoi" to Jeruzalem wraz z narodem, który oczekiwał na Mesjasza, ale kiedy On przyszedł, nie rozpoznał Go. Jezus jednak staje się kamieniem węgielnym Nowego Jeruzalem - nowej wspólnoty wierzących. Kościół jest "zbudowany na fundamencie apostołów i proroków, gdzie kamieniem węgielnym jest sam Chrystus Jezus" - pisze św. Paweł (Ef 2, 20). Przez wieki wiara w Jezusa jest fundamentem, spoiwem, który łączy wszystkich, wszystkie narody. W każdym narodzie znajdą się bowiem ci, którzy Mu uwierzą i przyjmą Dobrą Nowinę. "A kto uwierzy w Niego, nie będzie zawiedziony" (1 P 2, 6)

Wersja poetycka:

Królu narodów! Tyś ich upragnieniem,
Tyś jest węgielnym jedności kamieniem.
Przybądź, niech człowiek przez Ciebie stworzony,
będzie zbawiony!

Piąta Antyfona adwentowa

"O Wschodzie, Blasku światłości wieczystej i Słońce sprawiedliwości; przyjdź i oświeć żyjących w mroku i cieniu śmierci."

Ile w tej antyfonie światła! Aż błyszczy. Rzeczywiście w Biblii obecność Pana często jest przedstawiana symbolicznie za pomocą światła, ognia, blasku. W Starym Testamencie Bóg objawił się Mojżeszowi w płonącym krzaku (Wj 3,2). Jako słup ognia szedł i oświecał nocną wędrówkę Izraelitów przez pustynię (Wj 13, 21) Psalmy wychwalają Jego sprawiedliwość, która ma zabłysnąć jak światło (Ps 37, 6). Jezus, który przychodzi, jest przez Zachariasza porównany do wschodzącego Słońca (Łk 1, 78), a przez proroka Symeona nazwany Światłem na oświecenie pogan (Łk 2, 32). Sam Zbawiciel mówi o sobie: Ja jestem Światłością Świata (J 8, 12) a Jan nazywa Go w Prologu swojej Ewangelii światłością prawdziwą, która oświeca każdego człowieka, który na świat przychodzi (J 1, 9). Podczas przemienienia na górze uczniowie opisują, że Jego wygląd przemienił się tak, że Jego odzienie stało się lśniąco białe (Łk 9, 29). Po co przychodzi ten Bóg pełen światła? Przychodzi, aby rzucić ogień na ziemię (Łk 12, 49). Oczy Jego jak płomień ognia (Ap 1, 14); Jego wygląd jak Słońce (Ap 1, 16); jest jak Gwiazda świecąca, poranna (Ap 22, 16). On rozprasza mroki śmierci (Mt 4, 16). Także trzecia Osoba Trójcy Świętej, Duch, którego Jezus pośle po swoim zmartwychwstaniu, jest jak ogień, którego języki zstąpią na Apostołów w dzień Pięćdziesiątnicy (Dz 2, 3). W Liturgii Kościoła wyrażenie obecności Boga jest zawsze związane ze światłem. Od małej lampki przy Tabernakulum, po wielką świecę wielkanocnego Paschału. Nie bójmy się więc! Jeśli Pan jest pośród nas, to możemy śpiewać bez lęku nawet pośród ciemności: "Z Tobą ciemność nie będzie ciemna, a noc jak dzień zajaśnieje, bo mrok jest dla Ciebie jak światło" (Ps 139, 12).

Wersja poetycka:

O Wschodzie ranny! Światło wiekuiste,

sprawiedliwości słońce promieniste.

Przybądź i oświeć w ciemnościach siedzące

nędznych tysiące!

Czwarta Antyfona adwentowa

Za nami grudniowy dzień skupienia. 

Relacja TUTAJ

 "O, Kluczu Dawida i Berło domu Izraela, 

Ty, który otwierasz, a nikt zamknąć nie zdoła, zamykasz, a nikt nie otworzy; 

przyjdź i wyprowadź z więzienia człowieka, który trwa w mroku i cieniu śmierci"

Czy zauważyliście, że każda antyfona składa się z dwóch części? Pierwsza to zawołanie "O!" do Tego, który przychodzi, wzbogacona o różne jego określenia zaczerpnięte z kart Biblii. Druga część to prośba o wyzwolenie: Przyjdź! Wyzwól! Wybaw! Wyprowadź z niewoli! On naprawdę po to przychodzi!

Klucz otwiera i zamyka, berło to atrybut królewski. Oba przedmioty oznaczają władzę. Klucz. Jezus sam z siebie uczynił narzędzie, którym otwiera się Niebo. Władzę kluczy powierzył Kościołowi w osobie św. Piotra (Mt 16, 19). Berło. "Nie zostanie odjęte berło od Judy ani laska pasterska spomiędzy jego kolan, aż przyjdzie Ten, do którego one należą" (Rdz 49, 10). To proroctwo dotyczy pokolenia Judy, z którego pochodzi Dawid, a także Jezus. Czas się wypełnia i Jezus przychodzi objąć władzę. Dzięki niej wyzwoli wszystkich spod panowania grzechu, w którym pogrążony jest świat: "Lud, który siedział w ciemności, ujrzał światło wielkie, i mieszkańcom cienistej krainy śmierci światło wzeszło" (Mt 4, 16)

Wersja poetycka:

Kluczu Dawidów, Izraela Boże,

co Ty otworzysz, nikt zamknąć nie może!

Przybądź i wywiedź mocą Twej prawicy

więźniów z ciemnicy!

Trzecia Antyfona adwentowa

"O, Korzeniu Jessego, który się wznosisz jako znak dla narodów, przed Tobą zamilkną królowie a ludy modlić się będą do Ciebie; przyjdź nas wyzwolić i już dłużej nie zwlekaj!"

"Wyrośnie różdżka z pnia Jessego, wypuści się odrośl z jego korzeni, i spocznie na niej Duch Pański" (Iz 11, 1). Bóg powiedział do proroka Samuela: "Idź, posyłam cie do Jessego Betlejemity, gdyż pomiędzy jego synami upatrzyłem sobie króla" (1 Sm 16, 1). Samuel poszedł do Betlejem i namaścił na króla Izraela najmłodszego syna Jessego. Miał na imię Dawid. Tak rozpoczęła się historia rodu, z którego miał wyjść Zbawiciel. Wyrósł On jak gałązka ze starodawnego pnia drzewa genealogicznego królewskiego domu Dawida. W Ewangelii często nazywają Jezusa "Synem Dawida". A Biblia kończy się wołaniem "Przyjdź!" skierowanym do Tego, który mówi o sobie: "Jam jest Odrośl i Potomstwo Dawida. (...) Zaiste, przyjdę niebawem" (Ap 22, 16. 20). Przyjdź, Panie Jezu!

Wersja poetycka:

Korzeniu Jesse! Tyś chorągwią ludów,
zamilkną króle na widok Twych cudów.
Przybądź i pospiesz, użal się złej doli,
wybaw z niewoli!

Druga Antyfona adwentowa

"O Adonai, Wodzu Izraela, Tyś w krzaku gorejącym objawił się Mojżeszowi i na Synaju dałeś mu Prawo; przyjdź nas wyzwolić swym potężnym ramieniem."

Adonai oznacza Pan i Bóg, jedno z biblijnych imion Jahwe. Gdy Bóg postanowił wyzwolić swój lud z niewoli egipskiej, ukazał się w płonącym krzaku Mojżeszowi, wybierając go na przewodnika tej wędrówki. A kiedy już wyszli i wędrowali przez pustynię, nadał im Prawo w postaci kamiennych tablic Dziesięciu Przykazań. Odtąd byli Ludem Przymierza.
Jezus jest nazywany "Nowym Mojżeszem". On wyzwoli swój lud z niewoli najgorszej, śmiertelnej - niewoli grzechu i zawrze Nowe Przymierze, już nie na Synaju, ale na Golgocie. To nowe Prawo będzie zapisane przez Jezusa Jego własną Krwią już "nie na kamiennych tablicach, lecz na żywych tablicach serc" (2 Kor 3,3). Przymierze tak silne, że nikt nie potrafi go złamać.

Wersja poetycka:

O Adonai! Wodzu Izraela,
coś go wybawił z rąk nieprzyjaciela,
przybądź upadłym pod ciężkim brzemieniem
z silnym ramieniem!

Pierwsza Antyfona adwentowa

Wchodzimy dziś w drugą część Adwentu. Pierwsza część była czasem nawrócenia, "prostowania dróg na przyjście Pana".Teraz, od 17 do 24 grudnia, przeżywamy już konkretne wydarzenia poprzedzające historyczne narodzenie Jezusa Chrystusa.
Zapraszamy do codziennej medytacji antyfon adwentowych, które wzywając Pana objawiają jednocześnie, kim jest Ten, który przychodzi.
Poniżej pierwsza z nich.

"O Mądrości, która wyszłaś z ust Najwyższego,

obejmując wszechświat od krańca do krańca,

i wszystkim rządzisz z mocą i słodyczą,

przyjdź i naucz nas dróg roztropności."

To określenie Mądrości władającej "z mocą i słodyczą" albo jak chce inny przekład: "stanowczo i łagodnie" wzięte zostało z Księgi Mądrości (Mdr 12, 18). Dzisiaj pierwsza z antyfon adwentowych, które będą nam towarzyszyć każdego dnia aż do wypełnienia się wezwania, którą kończy się każda z nich: "PRZYJDŹ!"

Kto działa jednocześnie stanowczo i łagodnie? Doskonały wychowawca. Konsekwentny, ale nie agresywny. Posiadając autorytet nie wymusza niczego siłą. Po prostu kochający. Stanowczo i łagodnie działa tylko ten, kto jest pewny siebie i tego, co chce przekazać: nie musi wzbudzać lęku. Oto Ten, który przychodzi!

Wersja poetycka, śpiewana na liturgii adwentowej brzmi:

Mądrości, która z ust Bożych wypływasz,

wszystko urządzasz, zewsząd cel dobywasz,

przybądź i naucz nas dróg roztropności,

Wieczna Mądrości!