smallbluehouse

II Niedziela Wielkiego Postu

2012-03-03T11:22:00.001-08:00

Druga niedziela Wielkiego Postu prowadzi nas na górę Tabor. Antyfona na wejście ukazuje tęsknotę człowieka za oglądaniem oblicza Bożego, czyli za doświadczeniem bliskości Boga (Ps 27,8-9): O Tobie mówi moje serce: „Szukaj Jego oblicza. Będę szukał oblicza Twego, Panie, nie zakrywaj przede mną swojej twarzy” (Ps 27,8-9) Wraz z trzema uczniami możemy oglądać oblicze Boga na twarzy przemienionego Jezusa. Jezus ukazuje swą boską tożsamość, chwałę, ale również przeznaczenie naszej ludzkiej natury. Jezus staje się dla nas objawieniem się woli Ojca, co potwierdzają słowa antyfony na komunię: To jest mój Syn umiłowany, w którym mam upodobanie, Jego słuchajcie.

Ewangelia o Przemienieniu Pańskim stawia przed naszymi oczami chwałę Chrystusa, która antycypuje zmartwychwstanie i która zwiastuje przebóstwienie człowieka. Wspólnota chrześcijańska uświadamia sobie, że jest prowadzona, jak apostołowie Piotr, Jakub i Jan, „osobno, na wysoką górę” (Mt 17,1), aby przyjąć na nowo w Chrystusie, jako synowie w Synu, dar Łaski Bożej: „To jest mój Syn umiłowany, w którym sobie upodobałem. Słuchajcie Go” (w. 5). Jest to zaproszenie do oddalenia się od codziennego szumu, aby zanurzyć się w obecności Boga: On chce przekazać nam każdego dnia słowo, które przenika do głębin naszego ducha, gdzie rozróżnia dobro od zła (por. Hbr 4,12) i umacnia wolę pójścia za Panem (Benedykt XVI, Orędzie na Wielki Post 2011).

Mk 9,2-10

Po sześciu dniach Jezus wziął z sobą Piotra, Jakuba i Jana i zaprowadził ich samych osobno na górę wysoką. Tam przemienił się wobec nich. Jego odzienie stało się lśniąco białe tak, jak żaden folusznik na ziemi wybielić nie zdoła. I ukazał się im Eliasz z Mojżeszem, którzy rozmawiali z Jezusem. Wtedy Piotr rzekł do Jezusa: «Rabbi, dobrze, że tu jesteśmy; postawimy trzy namioty: jeden dla Ciebie, jeden dla Mojżesza i jeden dla Eliasza». Nie wiedział bowiem, co należy mówić, tak byli przestraszeni. I zjawił się obłok, osłaniający ich, a z obłoku odezwał się głos: «To jest mój Syn umiłowany, Jego słuchajcie!». I zaraz potem, gdy się rozejrzeli, nikogo już nie widzieli przy sobie, tylko samego Jezusa. A gdy schodzili z góry, przykazał im, aby nikomu nie rozpowiadali o tym, co widzieli, zanim Syn Człowieczy nie powstanie z martwych. Zachowali to polecenie, rozprawiając tylko między sobą, co znaczy "powstać z martwych".

1. Kontekst

Jezus jest w pełni swojej publicznej działalności. Wędruje, głosi, uzdrawia. Wraz z Nim są uczniowie. Pod Cezareą Filipową dochodzi do wyznania Piotra (8,29), które odsłania rąbek tajemnicy Jezusa-Mesjasza. Jednak Piotr rozumie to w ludzkich kategoriach, co zauważa się w jego reakcji na pierwszą zapowiedź męki (8,31). Piotr chce po ludzku chronić Jezusa (8,32), co okazuje się być sprzeczne z wolą Ojca. Jezus upomina Piotra (8,33) i poucza o wymogu niesienia krzyża (8,34nn). Aby umocnić i przygotować uczniów na moment męki Jezus objawia im swoją chwałę.

2. Lectio

W.2: Sześć dni to nie tylko odniesienie chronologiczne, które łączy to wydarzenie z kontekstem wcześniejszym. Sześć w Biblii jest cyfrą symbolizującą dzień stworzenia człowieka. Jest to więc subtelna aluzja, która odnosi nas do tego wydarzenia, i w łączności z nim należy interpretować dalsze sceny.
Jezus sam wybiera świadków tego zdarzenia. Piotr, Jakub i Jan to ci, którzy są świadkami wskrzeszenia córki Jaira (Mk 5,37), czy bardziej z bliska widzą zmaganie Jezusa w Getsemani (Mk 14,33). Teraz towarzyszą Jezusowi w wędrówce na górę.

Udają się na górę wysoką osobno. Żaden z Ewangelistów nie podaje nam nazwy tej góry. Jako pierwszy identyfikują Górę Przemienienia z Taborem Orygenes (II/III w. po Chr.) oraz Cyryl Jerozolimski w swoich katechezach mistagogicznych (347 po Chr.). Jest to góra niezbyt wysoka (588 m.n.p.m.), ale biorac pod uwagę ukształtowanie Galilei oraz depresję zwiazaną z Jeziorem Galilejskim, wydaje się ona dość wysoka i z daleka wyróżnia się na horyzoncie. Tabor w Biblii wiąże się ze zwycięstwem Baraka nad wojskami Kananejczyków (Sdz 4,6.12-16). W Ps 89,13 Góra Tabor oddaje cześć Bogu. Dla nas istotne jest to, że uczniowie zostają wprowadzeni w odosobnienie, gdzie ma się wydarzyć coś ważnego. Łukasz łączy to z modlitwą Jezusa (Łk 9,28).
Marek określa to zdarzenie jako „przemienienie się” Jezusa (czasownik metamorfóomai). To samo słowo używa święty Paweł, gdy poucza Rzymian (12,2): „Nie bierzcie więc wzoru z tego świata, lecz przemieniajcie się przez odnawianie umysłu, abyście umieli rozpoznać, jaka jest wola Boża: co jest dobre, co Bogu przyjemne i co doskonałe”. Podobnie też wobec Koryntian (2 Kor 3,18): „My wszyscy z odsłoniętą twarzą wpatrujemy się w jasność Pańską jakby w zwierciadle; za sprawą Ducha Pańskiego, coraz bardziej jaśniejąc, upodabniamy się do Jego obrazu”.

W.3: Marek podkreśla lśniąco białe ubranie Jezusa. Łukasz mówi też o odmienionej podczas modlitwy twarzy (9,29), Mateusz określa, że stała się jaśniejąca jak słońce (17,3). Marek ogranicza się o białości szat. To już wiele mówi. Jest to odniesienie do Mojżesza, który spotyka się z Bogiem, a następnie Jego twarz jaśnieje (Wj 34,34-35). W kontekście „szóstego dnia”, dnia stworzenia Adama, moża tu znaleźć odniesienie do pierwszego człowieka. Tradycja rabiniczna uczyła, że pierwsi rodzice zanim zgrzeszyli, posiadali jaśniejące szaty sporządzone ze światła, które ukazywały ich wielką godność i świętość. Przez grzech je utracili, a przyoblekli szaty ze skór zwierząt, które symbolizują pożądliwą, skażoną naturę. Jezus posiada tu szaty, których biel, światło, nie pochodzi od człowieka. To blask Jego bóstwa, a jednocześnie zapowiedź odnowy skażonej ludzkiej natury.

W.4: Pojawiają się dwaj mężowie: Mojżesz i Eliasz. Oni uosabiają dwa wielkie nurty biblijnego Izraela, które odzwierciedliły się następnie w Biblii: Prawo i Proroków. Oni również spotykali się z Bogiem na Górze Horeb (Wj 24; 1 Krl 19). Reprezentują autorytet i obowiązującą wykładnię, które stanowią jednocześnie zapowiedź i drogę prowadzącą do objawienia się Mesjasza. Mężowie rozmawiają z Jezusem. Łukasz dodaje, że dotyczy to odejścia Jezusa, Jego paschy, która ma nastąpić w Jeruzalem (Łk 9,31).

W.5-6: „Rabbi, dobrze, że tu jesteśmy; postawimy trzy namioty”. Nie wiadomo dlaczego Piotr reaguje w taki sposób. Zwraca się do Jezusa z wyrazami czci. Pragnie zatrzymać tę niezwykłą chwilę. W ST namiot rodzi skojarzenie z przybytkiem, miejscem obecności Boga, Jego chwałą (Wj 29,44; 33,7; 40,34). Piotr chce ustanowić tu nowe miejsce Bożej obecności. Inny motyw, który się wiąże z namiotami, to Święto Namiotów, które upamiętnia wędrówkę Izraela przez pustynię i obecność Bożą pośród nich (Kpł 23,34-43). Prorocy wiązali z tym świętem ważne oczekiwania. Proroctwo Zachariasza wiązało przyjście Mesjasza i eschatologiczną pełnię ze Świętem Namiotów, towarzyszyć temu będzie znak światła i wody (Za 14,7-8; por J 7,37n; 8,12): „Będzie to jeden jedyny dzień - Pan tylko wie o nim - nie będzie to dzień ani noc, wieczorną porą będzie jasno. W owym dniu wypłyną z Jerozolimy strumienie wód, połowa z nich popłynie do morza wschodniego, a połowa do morza zachodniego. I w lecie, i w zimie tak będzie”.
Święto to obchodzić będą wszyscy (Za 14,16): „Wszyscy ci, którzy ocaleją spośród wszystkich ludów, biorących udział w wyprawie na Jerozolimę, rokrocznie pielgrzymować będą, by oddać pokłon Królowi - Panu Zastępów - i obchodzić Święto Namiotów”. Bojaźń uczniów wynikała z kontaktu ze świętością.

W.7: Centralny motyw sceny. Pojawia się obłok, który nawiązuje do znaku Bożej obecności pośród Izraela (Wj 19,16-18): „Trzeciego dnia rano rozległy się grzmoty z błyskawicami, a gęsty obłok rozpostarł się nad górą i rozległ się głos potężnej trąby, tak że cały lud przebywający w obozie drżał ze strachu. Mojżesz wyprowadził lud z obozu naprzeciw Boga i ustawił u stóp góry. Góra zaś Synaj była cała spowita dymem, gdyż Pan zstąpił na nią w ogniu i uniósł się dym z niej jakby z pieca, i cała góra bardzo się trzęsła”. Wyraża to tajemniczość, niedostepność sfery Bożej dla człowieka. Obłok osłania Jezusa i mężów. Jest to pełny znak objawienia się chwały Bożej (Wj 40,35): „Wtedy to obłok okrył Namiot Spotkania, a chwała Pana napełniła przybytek. I nie mógł Mojżesz wejść do Namiotu Spotkania, bo spoczywał na nim obłok i chwała Pana wypełniała przybytek”. Z obłoku rozlega się głos. To już nie grzmoty oraz głos trąby, które towarzyszyły nadaniu Prawa, ale głos Ojca. Głos Ojca ogłasza Nowe Prawo. Jest Nim Jego Syn Umiłowany. To wyznanie powtarza scenę chrztu (Mk 1,11). Zmienia się końcówka wypowiedzi. Stwierdzenie „Jego słuchajcie” stanowi ogłoszenie Jezusa nowym punktem odniesienia, nowym autorytetem. Mojżesz oraz Eliasz (Prawo i Prorocy) wypełnili swoją rolę i przekazują autorytet nauczania w ręce Mesjasza i Mistrza. Głos Ojca stwierdza to uroczyście.

W. 8: Gdy widzenie ustepuje pozostaje sam Jezus. Bóstwo i chwała znów ukrywają się pod pokorną formą Sługi. Ale to jest najdoskonalszy sposób, aby zbliżyć się do zranionego grzechem człowieka. Uniżenie się Boga, aby człowiek został wywyższony.

Ww.9-10: Jezus zobowiązuje uczniów do milczenia o tym widzeniu aż do Jego zmartwychwstania (powstania z martwych). Uczniowie wzieli to sobie do serca, jednak dyskutowali między sobą i zastanawiali się, co znaczy „powstać z martwych”. W Izraelu, w czasach Jezusa rozpowszechniony był pogląd o zmartwychwstaniu sprawiedliwych, szczególnie w kręgach faryzejskich. Jednak wiązał się on dniem sądu ostatecznego. Stąd też niezrozumienie ze strony uczniów.

3. Meditatio

• „Patrzmy na Jezusa, który nam w wierze przewodzi i ją wydoskonala. On to zamiast radości, którą Mu obiecywano, przecierpiał krzyż, nie bacząc na jego hańbę, i zasiadł po prawicy tronu Boga” (Hbr 12,2). Pozwalamy poprowadzić się Jezusowi na górę, aby tam ujrzeć Jego przemienione oblicze. Jest to dla nas umocnienie na nasze codzienne zmaganie.
• Jezus przygotowuje dla nas białą szatę chwały, szatę dzieci Bożych. Otrzymaliśmy tę godność na chrzcie świętym. Ten dar ma być rozwijany aż do pełnego upodobnienia się do Syna Bożego.
• Droga ta wiedzie przez krzyż. Jezus pozstawia nam nadzieję, że On zwycięża cierpienie i śmierć, prowadzi do szczęścia wiecznego. Głos Ojca wzywa nas do słuchania Jezusa. To jest program wielkopostnej pustyni, dotyczy on jednak całego naszego życia. Jezus jest jedynym Mistrzem, wzorem, przykładem.
• W jakim wymiarze mojego życia powinno zajaśnieć na nowo światło Taboru? W jaki sposób mogę bardziej słuchać i nasladować Jezusa? Do czego mnie zaprasza? Jak chce mnie przemienić?

4. Oratio/Contemplatio Ps 34

Chcę błogosławić Pana w każdym czasie, na ustach moich zawsze Jego chwała.
Dusza moja będzie się chlubiła w Panu, niech słyszą pokorni i niech się weselą!
Uwielbiajcie ze mną Pana, imię Jego wspólnie wywyższajmy!
Szukałem Pana, a On mnie wysłuchał i uwolnił od wszelkiej trwogi.
Spójrzcie na Niego, promieniejcie radością, a oblicza wasze nie zaznają wstydu.
Oto biedak zawołał, a Pan go usłyszał, i wybawił ze wszystkich ucisków.
Anioł Pana zakłada obóz warowny wokół bojących się Jego i niesie im ocalenie.
Skosztujcie i zobaczcie, jak dobry jest Pan, szczęśliwy człowiek, który się do Niego ucieka.

s. M. Judyta Pudełko

za:

http://www.pddm.pl/ii-niedziela-wielkiego-postu

Chwila refleksji

2012-02-26T07:58:00.000-08:00

Życie bowiem nasze w tym pielgrzymowaniu nie może trwać bez pokusy, ponieważ właśnie postęp duchowy dokonuje się przez pokusy.

Ten, kto nie jest kuszony, nie może siebie poznać.

Nikt też nie potrafi osiągnąć wieńca chwały bez uprzedniego zwycięstwa.

Zwycięstwo zaś odnosi się poprzez walkę,

a walczyć można jedynie wówczas, gdy się stanie w obliczu pokus i nieprzyjaciela.

Z komentarza św. Augustyna, biskupa, do Psalmów

I Niedziela Wielkiego Postu

2012-02-26T00:01:00.001-08:00

W liturgię pierwszej niedzieli wprowadza nas antyfona na wejście: Ps 91,15-16: „Będzie mnie wzywał, a Ja go wysłucham, wyzwolę go i okryję sławą, obdarzę go długim życiem”. Jest to psalm ukazujący działanie Bożej Opatrzności. Jezus w ufny sposób powierza się Ojcu. Wychodząc na pustynię staje się ubogi, bezbronny, wystawiony na pokusy. Uczy nas takiego zaufania. Szatan chciał, aby Jezus odrzucił wolę Ojca i wybrał łatwy sposób zbawienia człowieka przez objawienie światu swojej chwały (cud chleba, spektakularne ocalenie przez aniołów, władza nad królestwami). Pozornie efekt miał być dobry. Ale było to wbrew woli Ojca. Zbawienie miało się dokonać w tajemnicy krzyża. Jest to niezwykła mądrość, którą przynosi nam ta liturgia. Wyraża nam to antyfona na komunię. Naszym celem nie jest ocalenie jedynie tego ziemskiego życia, co wyraża znak chleba, ale zbawienie wieczne, co jest darem pochodzącym z ust Boga. Słowo Boże jest więc narzędziem walki ze złem w życiu Jezusa i w naszym życiu.

Pierwsza niedziela wielkopostnej drogi ukazuje naszą sytuację człowieka na tej ziemi. Zwycięska walka z pokusami, która rozpoczyna misję Jezusa, jest zaproszeniem do uświadomienia sobie własnej ułomności, aby przyjąć Łaskę, która uwalnia z grzechu i wlewa nową siłę w Chrystusie jako drodze, prawdzie i życiu (por. Obrzędy Chrześcijańskiego Wtajemniczenia Dorosłych, n. 25). Jest stanowczym wezwaniem by przypomnieć, jak wiara chrześcijańska implikuje, na wzór Chrystusa i w jedności z Nim, walkę „z władcami tego świata pogrążonego w ciemnościach” (Ef 6,12), w którym diabeł działa i nie ustaje, także i dzisiaj, w kuszeniu człowieka, który chce zbliżyć się do Pana: Chrystus wychodzi z niej zwycięski, aby otworzyć nasze serce na nadzieję i prowadzić nas do zwyciężania pokus zła (Benedykt XVI, Orędzie na Wielki Post 2011).

                                                                   Mk 1,12-15

Zaraz też Duch wyprowadził Go na pustynię. Czterdzieści dni przebył na pustyni, kuszony przez szatana. Żył tam wśród zwierząt, aniołowie zaś usługiwali Mu. Gdy Jan został uwięziony, Jezus przyszedł do Galilei i głosił Ewangelię Bożą. Mówił: «Czas się wypełnił i bliskie jest królestwo Boże. Nawracajcie się i wierzcie w Ewangelię!»

1.   Kontekst

Pierwsza niedziela wielkiego postu wyprowadza nas na pustynię. Zarówno w roku A, B i C czytany jest ewangeliczny fragment o kuszeniu Jezusa (zob.Mt 4,1-11; Łk 4,1-13). W roku B jest to tekst z Ewangelii Marka. Różni się ona od bliźniaczych tekstów Mt i Łk, które opisują nam szczegóły pokus Jezusa. Dlaczego tekst Marka jest tak powściągliwy, że tylko dwa wersety mówią nam o tym epizodzie? Na pewno wskazuje na inną, wcześniejszą tradycję, ale czy ten świadomy wybór Marka pokazuje nam rówież jakiś inny aspekt tej tajemnicy?

Bezpośrednim kontekstem pobytu Jezusa na pustyni jest Jego chrzest, o czym wspominają wszyscy Synoptycy. Ten niezwykły gest pokory Jezusa sprawia, że otwiera się niebo, zstępuje Duch Święty „a z nieba odezwał się głos: «Tyś jest mój Syn umiłowany, w Tobie mam upodobanie»” (Mk 1,11). I właśnie ten Duch, od tego momentu bezpośrednio kieruje i prowadzi misję Jezusa na ziemi. Gdzie Go prowadzi najpierw?

2.   Lectio

Ww.12-13:

•   Zaraz też Duch wyprowadził Go: Ewangelista Marek używa tu bardziej bezpośredniego słowa. Mówi, że Duch wręcz „wypycha” Jezusa na pustynię. Jest tu coś z wielkiego przynaglenia, dzieje się to natychmiast po chrzcie. Jezus jawi się nam jako wzór osoby powołanej, posłusznej woli Ojca, objawionej przez Ducha Świętego. Natychmiast poddaje się temu prowadzeniu.

•   na pustynię: Duch prowadzi Jezusa na pustynię. Chodzi oczywiście o Pustynię Judzką, która znajduje się w pobliżu miejsca, gdzie Jan udzielał chrztu. Rozciąga się ona wzdłuż zachodniego brzegu Morza Martwego, ma szerokość od 16 do 24 km. Na południu przechodzi w Pustynię Negev. Co ciekawe 60% terytorium Izraela stanowi pustynia.
Pustynia posiada wiele różnych aspektów. W języku greckim oznacza miejsce niezamieszkałe, a więc wskazuje na odosobnienie, swoistą samotność, ciszę. Ta niezamieszkałość jest jednak zrozumiała, biorąc pod uwagę warunki klimatyczne tego miejsca. Jest to miejsce skaliste, strome, poprzecinane licznymi wąwozami, surowe, poza trawami i niewielkimi oazami brak tam roślinności. Poza porą deszczową jest tam bardzo sucho i gorąco. Nie jest to miejsce przyjazne dla życia człowieka. Poza Beduinami, ludźmi pustyni, nikt tam nie mieszka.

•   Czterdzieści dni przebył na pustyni: Kolejne słowa tłumaczą nam częściowo obecność Jezusa na pustyni. Czterdzieści to liczba symboliczna wpisująca się w wiele wydarzeń ST. Liczba 40 ma symboliczne znaczenie odnoszące się do skruchy i sądu Bożego i Jego miłosierdzia. Wielokrotnie liczba ta występuje w takim właśnie kontekście w Biblii: 40 dni deszczów potopowych za dni Noego (Rdz 7,17), kiedy to Bóg osądził ten świat i postanowił zatopić go w wodach, a tylko Noemu, jedynemu skruszonemu i sprawiedliwemu, okazał swe miłosierdzie; 40 dniowa podróż Eliasza do góry Horeb (1 Krl 19,8); 40 dni dane Niniwie na pokutę (Jon 3,4); 40 dni przebłagania i pokuty Ezechiela za grzechy pokolenia Judy (Ez 4,6). Ale najważniejsze w historii Izraela 40 lat pobytu i wędrówki do Ziemi Obiecanej oraz 40 dni pobytu Mojżesza na górze Synaj (zob. Pwt 9,25). Niestety Izrael odstąpił od Boga i oddawał cześć złotemu cielcowi, który symbolizował bogactwo i dobrobyt. Po tym zdarzeniu Mojżesz znów powraca na górę, na 40 dni, aby wstawiać się w modlitwach błagalnych za swoim ludem i ponownie otrzymuje tablice z przykazaniami. Izrael objawił się jako ten niewierny syn, choć był tak umiłowany. Stąd czas pustynnej próby przedłuża się na 40 lat. Ten czas to próba, oczyszczenie, przygotowanie, aby otrzymać dziedzictwo: Ziemię Obiecaną. Pustynia jest również miejscem oblubieńczego spotkania z Bogiem, który pragnie wzbudzić nową miłość w sercu niewiernego Izraela (Oz 2,16): „Dlatego chcę ją przynęcić, na pustynię ją wyprowadzić i mówić jej do serca”.

•   kuszony przez szatana: Również Jezus zostaje wystawiony na próbę, bo to oznacza użyty tutaj czasownik. Próbę przeżywa Abraham, gdy ma ofiarować swego syna na Górze Moria (Rdz 22,1nn). Próbą jest pobyt Izraela na pustyni: (Pwt 8,2-3): „Pamiętaj na wszystkie drogi, którymi cię prowadził Pan, Bóg twój, przez te czterdzieści lat na pustyni, aby cię utrapić, wypróbować i poznać, co jest w twym sercu; czy strzeżesz Jego nakazu, czy też nie. Utrapił cię, dał ci odczuć głód, żywił cię manną, której nie znałeś ani ty, ani twoi przodkowie, bo chciał ci dać poznać, że nie samym tylko chlebem żyje człowiek, ale człowiek żyje wszystkim, co pochodzi z ust Pana”. Czy lud Boga pozytywnie przeszedł tę próbę? Nie! I mogłoby się wydawać, że jest to dla człowieka niemożliwe. Więc Bóg posyła na pustynię „Nowego Izraela”, swojego umiłowanego Syna, który w naszym imieniu, za nas, wystawia się na szatańską próbę. Od tej pory w każdej pokusie mamy przy sobie potężnego Obrońcę, który może przyjść z pomocą tym, którzy są teraz doświadczani! (por. Hbr 2,18). Mateusz i Łukasz ukazują nam szczegóły tego kuszenia, które następuje po owych 40 dniach, jakby na zwieńczenie tego pustynnego trudu. Są to trzy pokusy: chleba, podziwu oraz władzy, według Ojców Kościoła odnoszą się do trzech pożądliwości człowieka. Wszystko to zostaje ukazane przez szatana jako wielkie dobro, służące posłannictwu Jezusa. Jednak Jezus odkrywa ten podstęp i widzi, że te propozycje wyprowadziłby Go poza plan Ojca. Dlatego zwycięża. U Marka nie ma opisu pokus. Jest jednak mała różnica. Marek wskazuje na to, że Jezus był kuszony, próbowany całe 40 dni.

•   Żył tam wśród zwierząt: Jest to nowość w odniesieniu do Mt i Łk. Po co ten szczegół? Wiadomo przecież, że na pustyni przebywają różne zwierzęta, również te niebezpieczne dla człowieka. Otóż Marek wykracza poza porównanie Jezusa z Izraelem na pustyni. Idzie dalej. Jego celem jest ukazać Jezusa jako Nowego Adama. Adam został umieszczony w ogrodzie rajskim, otrzymał od Boga zwierzęta, aby nad nimi panował. Był szczęśliwy w przyjaźni z Bogiem. Do momentu grzechu na świecie panowała niesamowita harmonia. Dopiero poddanie się kłamstwu diabła wprowadziło przepaść między człowiekiem a Bogiem, wrogość między ludźmi, przemoc między ludźmi i zwierzętami. Cała natura zaczęła odczuwać skutki grzechu człowieka. Jednak nie tak ma być na zawsze. Zapowiedzi mesjańskie obiecują powrót harmonii również w świecie zwierząt (Iz 11,6-9): „Wtedy wilk zamieszka wraz z barankiem, pantera z koźlęciem razem leżeć będą, cielę i lew paść się będą społem i mały chłopiec będzie je poganiał. Krowa i niedźwiedzica przestawać będą przyjaźnie, młode ich razem będą legały. Lew też jak wół będzie jadał słomę. Niemowlę igrać będzie na norze kobry, dziecko włoży swą rękę do kryjówki żmii. Zła czynić nie będą ani zgubnie działać po całej świętej mej górze, bo kraj się napełni znajomością Pana, na kształt wód, które przepełniają morze”. Przebywanie Jezusa wśród dzikich zwierząt nie wywołuje żadnych napięć. Jezus swoją Osobą zaprowadza pełnię pokoju, również w świecie natury. On jest Tym, który tworzy nowy Raj.

•   aniołowie zaś usługiwali Mu: Mt 4,11 wzmiankuje, że po zwyciężeniu pokus Aniołowie usługiwali Jezusowi. Posługa ta polegała przede wszystkim na trosce o pożywienie. Przypomina to sytuację proroka Eliasza, który podczas swej wędrówki do świętej Góry Horeb przez pustynię żywi się darem anioła (1 Krl 19,5-8). Również Marek podejmuje ten wątek. Jednak podobnie jak to miało miejsce z pokusami, posługa aniołów dotyczy całego pobytu Jezusa na pustyni. I znów stanowi to świadome odniesienie do rajskiego życia Adama. Według tradycji apokryficznej Adam i Ewa, zanim zgrzeszyli, spożywali anielski pokarm. Kiedy po odejściu z Raju szukają pożywienia są rozczarowani, gdy mają spożywać rośliny: „Pan przeznaczył to dla zwierząt i bydła do jedzenia, lecz my zwykliśmy mieć anielski pokarm” (Życie Adama i Ewy 4). A zatem jest to kolejna wzmianka w Ewangelii Markowej, mówiąca o nowym Raju. Jezus zwyciężający pokusy szatana naprawia upadek pierwszego człowieka. Tym zwycięstwem zapowiada to, co dokona się podczas Jego męki, śmierci i zmartwychwstania – ostateczne zwycięstwo Boga. Człowiek otrzyma godność i wyniesienie jeszcze większe, niż mieli pierwsi rodzice. Zostanie nazwany dzieckiem Boga i dostąpi udziału w królowaniu samego Boga.

Ww.14-15:

Gdy Jan został uwięziony, Jezus przyszedł do Galilei i głosił Ewangelię Bożą. Mówił:«Czas się wypełnił i bliskie jest królestwo Boże. Nawracajcie się i wierzcie w Ewangelię
Kolejne dwa wesety ukazują to, co nastapiło po powrocie Jezusa z pustyni. Tekst ten był już przez nas odczytany w kontekście trzeciej niedzieli zwykłej roku B. Spróbujmy jednak spojrzeć na te wersety przez pryzmat pustyni Jezusa i Jego starcia z szatanem. Jan Chrzciciel, ostatni prorok ST oraz poprzednik Jezusa, również był człowiekiem pustyni. Ewangelista Łukasz mówi nam, że Jan przebywał na pustyni zanim rozpoczął publiczną działalność jako nauczyciel i chrzciciel (Łk 1,80). Wiemy, że był człowiekiem radykalnym i bezkompromisowym. Dla wielu stał się przewodnikiem i prorokiem. Nie milknie nawet wobec monarchy, stając się dla Heroda i jego konkubiny nieustannym wyrzutem sumienia. Pojawia się więzienie, zbliżający się koniec życia. Co czuł Jan Chrzciciel, który przecież pragnął oglądać dzieła mesjańskie Tego, którego zapowiadał, a jednak pozostał na pustyni wskazując swoim uczniom prawdziwego Baranka Bożego. Czy ten moment nie był dla niego pokusą? Co czuł, kiedy widział, że rozpoczyna się upragnione Królestwo, a on nie może pracować przy jego wznoszeniu, bo tkwi za murami więzienia. Może byli życzliwi przyjaciele, którzy chcieli ocalić jego życie. Nie wiemy i nie dowiemy się, jakim polem walki było serce Jana. Jednak jego śmierć przekonuje nas o jego zwycięstwie i jego wierności. On jako pierwszy skorzystał z daru zwycięstwa Jezusa na pustyni.

Jezus przychodzi do Galilei i zaczyna głosić Ewangelię. Jezus pragnie ukazać nam, ogłosić nam bliskość Boga. Patrząc na to znów przez pryzmat Jego wcześniejszej pustyni i walki odkrywamy wielki dar ofiarowany naszej ludzkiej naturze.

Obecność i bliskość Pana jest mocnym wezwaniem skierowanym do człowieka. „Nawracajcie się”. To wezwanie w ST dotyczyło przede wszystkim zmiany postępowania, czynów, wypełniania przykazań i Prawa. Grecki termin „metanoia” oznacza przede wszystkim nawrócenie, zmianę myślenia, umysłu, wnętrza. Aby otworzyć się na Dobrą Nowinę nie wystarczy zmienić zewnętrzne zachwanie. Przede wszystkim umysł człowieka powinien otworzyć się na ten niezwykły dar Bożej obecności. To, co czyni Pan przerasta jednak nasze rozumienie i siły naszego umysłu.

„Nawracajcie się i wierzcie w Ewangelię” mówi Jezus. Wiara to decyzja nawróconego umysłu, który się poddaje Bogu. Dlatego pojawia się wezwanie do wiary. To, co zostaje dla umysłu tajemnicą należy przyjąć z otwartością wiary, zgodą na Boże działanie i w ufnym powierzeniu się Panu. Wiara pozwala człowiekowi trwać w wierności nawet wtedy, gdy po ludzku nie dostrzegamy efektów Dobrej Nowiny. A ta Dobra Nowina wciąż jest nam zwiastowana, tak jak to miało miejsce w czasach Jezusa: Bóg umiłował człowieka i chce go zbawić. Dlatego przychodzi, pozwala się przybić do krzyża, staje się naszym pokarmem. Wszystko z miłości. Jaki dar mamy przyjąć w wierze?

Odtąd kończy się czas, w którym człowiek owładnięty grzechem i niemocą, staje się zabawką w ręku diabła. Oto przychodzi Mocarz, który go pokonuje. W Jezusie natura ludzka poddaje się posłuszeństwu Bogu, odwraca się los rozpoczęty przez Adama. To jest dla nas Dobra Nowina, Królestwo Boże jest wśród nas. Jezus wzywa nas do nawrócenia, do otwartości naszego umysłu na ten Jego dar. Wzywa „wierzcie w Ewangelię”, przyjmijcie prawdę, że w jedności ze Mną stajecie się zwycięzcami złych mocy. Stajecie się obywatelami nowego raju, krainy pokoju i miłości.

3.   Meditatio

•   Czas Wielkiego Postu jest czasem pustyni. Różne mogą być pustynie. Ale to, co nam proponuje ewangelista Marek bardzo konkretnie łączy się z pustynią duchową. Nasze wnętrze jest tą pustynią, w której znajdują się różne siły. Jest obecny kusiciel, który nam przeszkadza i są aniołowie, aby nam służyć, są dzikie zwierzęta, które mogą budzić w nas lęk, jest w końcu Jezus.
•   Aby nasz Post był owocny potrzeba, aby to Jezus odgrywał na naszej pustyni najważniejszą rolę. Tylko z Nim możemy zwyciężać pokusy, rozpoznawać podstępy Złego. Jezus wprowadza pokój i harmonię oraz przemienia w nas to, co może nam się wydawać przerażające jak dzikie zwierzęta (nasze słabości, namiętności, uzależnienia, rany, lęki). Być może część z nich pozostanie, ale będą już „oswojone” dzięki obecności Jezusa. Jezus przypomina nam również o natchnieniach aniołów, którzy nam towarzyszą. Uczy nas też wrażliwości na innych ludzi, których pośle do nas jako swoich aniołów, aby objawiać nam swoja nieustanną troskę o nas…
•   Jeśli mówimy o trosce, to warto przywołać tegoroczne orędzie Ojca Świętego na Wielki Post. Jego mottem jest werset z Listu do Hebrajczyków (10,24): „Troszczmy się o siebie wzajemnie, by się zachęcać do miłości i do dobrych uczynków”. Chrześcijanin musi troszczyć się nie tylko o siebie, lecz również o bliźnich, wiedząc, że nasze losy są od siebie współzależne, tak w dobru, jak i w złu. Zarówno grzech, jak i uczynki miłości mają też wymiar społeczny – pisze Benedykt XVI w tegorocznym Orędziu na Wielki Post. W tym roku zachęca on cały Kościół, aby skupił się na jednym z przejawów owej miłości, a mianowicie wzajemnej trosce. Chodzi tu zarówno o troskę materialną, jak i duchową.
•   Jaki będzie mój Wielki Post w tym roku? Do czego wzywa mnie Pan i Jego Słowo?

4.   Oratio/Contemplatio

Boże, mój Boże, szukam Ciebie
i pragnie Ciebie moja dusza.
Ciało moje tęskni za Tobą,
jak zeschła ziemia łaknąca wody.
Oto wpatruję się w Ciebie w świątyni,
by ujrzeć Twą potęgę i chwałę.
Twoja łaska jest cenniejsza od życia,
więc sławić Cię będą moje wargi.
Będę Cię wielbił przez całe me życie
i wzniosę ręce w imię Twoje.
Moja dusza syci się obficie,
a usta Cię wielbią radosnymi wargami,
Gdy myślę o Tobie na moim posłaniu
i o Tobie rozważam w czasi moich czuwań.
Bo stałeś się dla mnie pomocą
i w cieniu Twych skrzydeł wołam radośnie:
„Do Ciebie lgnie moja dusza,
prawica Twoja mnie wspiera.”

s. M. Judyta Pudełko

za:

http://www.pddm.pl/i-niedziela-wielkiego-postu

Zapraszamy na kolejną Kromkę Słowa Bożego:

Wielki Post w liturgii

2012-02-25T23:44:00.004-08:00

Biblijne rozumienie
okresu wielkopostnego

Motywy postów są różne: asceza, chęć poddania się pewnemu oczyszczeniu, żałoba, chęć wybłagania czegoś. Tak pojmowany post zajmuje miejsce bardzo ważne w obrzędach religijnych. W islamie na przykład jest to najwłaściwsza forma uznania transcendencji Bożej. Biblia, która stanowi podstawę postępowania Kościoła, zgodna jest pod tym względem ze wszystkimi innymi religiami. Ponadto Biblia ukazuje nam głęboki sens postu i podaje reguły jego praktykowania. Obok modlitwy i jałmużny praktyka postu jest jednym z głównych aktów religijnych, które wyrażają pokorę, nadzieję, miłość człowieka do Boga.

a. Stary Testament. Ponieważ człowiek składa się z ciała i duszy, byłoby niedorzecznością wymyślać sobie religię czysto duchową: by żyć pełnią religijnego życia, dusza odczuwa potrzebę pewnych aktów i określonych postaw ze strony ciała. Próbowano na różne sposoby tłumaczyć znaczenie i potrzebę postu: przygotowanie do uczt kultycznych; jako pomoc do wejścia w stany wizji i ekstaz. Jednak Biblia pozkazuje nam czym jest post. W 2 Sm 12,16 czytamy, że król Dawid pości w związku z chorobą swego dziecka. Post jest tu rozumiany jako: modlitwa do Boga, powstrzymanie się od posiłku oraz uniżenie się wobec Boga, uznanie Jego prymatu (Dawid leżał na ziemi). Post, łączony zawsze z modlitwą błagalną, ma wyrażać pokorę człowieka wobec Boga: pościć — to znaczy „upokorzyć, uniżyć swoją duszę”. Post nie jest więc jakimś ascetycznym wyczynem. Nie ma on na celu wprowadzenia człowieka w stan jakiejś egzaltacji psychologicznej lub religijnej. Oczywiście, historia religii zna również i takie pojmowanie postu. Jednakże w kontekście biblijnym, gdy jakiś człowiek powstrzymuje się od jedzenia przez cały dzień (Sdz 20,26; 2 Sm 12,16n; Jn 3,7), uważając przy tym jedzenie za dar Boży, to odmówienie sobie jedzenia jest pewnym aktem religijnym, którego motywy należy właściwie zrozumieć:
• Człowiek zwraca się do Pana (Dn 9,3; Ezd 8,21) w postawie zależności i całkowitego zaufania przed podjęciem jakiegoś trudnego zadania (Sdz 20,26; Est 4,16)
• Aby uprosić sobie przebaczenie jakiegoś grzechu (1Krl 21,27)
• Aby uzyskać uzdrowienie (2 Sm 12,16.22; Ps 35,13)
• Aby odbyć żałobę po śmierci małżonki lub małżonka (Jdt 8,5)
• Żałoba po jakimś nieszczęściu narodowym (l Sm 7,6; 2 Sm l,12; Ba l,5; Zch 8,19)
• Aby oddalić od siebie jakąś klęskę (Jl 2,12-17; Jdt 4,9-13)
• Aby otworzyć się na światło Boże (Dn 10,12)
• Aby otrzymać łaskę potrzebną do wypełnienia jakiegoś posłannictwa (Dz 13,2n)
• Aby przygotować się na spotkanie z Bogiem (Wj 34,28; Dn 9,3).
Liturgia żydowska znała „wielki post” jako Dzień Ekspiacji/Przebłagania. Praktyka tego postu stanowiła nieodzowny warunek przynależności do narodu wybranego (Kpł 23,29). Wspólnotowy post rozpoczynał się od dęcia w róg i w trąby (Jl 2,1), zawierał modlitwę, ofiarę w świątyni, wyznawanie grzechów. W okresie Drugiej Świątyni praktykowano również odczytywanie Tory (Ne 9,3). Lud wołał do Boga. Rozdzierano szaty, zakładano wór, posypywano się popiołem (1 Krl 21,27; Jl 2,13; Jdt 4,10; Iz 58,5; Ne 9,1), błagając Boga o to, by być zaliczonymi do Księgi Życia. Dzień przebłagania był rytualnym wyrazem zerwania z grzechem, symbolizował to wypędzany na pustynię kozioł. Izraelici odczuwali potrzebę oczyszczenia, uwolnienia od grzechu i wierzyli, że może to uczynić jedynie Bóg. Zarówno w dzień przebłagania, jak i w inne dni pokuty Izraelici oprócz modlitwy i powstrzymania się od jedzenia praktykowali inne formy wyrzeczenia, które miały wyrażać ich uniżenie przed Bogiem, ich zależność od Boga: unikanie w tym czasie mycia się, namaszczania, zakładania butów i wspólnego zamieszkania.
Były też inne posty zbiorowe upamiętniające ważne wydarzenia, poza tym pobożni Żydzi z własnej gorliwości odprawiali posty, szczególnie wdowy, ale i mężczyźni (Jdt 8,6; Łk 2,37; Łk 2,18). Tak czynili np. uczniowie Jana Chrzciciela i faryzeusze (Mk 2,18), wśród których byli tacy, co pościli dwa razy na tydzień (Łk 18,12). Usiłowano w ten sposób wypełnić jeden z elementów sprawiedliwości, nakazywanej przez Prawo i proroków. Ale przede wszystkim post miał przygotować wspólnotę na nadejście czasów eschatologicznych, obudzić czujność wobec wartości duchowych. Post miał budzić w człowieku właściwe odniesienie do bliźnich (Iz 58,3nn).

b. Nowy Testament. Jeżeli Jezus żadnej z tych praktyk nie nakazuje swoim uczniom (Mk 2,18), to nie znaczy, że gardzi wspomnianą wyżej sprawiedliwością albo że chce ją obalić. Przyszedł przecież by „wypełnić ową sprawiedliwość”. Dlatego zakazuje przechwalania się nią publicznie i zachęca do wznoszenia się niekiedy ponad ową sprawiedliwość (Mt 5,17.20; 6,1). Jezus podkreśla raczej konieczność wyzbycia się wszelkich bogactw (Mt 19,21), praktykowania dobrowolnej wstrzemięźliwości (Mt 19,12), a przede wszystkim zaparcia się siebie samego, by móc dźwigać swój krzyż (Mt 10,38-39). Praktyka postu nie jest bowiem pozbawiona pewnego ryzyka; jest to ryzyko formalizmu, potępianego już przez proroków (Am 5,21; Jr 14,12), ryzyko pychy i pewnej ostentacji wtedy, gdy się pości po to, ,,by być widzianym przez ludzi” (Mt 6,16). Jeśli ktoś pragnie podobać się Bogu, musi łączyć post z miłością bliźniego; praktyce postu musi towarzyszyć trud szukania prawdziwej sprawiedliwości (Iz 58,2-11); post jest związany z jałmużną nie mniej silnie niż z modlitwą.
Wreszcie pościć trzeba przede wszystkim powodując się miłością do Boga (Za 7,5). Dlatego Jezus żąda, by jak największa dyskrecja towarzyszyła praktyce postu: znany tylko Bogu, post tak pojęty ma być wyrazem doskonałym zaufania Bogu; ma to być post pokorny, post otwierający serce na sprawiedliwość bardziej wewnętrzną, będącą dziełem Ojca, który widzi i działa w skrytości (Mt 6,17 n).
Broniąc przed faryzeuszami swych nie poszczących uczniów, Jezus sam powiedział: „Czy goście weselni mogą pościć, dopóki pan młody jest z nimi?... Lecz przyjdzie czas, kiedy zabiorą im pana młodego, a wtedy będą pościć w ów dzień” (Mk 2,19n). Tak więc prawdziwy post jest ten, któremu towarzyszy wiara; jest to niemożność oglądania Umiłowanego i Jego ustawiczne szukanie. Oczekując na przyjście Oblubieńca, Kościół w swych praktykach wyznacza pokutnym postom ich właściwe miejsce.

***

Aby wejść na poważnie na drogę wiodącą do Wielkiej Nocy i przygotować się do świętowania Zmartwychwstania Pańskiego – najradośniejszego i najuroczystszego święta całego roku liturgicznego – cóż może być bardziej stosowne, niż pozwolić się prowadzić Słowu Bożemu? Dlatego Kościół, w tekstach ewangelicznych kolejnych niedziel Wielkiego Postu, prowadzi nas do szczególnie intensywnego spotkania z Panem, zapraszając nas do przebiegnięcia na nowo etapów chrześcijańskiego wtajemniczenia: dla katechumenów w perspektywie otrzymania sakramentu odrodzenia, dla ochrzczonych w perspektywie nowych i decydujących kroków w naśladowaniu Chrystusa i w jeszcze głębszym darze dla Niego (Benedykt XVI, Orędzie na Wielki Post 2011).

s. M. Judyta Pudełko

za:
www.pddm.pl/wyklady

Podpatrzone z boku

2012-02-17T12:56:00.000-08:00

Miałyśmy okazję doświadczyć, jak od wewnątrz wygląda praca nad powstaniem Kromki. Przekonałyśmy się jak ciężki jest to kawałek chleba. I na pewno powstanie wiele kolejnych odcinków zanim znowu podejmiemy się podobnej pracy.

Oto skład ostatniego zespołu Kromki:

A oto kilka zdjęć podczas pracy:

Na koniec zapraszamy na filmik z okazji 100 Kromki:

VII Niedziela zwykła

2012-02-17T12:19:00.000-08:00

Zapraszamy na Kromkę Słowa Bożego, tym razem zrobioną przy współpracy z naszą wspólnotą.

Smacznego:

Ogłaszamy Wam radość wielką

2012-02-09T02:11:00.000-08:00

Dziś s. Ania po raz kolejny wypowiedziała Bogu swoje TAK, odnawiając po raz trzeci profesję zakonną w naszym Zgromadzeniu. Miało to miejsce rano, podczas uroczystej Eucharystii celebrowanej przez Paulistę ks. Bogusława Laskowskiego w naszej kaplicy.

Obecne były również nasze Siostry:

s. Alojza i s.Gabriela

mieszkające i posługujące

księżom emerytom przy ul. Bernardyńskiej.

Dzięki czemu nie zabrakło nam organistki,

która tym razem odnawiała śluby

i zastąpiła ją s. Gabriela:),

a także kl. Tomasz Wasilewski .

A potem już tylko życzenia, uściski i wspólne śniadanie

Na koniec przypominając jak wyglądało to trzy lata temu, chcemy życzyć s. Ani, aby z tą samą świeżością każdego dnia podążała za Mistrzem wypowiadając mu swoje TAK.

Śluby Sylwii

2012-02-07T05:05:00.000-08:00

W niedzielę 5 lutego udałyśmy się do Warszawy, aby wraz z innymi członkami Rodziny Świętego Pawła, rodziną i znajomymi uczestniczyć w uroczystej Eucharystii podczas, której Sylwia Skonieczna złożyła pierwszą profesję w Zgromadzeniu Sióstr Świętego Pawła.

Mszy Świętej w Kościele p.w. św. Klemensa, przewodniczył ks. Bogusław Zeman Przełożony Regionalny Towarzystwa Świętego Pawła.

Z całego serca życzymy Sylwii, aby realizując swoje powołanie, każdego dnia powtarzała za świętym Pawłem ,,Dla mnie żyć to Chrystus".

Spotkanie formacyjne

2012-01-23T01:53:00.000-08:00

W dniach 21-22 stycznia odbyło się w Warszawie, w naszym domu kolejne spotkanie junioratu,

na które dojechała również nasza siostra Anna Maria, przebywająca obecnie we wspólnocie w Czechach.
W nieco powiększonym gronie, zatrzymałyśmy się najpierw na osobie naszego Założyciela bł. Jakuba Alberione,a dokładnie Jego latach seminaryjnych, czasie odkrywania powołania i dojrzewania w nim.

Temat ten przybliżyła nam s.Violetta Tarka dzieląc się czasem swojego przygotowania do ślubów wieczystych w Rzymie i miejscach związanych z jego osobą, a także swoim doświadczeniem osoby Założyciela.

Był to również dla nas dobry moment, aby wrócić pamięcią do momentu początków naszego powołania, odkrywania, decyzji. A także tego, co jest dla nas najważniejsze dziś w tej drodze kroczenia za Panem.

W niedzielę zaś mogłyśmy pogłębić naszą wiedzę na temat początków Zgromadzenia i Księży Paulistów na ziemi polskiej. A wszystko za sprawą historii opowiedzianej nam przez
s. Łucję Krusińską jedną z pierwszych sióstr, które pomimo trudnych lat powojennych zakładały zgromadzenie na ziemiach polskich.

Na koniec każda z nas dostała różaniec robiony przez Siostrę.

Dalsze informacje

2012-01-11T08:14:00.000-08:00

Wieczór sylwestrowy spędziłyśmy u naszych Braci na Laury. Zaczęliśmy go o 22.30 śpiewaniem kolęd. O 23.00 mieliśmy Adorację kończącą rok, którą poprowadził sam Przełożony domu, ks. Bogusław Laskowski. Nowy Rok rozpoczęliśmy Uroczystą Mszą Św. ku czci Świętej Bożej Rodzicielki, przy akompaniamencie sztucznych ogni.

W Uroczystość Trzech Króli gościliśmy u siebie na Mszy św. i obiedzie ks. Mariusza Krawca ze swoimi podopiecznymi Mateuszem i Pawłem. Po smacznym obiedzie ks. Mariusz dokonał poświęcenia i okadzenia naszego domu.

Rekolekcje

2012-01-11T08:03:00.000-08:00

Od 28 grudnia do 5 stycznia nasza siostra Giacomina uczestniczyła w rekolekcjach Lectio Divina w Trzebini, które prowadzą Księża Salwatorianie.

Po dłuższej przerwie

2012-01-11T07:53:00.000-08:00

Po dość długiej nieobecności znowu wracamy na bloga. Oto w skrócie najważniejsze informacje

Wigilię spędziłysmy w naszej wspólnocie

Pasterkę przeżyłyśmy razem ze wspólnota parafialną. Na koniec Pasterki każdy kto chciał mógł przełamać się opłatkiem z kapłanami z naszej parafii.

W pierwszy dzień Świąt byłyśmy w odwiedzinach u naszych sióstr na Bernardyńskiej, a także złożyłyśmy życzenia imieninowe s. Ewie Marii

Drugi Dzień Świat minął nam na przyjmowaniu gości.

Odnowienie ślubów

2011-12-10T08:06:00.000-08:00

8 grudnia, w Uroczystość Matki Bożej Niepokalanej, w godzinach porannych, w naszej kaplicy siostra M. Izabela po raz kolejny odnowiła profesję zakonną.

Mszy św. przewodniczył i słowo Boże wygłosił nowo mianowany Przełożony Regionalny Towarzystwa św. Pawła, ks. Bogusław Zeman.

Zapraszamy do galerii zdjęć:

Coś na wesoło

2011-11-22T11:21:00.000-08:00

Zaniepokojony szef patrzy na zegarek. Jego najlepszy pracownik spóźnia się, a zaraz zaczyna się ważne spotkanie. Postanawia zadzwonić do niego do domu:
- Cześć...- odzywa się szeptem dziecko.

- Cześć, jest tata w domu?
- Jest...- szepcze dziecko.
- Mogę z nim rozmawiać?
- Nie...
- To zawołaj mamę. Jest mama?
- Jest...- szepcze maluch.
- A czy mogłaby ze mną rozmawiać?
- Nie. Nie ma czasu- znów szeptem odpowiada brzdąc.
- A ktoś inny tam jest?
- Tak...
- Kto?
- Policjant- odpowiada dziecko szeptem.
- A ten co tam robi?
- Rozmawia z mamą i tatą i z jednym strażakiem- ciągle szeptem odpowiada dziecko.
Po drugiej stronie słychać jakiś dziwny zamęt.
- Co to jest za dźwięk?- pyta wystraszony szef.
- Helikopter- szepcze dziecko.

- Helikopter?!!!!!!!!
- Tak...Z jednostki poszukiwawczej- szepcze maluch.
- To co się tam u was dzieje?!!!
- Oni mnie szukają...

Za MAŁYM GOŚCIEM

Grudzień 2011, nr12

Ci, którzy zapominają o historii, są skazani na jej powtarzanie

2011-11-21T06:08:00.000-08:00

Zapraszamy do chwili refleksji nad tym , jak jest w moim życiu
Oto film:

Zaproszenie na dzień skupienia

2011-11-09T06:10:00.000-08:00

Jeśli masz w sobie

pragnienie modlitwy,

poznania jej różnych form,

a także zatrzymania się nad jej znaczeniem w swoim życiu

to...

zapraszamy Cię

na spotkanie

poświęcone temu zagadnieniu

w sobotę 19 listopada.

Zgłoszenia i wszelkie pytania;
s.Izabela
izabelapd@gmail.com
Najpóźniej do czwartku prosimy o potwierdzenie przyjazdu na dzień skupienia.

trochę kultury...i nie tylko:)

2011-11-09T00:56:00.000-08:00

A wszystko za sprawą musicalu pt.:Odysea, który miałyśmy możliwość obejrzeć wieczorem 7 listopada. Został on wystawiony przez młodzież należącą do grupy ITP na KUL-u. Za sprawą ich gry, a przede wszystkim pięknego śpiewu mogłyśmy przenieść się w czasy greckich bogów, starożytnych filozofów oraz odbyć podróż z tytułową bohaterką ( właśnie kobietą Odyseą ). Przeżyć opowieść o trudzie wędrówki, poszukiwania drogi. I wytrwałego pomimo przeszkód dążenia do upragnionego celu. Cieszę się, że mogłyśmy zobaczyć to przedstawienie właśnie w tym miesiącu, kiedy nasze myśli zatrzymują się wokół spaw ostatecznych i celu, do którego zmierzamy.

Majdanek

2011-11-07T01:01:00.000-08:00

Wczoraj s. Giacomina i s. Rafaella wybrały się na cmentarz na Majdanku, gdzie odwiedziły dwóch znajomych zmarłych kapłanów.

Następnie pojechały do byłego obozu koncentracyjnego na Majdanku, aby pomodlić się za tych, którzy tam zginęli. 3 listopada przypadła kolejna rocznica zamordowania 18 000 więźniów żydowskich i z obozów pracy z Lublina.

Wieczny odpoczynek racz im dać Panie,

a światłość wiekuista niechaj im świeci.

Niech odpoczywają w pokoju wiecznym. Amen

WSPOMNIENIE WSZYSTKICH WIERNYCH ZMARŁYCH

2011-11-01T11:45:00.000-07:00

1. Boże mój, Stwórco i Zbawicielu, wierzę, że ze Swej sprawiedliwości przeznaczyłeś czyściec dla dusz, które przechodzą do wieczności nie wypłaciwszy się całkowicie z długów i kary. Wierzę również, że w Twym miłosierdziu przyjmujesz modlitwy, zwłaszcza ofiarę Mszy świętej dla ich ulgi i uwolnienia. Ożyw mą wiarę i wzbudź uczucia miłości względem tych drogich braci cierpiących.

2. Panie Jezu Chryste, Królu chwały, za wstawiennictwem Matki Najświętszej i wszystkich świętych, wybaw dusze wiernych zmarłych z mąk czyśćcowych. A przez wstawiennictwo świętego Michała wojska niebieskiego, wprowadź je do światłości świętej, którą Pan Bóg przyobiecał Abrahamowi i jego potomkom. Składam Ci, Panie ofiary i modlitwy pochwalne, przyjmij je za te dusze i spraw niech przejdą do wiecznej radości.

3. Jezu, dobry Mistrzu, polecam Ci dusze, z którymi wiąże mnie ściślejszy obowiązek wdzięczności, sprawiedliwości, miłości i pokrewieństwa: rodziców, dobrodziejów, członków Zgromadzenia i krewnych. Polecam Ci osoby, które na ziemi miały większą odpowiedzialność: kapłanów, zakonników, rządzących i przełożonych. Pomnij też na dusze zapomniane i te, które żywiły szczególne nabożeństwo do Jezusa Mistrza, Królowej Apostołów i świętego Pawła Apostoła. Racz je niebawem wezwać do wiecznej szczęśliwości.

4. Jezu Boski Mistrzu, dziękuję Ci, żeś zstąpił z nieba, aby przez Swą naukę, świętość i śmierć uwolnić człowieka od wszelkiego zła. Polecam Ci dusze znajdujące się w czyśćcu z powodu złej prasy, kina, radia i telewizji. Spodziewam się, że gdy te dusze zostaną wybawione z mąk czyśćcowych i wprowadzone do wiecznej radości, będą się modlić i błagać za nowoczesny świat, aby wszelkie dobra przez Ciebie użyczone do podniesienia stopy życiowej, były również użyte do apostolstwa i życia wiecznego.

5. Jezu miłosierny, przez Twą bolesną mękę i przez miłość, jaką żywisz ku mnie, proszę Cię, przebacz mi- w tym albo w przyszłym życiu- kary, na które zasłużyłam przez moje liczne grzechy. Udziel mi ducha pokuty, delikatności sumienia, nienawiści do wszelkiego dobrowolnego grzechu powszedniego i usposobienie potrzebne do zyskania odpustów. Zobowiązuję się wspomagać w miarę moich możliwości dusze czyśćcowe, a Ty nieskończona Dobroci, napełnij mnie coraz żywszą gorliwością, aby dusza moja uwolniona z więzów ciała, mogła zaraz być dopuszczona do oglądania Cię na zawsze w niebie.

Wieczny odpoczynek racz im dać Panie, a światłość wiekuista niechaj im świeci, niech odpoczywają w pokoju wiecznym.

Z modlitewnika
Rodziny Świętego Pawła

UROCZYSTOŚĆ WSZYSTKICH ŚWIETYCH

2011-10-31T14:06:00.000-07:00

Dzisiejsza uroczystość - jak każda uroczystość w Kościele - ma charakter bardzo radosny. Wspominamy bowiem dzisiaj wszystkich tych, którzy żyli przed nami i wypełniając w swoim życiu Bożą wolę osiągnęli wieczne szczęście przebywania z Bogiem w niebie. Kościół wspomina nie tylko oficjalnie uznanych świętych, czyli tych beatyfikowanych i kanonizowanych, ale także wszystkich wiernych zmarłych, którzy już osiągnęli zbawienie i przebywają w niebie. Widzi w nich swoich orędowników u Boga i przykłady do naśladowania. Wstawiennictwa Wszystkich Świętych wzywa się w szczególnie ważnych wydarzeniach życia Kościoła. Śpiewa się wówczas Litanię do Wszystkich Świętych, która należy do najstarszych litanijnych modlitw Kościoła i jako jedyna występuje w księgach liturgicznych (w liturgii Wigilii Paschalnej; ponadto także w obrzędzie poświęcenia kościoła i ołtarza oraz w obrzędzie święceń).

W pierwszych wiekach chrześcijaństwa w Kościele nie wspominano żadnych świętych. Najwcześniej zaczęto oddawać cześć Matce Bożej. Potem kultem otoczono męczenników, nawiedzając ich groby w dniu narodzin dla nieba, czyli w rocznicę śmierci. W IV wieku na Wschodzie obchodzono jednego dnia wspomnienie wszystkich męczenników. Z czasem zaczęto pamiętać o świątobliwych wyznawcach: papieżach, mnichach i dziewicach.

Większego znaczenia uroczystość Wszystkich Świętych nabrała za czasów papieża Bonifacego IV (+ 615), który zamienił pogańską świątynię, Panteon, na kościół Najświętszej Maryi Panny i Wszystkich Męczenników. Uroczystego poświęcenia świątyni wraz ze złożeniem relikwii męczenników dokonano 13 maja 610 roku. Rocznicę poświęcenia obchodzono co roku z licznym udziałem wiernych, a sam papież brał udział we mszy św. stacyjnej. Już ok. 800 r. wspomnienie Wszystkich Świętych obchodzone było w Irlandii i Bawarii, ale 1 listopada.

Za papieża Grzegorza IV (828-844) cesarz Ludwik rozciągnął święto na całe swoje państwo. W 935 r. Jan XI rozszerzył je na cały Kościół.

W ten sposób lokalne święto Rzymu i niektórych Kościołów stało się świętem Kościoła powszechnego.

www.brewiarz.pl

Świętowanie

2011-10-31T13:09:00.000-07:00

Wczoraj świętowałyśmy Uroczystość Boskiego Mistrza. O godzinie 11.00 Wzięliśmy udział w Uroczystej Mszy św., której przewodniczył przełożony SSP ks. Bogusław Laskowski. Homilię, wygłosił ks. Ryszard Maria Tomaszewski. Po Eucharystii był uroczysty obiad, który miałyśmy zaszczyt przygotować.

A oto, kilka zdjęć z tego dnia:

Uroczystość Jezusa Boskiego Mistrza

2011-10-29T12:52:00.000-07:00

Jezu Mistrzu, uświęć mój umysł i pomnóż moją wiarę.

Jezu, nauczający w Kościele, pociągnij wszystkich do twej szkoły.

Jezu Mistrzu, strzeż mnie od błędu, od próżnych myśli i od wiecznych ciemności.

Jezu, Pośredniku między Ojcem a nami, Tobie ofiaruję wszystko i od Ciebie wszystkiego się spodziewam.

Jezu Drogo świętości, uczyń mnie Swą wierną naśladowczynią. Jezu Drogo, uczyń mnie tak doskonałą, jak doskonały jest Ojciec Niebieski.

Jezu Życie, żyj we mnie, abym ja żyła w Tobie.

Jezu Życie, nie dozwól mi odłączyć się od Ciebie.

Jezu Życie, pozwól mi żyć wiecznie radością Twej miłości.

Jezu Prawdo, spraw, bym była światłem świata.

Jezu Drogo, spraw,

bym była wzorem

i przykładem dla dusz.

Jezu Życie, niech moja obecność

wnosi wszędzie

łaskę i pociechę.

Triduum przed Uroczystością Boskiego Mistrza

2011-10-28T12:27:00.000-07:00

Sobota- Dzień III

Niech miejsce mojego serca zajmie Twoje serce.

Niech miejsce mojej miłości ku Bogu, bliźniemu, siebie samej zajmie Twoja miłość.

Niech moje ludzkie i grzeszne życie zastąpi Twoje najczystsze, nadprzyrodzone życie Boże. „Ja jestem życiem” (J 14,6).

Oto dlatego, abyś mógł wejść we mnie, zatroszczę się o jak najlepsze przyjmowanie Komunii świętej, uczestniczenie we Mszy świętej, odprawianie Adoracji Najświętszego Sakramentu, nabożeństwo do Twojej Męki.

Niech to życie objawi się w uczynkach, „ażeby życie Chrystusa objawiło się w was” (2 Kor 4,10), tak jak to było ze świętym Pawłem: „żyje we mnie Chrystus” (Ga 2,20).

Żyj we mnie, Jezu Życie wieczne, istoto życia.

Jezus Życie. W Jezusie Życiu odzyskujemy całą teologię stworzenia, która jest manifestacją życia Bożego. Człowiek porusza się, działa, myśli, mówi, kocha, żyje ponieważ ma w sobie tchnienie (ruah = duch) Boga, który ożywia glinę. Za pośrednictwem wszystkich stworzeń człowiek nawiązuje komunię ze Stwórcą. Aby bowiem żyć, człowiek potrzebuje ciągłej wymiany, dialogu, osmozy z wszystkim, co istnieje.

I tak oddychanie to komunikowanie z Bogiem, który stworzył powietrze; chodzenie to wchodzenie w komunię z Bogiem przez ziemię, która jest własnością Pana, a zatem jest święta (por. „Ziemia Święta”, czyli Izrael), jedzenie i picie to wchodzenie w komunię z Bogiem, który codziennie daje nam plony ziemi. A że wszystkie stworzenia mogą prowadzić nas do komunii ze Stwórcą, to widać to w sakramentach, a zwłaszcza w Eucharystii, przez którą dzięki przemienionemu chlebowi i winu wchodzimy w komunię z Chrystusem, a zatem z Bogiem Stwórcą.

Stąd życie zależy od komunii ze stworzeniami Boga, a więc z Bogiem. Jednakże nasze życie jest też zbudowane z komunii ze światem, a przede wszystkim z ludźmi. Kiedy mnie czytasz, jesteś w komunii ze mną, a twoja mentalność (formacja) zależy od tego, co inni powiedzieli od dzieciństwa, od przeczytanych książek i czasopism, obejrzanych filmów: jesteśmy w komunii, często anonimowej, ale rzeczywistej, z wieloma ludźmi. Tak samo, kiedy siadasz do stołu, jesz chleb, który ktoś przygotował, sprzedawca sprzedał, piekarz zaczynił, młynarz zmielił mąkę, rolnik uprawiał ziarno.... Tak samo w przypadku ubrania i wszystkiego innego.

Ale Jezus Życie wzywa nas i to przede wszystkim do życia mężnego, zwycięskiego zmartwychwstaniem. Jezus jest potwierdzeniem naszego życia wbrew śmierci i wbrew wszelkim przyczynom, które ją sprowadzają. A nasze zmartwychwstanie jest nie tylko indywidualne, samotne, dotyczące naszego ciała, ale w Chrystusie Życiu jest zmartwychwstaniem całej naszej historii i wszystkich naszych relacji. Jest pełnym zmartwychwstaniem, odzyskaniem całego stworzenia, z którym staliśmy się jednym. A w nas całe stworzenie wielbić będzie Boga w szczęśliwości, w życiu, czyli w czystym stanie. Nasze życie jest niczym tkanina: jesteśmy tkani ze sobą nawzajem tworząc jedną materię. Kiedy Pan uniesie tylko jeden jej punkt, uniesie się całe płótno. Odzyskamy, dzięki Jezusowi Życiu, wszystkich naszych przyjaciół, znajomych, bliskich; dojrzeją wszystkie nasze przyjaźnie, zerwane relacje. Bowiem nasza przyszłość to miłość, która jest wieczna. Żaden odłamek naszych dziejów, który jest dla nas życiem, nie może się zagubić!

Zatem w życiu Rodziny Świętego Pawła, Kościoła, społeczeństwa: piekłem jest izolacja, dumna i absurdalna samotność - ponieważ jest wyzyskiwaniem innych bez uczestniczenia i solidarności w zamian - samotność, która doprowadzona do skrajności, jest śmiercią (bez jedzenia, picia, ubierania się, bez domu: to wszystko mamy od innych!).

Natomiast życie to relacja, wymiana, osmoza: jednym słowem miłość. Będziemy tym, co daliśmy innym, a inni będą naszą miłością. Piekło (śmierć) i niebo (życie) zaczynają się już tutaj, a zatem: pierwsze z nich od samotności Ja, drugie od miłości.

Jezus Życie prowadzi nas do praktykowania posługi życia tak, jak On, który uzdrawiał, wyrzucał duchy nieczyste, wskrzeszał zmarłych. Formy dawania takiego życia musimy i my wymyślać...

Triduum przed Uroczystością Boskiego Mistrza

2011-10-27T13:17:00.000-07:00

Piątek- Dzień II

Twoje życie staje się zasadą, drogą, jedyną, prawdziwą i nieomylną pewnością. Wszystko, począwszy od żłóbka, poprzez Nazaret i po Kalwarię wyznacza Bożą drogę miłości do Ojca, nieskończonej czystości, miłości do dusz, ofiary...

Spraw, abym ją poznał.

Spraw, abym zawsze stawiał moje kroki na Twoich śladach ubóstwa, czystości, posłuszeństwa.

Każda inna droga jest szeroka... ale nie jest Twoja.

Jezu, nie chcę znać i gardzę każdą inną drogą, która nie byłaby wyznaczona przez Ciebie.

Pragnę tego, czego chcesz Ty:

w miejsce mojej woli ustanów Twoją wolę.

Jezus Droga.

Za pomocą biblijnego pojęcia „Droga” odzyskuje się teologię wyjścia

i Paschy (przejścia), celebrowaną w Księdze Wyjścia jako drogę ludu Bożego z niewoli ku

wolności...

Powracamy do wędrówki Abrahama, wędrowca, który opuszcza dom, aby już nigdy

nie wrócić do przeszłości; wędrówki samego Jezusa, posłańca Ojca, który jest „człowiekiem

drogi” i który spotyka ludzi nie w swoim domu, ale w osadach, wioskach, miastach.

Tak samo Jezus paschalny, Zmartwychwstały, spotyka Pawła na drodze do Damaszku,

gdy ten udaje się, aby prześladować zwolenników Drogi. Nawraca go, czyli zmienia mu szlak, posyłając go jako misjonarza do całego świata. W ten sposób Paweł staje się naśladowcą Drogi, także w tym znaczeniu, że przemierza drogi cesarstwa zaszczepiając imię Jezusa we wspólnotach, które połączone między sobą, tworzą jeden Kościół. Paweł przemierza przynajmniej 8 tys. kilometrów, pieszo, na osiołku, statkiem, stawiając czoła wszelkiego rodzaju niebezpieczeństwom, związanym z ówczesnym podróżowaniem (1 Kor 13).

Zmartwychwstały Jezus towarzyszy ponadto dwom uczniom w drodze do Emaus, wyjaśniając im Pisma.

Najwyraźniej przepowiadanie Ewangelii zakłada wędrowanie (i wynikające stąd ubóstwo pozostawienia pól, domów, rodziny: niemożliwe jest bowiem zabranie tego wszystkiego w drogę).

Apostołowie są posłańcami na cały świat. Także Kościół jest pielgrzymem w czasie ku eschatologii:

zakłada to życie w sytuacji nadziei: już i jeszcze nie.

Mobilność, postępowanie, wyjście, przeznaczenie ostateczne, droga, wzrastanie, nadzieja, wychylanie się do przodu: to tematy, które mogą towarzyszyć medytacji nad Drogą do Ojca, jaką dla nas i dla wszystkich jest Jezus. Jest to nasza metoda (hodos = droga): czyli nasz sposób realizowania apostolskiego powołania paulińskiego.

( Z katechez Rodziny Świętego Pawła)

Triduum przed Uroczystością Boskiego Mistrza

2011-10-27T08:00:00.000-07:00

Czwartek- Dzień I

O Mistrzu, Ty masz słowa życia wiecznego.

Ty, który oświecasz każdego człowieka i który jesteś samą prawdą, zastąp Tobą samym mój umysł, moje myśli.
Nie chcę rozumować w inny sposób, niż Ty nauczasz, ani osądzać inaczej niż według Twoich sądów, ani myśleć inaczej niż Ty, który jesteś fundamentalną prawdą, daną mi przez Ojca:

„O Jezu Prawdo, żyj w moim umyśle“.

Z Ewangelii według świętego Jana 6, 57-58;65-69

Jak Mnie posłał żyjący Ojciec, a Ja żyję przez Ojca, tak i ten, kto Mnie spożywa, będzie żył przeze Mnie. To jest chleb, który z nieba zstąpił - nie jest on taki jak ten, który jedli wasi przodkowie, a poumierali. Kto spożywa ten chleb, będzie żył na wieki.

Rzekł więc: Oto dlaczego wam powiedziałem: Nikt nie może przyjść do Mnie, jeżeli mu to nie zostało dane przez Ojca. Odtąd wielu uczniów Jego odeszło i już z Nim nie chodziło. Rzekł więc Jezus do Dwunastu: Czyż i wy chcecie odejść? Odpowiedział Mu Szymon Piotr: Panie, do kogóż pójdziemy? Ty masz słowa życia wiecznego. A myśmy uwierzyli i poznali, że Ty jesteś Świętym Boga.

Panie do kogo pójdziemy? Tylko ty masz słowa życia wiecznego, tylko Ty jesteś Prawdą, tylko ty posiadasz prawdę .Jezus przedstawia się jako objawienie pelne i doskonale. Lecz starożytny judaizm zawsze wierzył, ze ostateczne objawienie Boga i jego życia znajduje się w prawie Mojżeszowym. Dla żydów, Boże objawienie znajduje się w Torze, która –jako pojęcie- wywodzi się od korzenia, „yarà“ , (nauczać), co wskazuje na to, że jej podstawowym znaczeniem jest uczyć i objawiać. Jezus ogłaszając się jako prawda wcielona, zaświadcza, że ostateczne objawienie Boże,

znajduje się w jego słowie i w jego osobie. Dlatego żydowskie prawo, skoncentrowane na Mojżeszu musi zmienić kierunek i zwrócić się w stronę osoby Żyjącego Słowa Bożego, które stało się ciałem, żeby objawić miłość Ojca.

Prawda, którą jest Jezus, może mieć dwa fundamentalne aspekty:

Po pierwsze, Jezus jest Prawda, bo jest objawieniem Ojca, jest obliczem Ojca. Aby poznać Boga, aby wiedzieć kim jest musimy zwrócić się do Jezusa, który Go objawia .

Po drugie, w słowach Jezusa: Ja jestem Prawdą, można odnaleźć echo hebrajskiego terminu „Aman” ,który oznacza dla żyda prawdę. Ten czasownik „Aman“, oznacza: być solidnym, wytrwałym, długotrwającym, stabilnym jak skala, pewnym, pewnym jak ziemia pod naszymi nogami, na której można się oprzeć. Bóg jest prawdziwy, dlatego, ze jest Skalą: i jest nam bliski, jak ten który nas podtrzymuje.

( Z katechez Rodziny Świętego Pawła).

Chwila refleksji

2011-10-26T12:28:00.000-07:00

Siej myśl, a zbierzesz czyn;

siej czyn, a zbierzesz zwyczaj;

siej zwyczaj, a zbierzesz charakter;

siej charakter, a zbierzesz przeznaczenie.

cytat za

Giacomo Alberione

Anima e corpo per il Vangelo

str. 17

Tajemnice chwalebne

2011-10-25T12:34:00.000-07:00

23. « Kontemplacja oblicza Chrystusa nie może zatrzymać się na wizerunku Ukrzyżowanego. Chrystus jest Zmartwychwstałym! ».

Różaniec zawsze wyrażał to doświadczenie wiary, wzywając wierzącego do wyjścia poza ciemność męki, by utkwić wzrok w chwale Chrystusa w zmartwychwstaniu i wniebowstąpieniu. Kontemplując Zmartwychwstałego, chrześcijanin odkrywa na nowo motywy swojej wiary (por. 1 Kor 15, 14) i przeżywa ponownie radość nie tylko tych, którym Chrystus się objawił - Apostołów, Magdaleny, uczniów z Emaus - ale również radość Maryi, która nie mniej intensywnie musiała doświadczyć nowego życia uwielbionego Syna.

Do tej chwały, w której od momentu wniebowstąpienia Chrystus zasiada po prawicy Ojca, również Ona zostanie wyniesiona z chwilą wniebowzięcia, by antycypować to, do czego przeznaczeni są wszyscy sprawiedliwi przez zmartwychwstanie ciał. Wreszcie ukoronowana w chwale - jak to widać w ostatniej tajemnicy chwalebnej - jaśnieje Ona jako Królowa aniołów i świętych, antycypacja i szczyt rzeczywistości eschatologicznej Kościoła.

W centrum tej drogi chwały Syna i Matki różaniec stawia w trzeciej

tajemnicy chwalebnej Pięćdziesiątnicę, która ukazuje oblicze Kościoła jako rodziny zebranej wraz z Maryją, ożywionej potężnym wylaniem Ducha Świętego, gotowej do misji ewangelizacyjnej. Kontemplowanie tej, jak i innych tajemnic chwalebnych, winno prowadzić wierzących do coraz żywszego uświadamiania sobie swego nowego życia w Chrystusie, wewnątrz rzeczywistości Kościoła - życia, dla którego scena Pięćdziesiątnicy stanowi wielką 'ikonę'.

Tajemnice chwalebne ożywiają zatem w wiernych nadzieję eschatologicznego kresu, ku któremu zdążają jako członkowie Ludu Bożego pielgrzymującego przez historię. Musi ich to pobudzać do odważnego świadczenia o tej « radosnej nowinie », która nadaje sens całemu ich życiu.

Z listu apostolskiego

ROSARIUM VIRGINIS MARIAE

OJCA ŚWIĘTEGO

JANA PAWŁA II

Abp Budzik: dla was jestem biskupem, z wami jestem chrześcijaninem

2011-10-22T07:42:00.000-07:00

Dzisiaj cała nasza wspólnota wzięła udział w ingresie naszego Arcybiskupa Stanisława Budzika

Homilia w dniu ingresu do Archikatedry Lubelskiej – 22 X 2011 r.

„Szymonie, synu Jana, czy miłujesz mnie więcej aniżeli Ci?” Więcej niż wszyscy Apostołowie, więcej niż uczniowie i uczennice wędrujący za Mną po palestyńskiej ziemi, więcej niż tłumy zasłuchane w Moje słowo i podziwiające Moje cuda?

„Tak, Panie, Ty wiesz, że Cię kocham” – odpowiada trzy razy Piotr. Za każdym razem coraz ciszej. Za każdym razem coraz smutniej. Ma przecież świadomość swojej słabości. Pamięta, że trzy razy zaparł się Mistrza. Ale za każdym razem jest to odpowiedź płynąca z głębi serca i duszy. Pan Jezus ufa Piotrowi i powierza mu swoją owczarnię.

Podobne pytanie usłyszał 33 lata temu błogosławiony Jan Paweł II. „Karolu, arcybiskupie krakowski, czy miłujesz mnie więcej niż wszyscy kardynałowie? Czy miłujesz mnie tak, aby stanąć na czele mojego Kościoła i wprowadzić go w trzecie tysiąclecie chrześcijańskiej wiary? Karol, który miał zostać papieżem, nie zawahał się ani przez chwilę. „Panie, Ty wiesz wszystko, Ty wiesz, że Cię kocham! Dlatego z pokorą i zaufaniem przyjmuję Twoje wezwanie, aby paść Twoją świętą owczarnię.” Przyjął, mimo iż przeczuwał, że swoją większą miłość będzie musiał okupić cierpieniem i niezrozumieniem, bólem z powodu dramatów całej ludzkiej rodziny.

„Czy miłujesz Mnie więcej, aniżeli Ci?” Takie pytanie stawia nam Chrystus, gdy powierza nam kolejne zadanie na drodze naszego życia i powołania; gdy konfrontuje nas z nowym wyzwaniem, które trzeba podjąć. Każdy z nas winien odpowiedzieć z pokorą, ale i z determinacją Piotra: „Panie, Ty wszystko wiesz. Ty znasz moją nędzę i moje rany. Nic we mnie nie jest przed Tobą zakryte. A mimo to dzielisz się ze mną troską o świętość Twego Kościoła, o zbawienie moich sióstr i braci. Ty wiesz, że Cię kocham!

Drodzy Bracia i Siostry! Z głębokim wzruszeniem przekra-czam progi naszej pięknej Archikatedry, noszącej wezwanie św. Jana Chrzciciela i św. Jana Apostoła i Ewangelisty. Podejmuję tym samym posługę pasterską w Archidiecezji Lubelskiej, zleconą mi przez Ojca Świętego Benedykta XVI.

Wzywam na pomoc św. Jana Chrzciciela, poprzednika Zbawiciela. Chcę się od niego wciąż uczyć, jak prostować ludzkie ścieżki na przyjście Pana, tak aby znalazł gospodę w naszych domach, zawładnął naszymi sercami, kształtował nasze czyny.

Razem ze św. Janem Ewangelistą staję pod krzyżem Chrystusa, aby zaczerpnąć mocy płynącej z tajemnicy odkupienia; aby razem z umiłowanym uczniem usłyszeć słowa Zbawiciela: ”Oto Matka Twoja” i aby tak jak on wziąć Maryję do siebie, do swego domu i do swego serca na niełatwą drogę realizacji powierzonej mi pasterskiej służby. Razem z wami wołam do Matki Bożej, czczonej w tej świątyni: „Od pół wieku w Twym spojrzeniu tkwi nadzieja, drzemie cud, Tyś otuchą w utrapieniu, gdy z ufnością błaga lud.”

Podjęcie posługi pasterza archidiecezji lubelskiej ułatwia mi świadomość, że nie jestem sam. Święty Augustyn, niezrównany mistrz słowa, pozostawił nam obszerną homilię o pasterzach. Czytaliśmy ją niedawno przez wiele dni w brewiarzu. Wielki Święty zrobił nam, pasterzom, solidny rachunek sumienia; przypomniał o ciążącej na nas odpowiedzialności.

A na początku uczynił interesujące rozróżnienie. Posłuchajmy: „Odkąd na moje barki złożono brzemię, z którego trzeba zdać niełatwy rachunek, nie opuszcza mnie troska o godne spełnienie tego urzędu. (…) Choć z jednej strony przeraża mnie, że jestem dla was, z drugiej pociesza mnie to, że jestem z wami. Dla was jestem biskupem, z wami chrześcijaninem: Vobis sum episcopus, vobiscum sum christianus. Tamto jest imieniem przyjętego obowiązku, to zaś imie-niem łaski; tamto oznacza niebezpieczeństwo, to natomiast ratunek.”

Kochani Wierni Archidiecezji Lubelskiej! Miesz-kańcy Lublina oraz wszystkich wiosek i miast archidiecezji! Zwracam się do was słowami św. Augustyna: Dla was jestem biskupem, z wami jestem chrześcijaninem. Z wami, którzy na mocy chrztu i bierzmowania jesteście „plemieniem wybranym, królewskim kapłańskim, narodem świętym, ludem odkupionym”. Serdecznie was pozdrawiam i zachęcam, abyście podejmowali na co dzień odpowiedzialność za Kościół, który jest naszym domem. Abyście głosili słowem i życiem wszechmoc Tego, „który nas wyrwał z ciemności do swego przedziwnego światła”.

Naszym wspólnym zadaniem jest czynić Archidiece-zję Lubelską domem i szkołą komunii. Tego sobie życzył bł. Jan Paweł II, którego liturgiczne wspomnienie dziś po raz pierwszy obchodzimy. To on podczas ostatniej swej pielgrzymki do Ojczyzny wzywał nas, abyśmy się stawali świadkami i narzędziami Bożego miłosierdzia. Niech więc nikt w domu Kościoła nie będzie osamotniony, wykluczony i zapomniany. Bądźmy okiem dostrzegającym różnorakie oblicza ubóstwa, bądźmy sercem, które współczuje i kocha, bądźmy bratersko wyciągniętą dłonią, która niesie skuteczną pomoc.

Niech nasze rodziny pozostaną szkołą miłości i wiary, przekazując kolejnym pokoleniom najcenniejsze wartości religijne i narodowe, w harmonijnej współpracy z nauczycielami i wychowaw-cami. Nie pozwólmy, aby podziały polityczne wtargnęły do wnętrza naszego domu, którym jest Kościół. Nie dajmy się podzielić i poróżnić, my, którzyśmy całą nadzieję złożyli w Chrystusie zmartwychwstałym. Nie mówmy, jak niegdyś mieszkańcy Koryntu: „Ja jestem Pawła, a ja Apollosa; ja jestem Kefasa, a ja Chrystusa!”

Św. Paweł przypomniał nam w dzisiejszym czytaniu, że jedność wierzących zakotwiczona jest głęboko w tajemnicy jednego Boga w Trójcy Osób: „Jedno jest Ciało i jeden Duch, bo też zostaliście wezwani do jednej nadziei, jaką daje wasze powołanie. Jeden jest Pan, jedna wiara i chrzest. Jeden jest Bóg i Ojciec wszystkich, który działa ponad wszystkimi, przez wszystkich i we wszystkich”.

Taka jedność nie wznosi murów, ale buduje mosty. Taka jedność nie może stawiać politycznej granicy przykazaniu miłości bliźniego. Taka jedność otwiera nasze serce na wszystkich braci wierzących w Chrystusa i na wszystkie dzieci wzywające jednego Boga; także na tych, którzy Go jeszcze szukają.

Zwracam się do was, Drodzy Bracia Kapłani, tak licznie dzisiaj zgromadzeni. Vobis sum episcopus, vobiscum sum sacerdos – Dla was jestem biskupem, z wami jestem kapłanem. Nie da się bez waszej posługi budować kościelnej komunii. Rodzi się ona przecież z Eucharystycznej Ofiary. A wiemy, że nie ma Eucharystii bez kapłaństwa, tak jak nie ma kapłaństwa bez Eucharystii.

Modlę się za was słowami św. Teresy od Dzieciątka Jezus, która mówiła: „Panie Jezu, który dałeś kapłanom moc przemieniania chleba i wina w Twoje Ciało i Twoją Krew, daj im moc przemiany ludzkich serc!” Zachęcam was słowami św. Pawła z dzisiejszego czytania, „abyście postępowali w sposób godny powołania, jakim zostaliście wezwani, z całą pokorą i cichością, znosząc siebie nawzajem w miłości. Usiłujcie zachować jedność ducha dzięki więzi, jaką jest pokój”.

Niech waszym kapłańskim ideałem będzie Sługa Boży Stefan Wyszyński, Prymas Tysiąclecia. 65 lat temu wkraczał do tej świątyni jako nowy biskup lubelski. Jego wzorem „postawcie wszystko na Maryję”, by tak jak on oddać wszystko samemu Bogu – soli Deo. Trwajcie w jedności z waszym biskupem, budujcie kapłańską wspólnotę, wspierajcie się najwzajem w niełatwych dla kapłanów czasach, otwierajcie się jeszcze bardziej na ludzi świeckich, uwzględniając ich charyzmaty, tak aby o każdej z waszych wspólnot można było powiedzieć: „Patrzcie, jak oni się miłują!”

Drodzy Diakoni i Alumni! Odkrywajcie piękno kapłaństwa, tak entuzjastycznie opisane w dzisiejszym czytaniu przez proroka Izajasza: ”O jak są pełne wdzięku na górach stopy zwiastuna dobrej nowiny, który ogłasza pokój, zwiastuje szczęście, który obwieszcza zbawienie, który mówi do Syjonu: «Twój Bóg zaczął królować»”.

Drogie Siostry i Drodzy Bracia życia konsekrowanego! Niech wasze życie zanurzone w Bogu przypomina światu, że nasza ojczyzna jest w niebie; że Bóg jest celem, ku któremu któremu wszystko zmierza; blaskiem, przy którym blednie wszelkie inne światło, pięknem, które samo zdolne jest zaspokoić wszystkie pragnienia ludzkiego serca.

Szanowni Parlamentarzyści, Przedstawiciele władz państwowych i samorządowych! To wy dźwigacie na swoich barkach odpowiedzialność za ład społeczny i dobro wspólne. Razem pochylamy się nad tym dobrem i nad człowiekiem w jego godności dziecka Bożego i w jego potrzebach życiowych. Niech Was inspiruje mądrość Chrystusowej Ewangelii.

Lublin to miasto uniwersytetów i szkół wyższych, wykładowców i wielkiej rzeszy studentów. Zwracam się z pozdrowieniem do Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego i całego świata akademickiego. Dla was jestem biskupem – tak jak wy byłem studentem i wykładowcą. Tak jak wy jestem zatroskany o sprawy nauki, kształcenia i wychowania. Wiem, jak bardzo głęboko leżały te sprawy na sercu mojemu nieodżałowanemu poprzednikowi, Księdzu Arcybiskupowi Józefowi Życińskiemu.

Swoimi czynię słowa, jakie Ks. Abp Życiński skierował do ludzi młodych, poszukujących nie tylko wiedzy, ale i drogi życia. "Jako wasz Pasterz, życzę Wam serdecznie byście byli świadkami Bożego Piękna, odkrywanego (…) w świecie. Byście nie odrzucali Chrystusowej miłości, która wnosi w Wasze życie rys wielkości i poczucie sensu. Byście nigdy nie stali się niewolnikami materialnych konkretów, lecz potrafili odkrywać przedziwny świat Bożych wartości, które nie przynoszą wprawdzie wymier-nych korzyści, ale bez których życie ludzkie byłoby jedynie wegetacją. Nawet jeśli luksusową, to jednak tylko wegetacją."

Siostry i Bracia!
Wyszliśmy od pytania o miłość. Ona jest bowiem najważniejsza, bez niej wszystko traci kształt i barwę. Skuteczność naszych wysiłków zależy od miłości, jaką w nie inwestujemy. Pozwólcie, że na koniec z całą pokorą nawiążę do słów Ojca Świętego Benedykta XVI, jakie wypowiedział na początku swojej posługi. Odnoszą się do Ewangelii, którą dzisiaj odczytaliśmy. "Módlcie się za mnie – mówił Papież – abym nauczył się bardziej miłować Pana. Módlcie się za mnie, abym się nauczył bardziej miłować Jego trzodę – ciebie, Kościele święty, każdego z was z osobna i wszystkich razem. Módlcie się za mnie, abym nie uciekał z obawy przed wilkami”.

Ta ostatnia prośba wydawała się wówczas zaskakująca. Dzisiaj już się nie wydaje. Ani w odniesieniu do Ojca Świętego, ani w odniesieniu do nas. Mamy wręcz wrażenie, że całe stada drapieżnych wilków osaczają Chrystusową owczarnię. Ale nie możemy się lękać. Zapewnia nas przecież św. Paweł, że jeżeli Bóg z nami, to któż przeciwko nam? A błogosławiony, wkrótce zapewne i święty, Jan Paweł II woła do nas z nieba, tak jak wołał 33 lata temu z placu Świętego Piotra: „Non abbiate paura! Nie lękajcie się. Otwórzcie Chrystusowi drzwi!

Dlatego nie poddajemy się zwątpieniu. Nie lękamy się, bo Bóg jest miłością. Trwamy mocni w wierze i wyznajemy ze św. Piotrem: „Panie, Ty wszystko wiesz, Ty wiesz, że Cię kocham! Amen.

za: ekai.pl/diecezje/lubelska

z 22.10.2011

Mili goście z Republiki Czeskiej

2011-10-22T07:06:00.000-07:00

W środę 19 X gościłyśmy na kolacji s. M. Agnieszkę Roszkowską z naszego domu w Brnie w Republice Czeskiej. Siostra Agnieszka przyjechała do Lublina z siostra dominikanką i ks.Jarosławem.

Spędziliśmy wspólnie miły wieczór.

Na koniec wsadziłyśmy naszych gości do naszego

samochodziku.

                     A s. Giacomina odwiozła ich na miejsce zakwaterowania,
czyli do naszych Braci na Laury 1

Wspomnienie bł. Tymoteusza Giaccardo

2011-10-21T12:45:00.000-07:00

22 października, Rodzina Świętego Pawła obchodzi wspomnienie liturgiczne bł. Tymoteusza Giaccardo - pierwszego kapłana paulisty.

"Pragnę ofiarować moje życie Chrystusowi, aby tylko to zgromadzenie miało swoje miejsce w życiu Kościoła; jestem przekonany, że Bóg mnie wysłucha"

Błogosławiony Tymoteusz Giaccardo urodził się 13 czerwca 1896 roku w Narzole (diecezja Alba). Został ochrzczony jeszcze tego samego dnia, nadano mu imię Józef. Rodzice Stefano i Maria Gagna pracowali na roli. Nie byli zamożni, przelali jednakże na swe dzieci bogactwo wiary i zawierzenia Bogu. Niestety już po 6 miesiącach mały Józef ciężko zachorował. Rodzice wiedzieli, że ich syn może umrzeć. Właśnie wtedy zwrócili się oni z wielką ufnością do Maryi, prosząc o łaskę uzdrowienia. Ich błaganie zostało wysłuchane.

Już od wczesnego dzieciństwa Giuseppe wykazywał zamiłowanie do modlitwy, jako ministrant wiernie wypełniał swe obowiązki w kościele parafialnym. Po raz pierwszy w wieku 7 lat powiedział: " Pragnę zostać księdzem, aby głosić Ewangelię". To pragnienie rozbudzał odtąd w sobie nieustannie. Nieco wcześniej, niż było to przewidziane kościelnymi przepisami, przyjął po raz pierwszy Komunię świętą, a 12 września 1908 roku biskup diecezjalny udzielił mu sakramentu bierzmowania. Giuseppe uczył się znakomicie w szkole podstawowej, nauczyciele zachęcali go do podjęcia dalszych studiów.

W maju 1908 roku dwunastoletni Giuseppe spotkał po raz pierwszy księdza Jakuba Alberione. Założyciel już wtedy rozpoznał w nim wielkie zamiłowanie do spraw Bożych i utwierdził go w przekonaniu o powołaniu kapłańskim. Jeszcze w tym samym roku Giuseppe został przyjęty do seminarium w Albie, gdzie ks. Alberione był ojcem duchownym. Założyciel obiecał także pomoc materialną rodzicom Giuseppe w czasie jego nauki w seminarium. Również w Albie Giuseppe należał do kleryków wyróżniających się w nauce, pracy, pobożności. W 1909 roku na ręce swego kierownika duchowego, księdza Alberione składa prywatny ślub czystości. 8 września 1912 roku przyjmuje strój duchowny. W 1915 roku zostaje powołany do służby wojskowej, jednak ze względu na słaby stan zdrowia już po miesiącu powraca do seminarium. Rok 1917 jest niezwykle ważny dla Giuseppe. Po wielomiesięcznych przemyśleniach postanawia przyłączyć się do grona młodzieńców skupionych wokół księdza Alberione, pragnących głosić Słowo Boże poprzez dobrą prasę. Postanawia przedstawić swą prośbę biskupowi Francesco Re, ordynariuszowi diecezji Alba. Zostaje życzliwie przyjęty i jeszcze w tym samym roku zostaje członkiem Towarzystwa Świętego Pawła, zgromadzenia zakonnego powstałego z inicjatywy ks. Alberione w 1914 roku. 19 października zostaje wyświęcony na kapłana, pierwszego kapłana Towarzystwa Świętego Pawła. Dziesięć dni po święceniach umiera jego matka.

Ksiądz Giaccardo, w swym głębokim życiu wewnętrznym, eksponował wielkie zamiłowanie do ducha Ewangelii, do naśladowania Św. Pawła jako ojca, mistrza i inspiratora duchowości paulińskiej. W centrum jego kapłańskiej posługi była zawsze Eucharystia. Jej sprawowanie, przedłużane adoracje przed Najświętszym Sakramentem formowały promieniowanie łaski i fascynowały osobą Jezusa Mistrza, Drogi, Prawdy i Życia. Jego pobożność wyrażała się również w wielkim umiłowaniu Matki Najświętszej. O Niej nauczał, pisał zawsze z dziecięcym uczuciem, kompetencją doktrynalną, w duchu apostoła. 30 czerwca 1920 roku w czasie odnawiania ślubów zakonnych przyjmuje imię Tymoteusz. W latach dwudziestych ks. Alberione uznał za konieczne założenie paulińskiego domu w Rzymie. Na opiekuna tej misji wybiera ks. Giaccardo. Wieczorem 14 stycznia 1926 roku ks. Alberione żegna go słowami: "Wysyłam ciebie do Rzymu z powodu twej wierności i miłości do Ojca św.". Uzyskawszy teren od benedyktynów rozpoczęto budowę domu. W 1929 roku zainstalowano w nim pierwszą maszynę drukarską. W 1936 roku ks. Giaccardo wraca do Alby, gdzie zostaje przełożonym wspólnoty. W związku z rozwojem Rodziny Świętego Pawła i założeniem zgromadzenia Uczennic Boskiego Mistrza, ks. Tymoteusz poświęcił się opiece duchowej tego nowego dzieła. Ojcu Angelico d'Alessandria, wizytatorowi apostolskiemu wyznał: "Ojcze, pragnę ofiarować moje życie Chrystusowi, aby tylko to zgromadzenie miało swoje miejsce w życiu Kościoła; jestem przekonany, że Bóg mnie wysłucha". Od 1946 roku jako wikariusz generalny zgromadzenia ponownie przebywa u boku ks. Alberione w Rzymie. Jednak siły fizyczne coraz bardziej opuszczają go, zapada na białaczkę. 12 stycznia 1948 roku ks. Tymoteusz odprawia w kaplicy domu generalnego po raz ostatni w swym życiu mszę św. Tego ranka Pius XII zatwierdził Zgromadzenie Pobożnych Uczennic Boskiego Mistrza. Ksiądz Tymoteusz Giaccardo zmarł 24 stycznia 1948 roku, w wigilię święta nawrócenia świętego Pawła. Pod czułą opieką Matki Najświętszej, pewnej soboty 1896 roku ks. Tymoteusz przyszedł na świat. Także w sobotę 1948 roku, przyjęty przez Maryję opuszczał świat, aby wejść do życia wiecznego. Dnia 22 października 1989 r. Ojciec św. Jan Paweł II ogłosił go błogosławionym.

za : www.paulus.org.pl
Rodzina Świętego Pawła, Anno I, numer 4, październik - grudzień

Trzecia Katecheza Benedykta XVI o modlitwie, 18 maja 2011 r.

2011-10-11T07:22:00.000-07:00

Drodzy bracia i siostry,

Podczas dwóch minionych katechez zastawialiśmy się nad modlitwą jako zjawiskiem powszechnym, które - choć w różnych formach - występuje w kulturach wszystkich czasów. Dzisiaj natomiast chciałbym rozpocząć refleksję biblijną na ten temat, który prowadzi nas do zgłębienia dialogu przymierza między Bogiem a człowiekiem, ożywiającego historię zbawienia, aż do punktu kulminacyjnego, ostatecznego słowa, którym jest Jezus Chrystus. Ta refleksja sprawi, że zatrzymamy się na kilku ważnych tekstach i fundamentalnych postaciach Starego i Nowego Testamentu. To Abraham, wielki patriarcha, ojciec wszystkich wierzących (por. Rz 4,11-12.16-17), da nam doskonały przykład modlitwy w epizodzie wstawiennictwa za miasta Sodomy i Gomory. Chciałbym też was zachęcić, abyście skorzystali z drogi, którą przebędziemy podczas najbliższych katechez i dowiedzieli się więcej na temat Biblii, którą jak ufam, macie w swoich domach. Prosiłbym, abyście podczas tygodnia, zatrzymali się, odczytywali i przemyśleli na modlitwie, poznawali wspaniałą historię relacji między Bogiem a człowiekiem, między Bogiem, który przekazuje nam siebie a człowiekiem, który Jemu odpowiada i się modli.

Pierwszy tekst, nad którym pragniemy się zastanowić znajduje się w rozdziale 18 Księgi Rodzaju. Opowiada on, że nikczemność mieszkańców Sodomy i Gomory osiągnęła szczyt, do tego stopnia, że konieczna była interwencja Boga, by dokonał aktu sprawiedliwości i powstrzymał zło, niszcząc obydwa miasta. W tę sytuację wpisuje się Abraham ze swoją modlitwą wstawienniczą. Bóg postanawia objawić mu to, co się wydarzy, pozwalając poznać mu powagę zła i jego straszliwe konsekwencje, ponieważ Abraham jest jego wybranym, wybranym po to, aby stał się wielkim ludem i aby Boże błogosławieństwo dotarło aż do krańców świata. Podejmuje on misją zbawienia, która ma odpowiedzieć na grzech, który wkroczył w rzeczywistość człowieka. Poprzez niego Pan Bóg pragnie doprowadzić ludzkość do wiary, posłuszeństwa i sprawiedliwości. Teraz, ten przyjaciel Boga otwiera się na rzeczywistość i potrzeby świata, modli się za tych, którzy mają być ukarani i prosi, aby zostali ocaleni.

Abraham natychmiast ustawia problem w całej jego powadze, mówiąc do Pana Boga: „Czy zamierzasz wygubić sprawiedliwych wespół z bezbożnymi? Może w tym mieście jest pięćdziesięciu sprawiedliwych; czy także zniszczysz to miasto i nie przebaczysz mu przez wzgląd na owych pięćdziesięciu sprawiedliwych, którzy w nim mieszkają? O, nie dopuść do tego, aby zginęli sprawiedliwi z bezbożnymi, aby stało się sprawiedliwemu to samo, co bezbożnemu! O, nie dopuść do tego! Czyż Ten, który jest sędzią nad całą ziemią, mógłby postąpić niesprawiedliwie?” (ww. 23-25). Tymi słowami, z wielką odwagą Abraham przedstawia Bogu konieczność uniknięcia sprawiedliwości zbiorowej: jeśli miasto jest winne, to słuszne jest potępienie jego przestępstwa i nałożenie kary, ale - powiada wielki patriarcha - niesprawiedliwe byłoby ukaranie w jednakowy sposób wszystkich mieszkańców. Jeśli są w mieście ludzie niewinni, nie mogą być traktowani tak samo jak winni. Bóg, który jest sędzią sprawiedliwym, nie może tak działać- słusznie mówi Abraham Bogu.

Jeśli czytamy jednak ten tekst uważniej, to zdajemy sobie sprawę, że prośba Abrahama jest jeszcze poważniejsza i głębsza, ponieważ nie ogranicza się do prośby o zbawienie niewinnych. Abraham prosił o przebaczenie dla całego miasta i uczynił to, odwołując się do sprawiedliwości Boga. W istocie mówi do Pana: „Nie przebaczysz mu przez wzgląd na owych pięćdziesięciu sprawiedliwych, którzy w nim mieszkają?” (w. 24b). Czyniąc tak ośmiela się przedstawić nową ideę sprawiedliwości: nie ogranicza się ona do ukarania winnych, jak czynią to ludzie, ale jest to inna sprawiedliwość, Boża, która poszukuje dobra i tworzy je przez przebaczenie, które przemienia grzesznika, nawraca go i zbawia. Tak więc w swojej modlitwie Abraham nie odwołuje się wyłącznie do sprawiedliwości stosownie do wymiaru zła, ale prosi o interwencję zbawczą, która mając na uwadze niewinnych, wolnych od winy bezbożnych, wybacza im. Myśl Abrahama, która wydaje się niemal paradoksalna, może zostać podsumowana w następujący sposób: oczywiście nie można traktować niewinnych tak samo jak winnych, byłoby to niesprawiedliwe, ale musimy traktować winnych tak jak niewinnych, realizując „doskonalszą” sprawiedliwość, dając im możliwość zbawienia, ponieważ jeśli złoczyńcy przyjmą Boże przebaczenie i wyznają winę, pozwalając się zbawić, nie będą już więcej czynili zła i także oni staną się sprawiedliwymi i nie będą już musieli być karani.

Tę właśnie prośbę o sprawiedliwość Abraham wyraża w swym wstawiennictwie. Jest to prośba, której podstawą jest pewność, że Pan Bóg jest miłosierny. Nie prosi Boga o rzecz sprzeczną z Jego istotą, puka do bramy Bożego miłosierdzia, znając autentyczną wolę Boga. Oczywiście, Sodoma jest wielkim miastem a pięćdziesięciu sprawiedliwych, wydaje się, że to niewiele, ale czyż sprawiedliwość Boga i Jego przebaczenie nie są przejawem mocy dobra, nawet jeśli wydaje się mniejsze i słabsze od zła? Zniszczenie Sodomy powinno powstrzymać obecne w tym mieście zło, ale Abraham wie, że Bóg ma inne sposoby i środki, aby postawić tamę rozprzestrzenianiu się zła. To przebaczenie przerywa spiralę grzechu a Abraham w swym dialogu z Bogiem odwołuje się właśnie do tego. A kiedy Pan Bóg zgadza się przebaczyć miastu, jeśli znajdzie w nim pięćdziesięciu sprawiedliwych, modlitwa wstawiennicza Abrahama zaczyna schodzić w głąb Bożego miłosierdzia. Abraham, jak pamiętamy, stopniowo zmniejsza liczbę niewinnych koniecznych do zbawienia: gdyby nie było ich pięćdziesięciu, czy może wystarczyć czterdziestu pięciu, a potem coraz mniej, aż do dziesięciu, nadal kontynuując swą prośbę, która staje się niemal zuchwałą w swej natarczywości: „A może znalazłoby się tam czterdziestu... trzydziestu... dwudziestu... dziesięciu?” (por. w. 29.30.31.32). Im mniejsza staje się liczba, tym większe okazuje się i ujawnia miłosierdzie Boga, który cierpliwie wysłuchuje modlitwę, przyjmuje ją i odpowiada na każdą prośbę: „przebaczę... nie zniszczę ... nie dokonam” (por. ww. 26.28.29.30.31.32).

Tak więc, za wstawiennictwem Abrahama, Sodoma może być ocalona, jeśli znajdzie się w niej choćby dziesięciu sprawiedliwych. Taka jest moc modlitwy, ponieważ poprzez wstawiennictwo, modlitwę do Boga o zbawienie innych, ukazuje się i wyraża pragnienie zbawienia, jakie Bóg żywi zawsze wobec grzesznego człowieka. Zło rzeczywiście nie może być zaakceptowane, musi być wskazane i zniszczone poprzez karę: zniszczenie Sodomy miało właśnie tę funkcję. Pan Bóg nie chce jednak śmierci grzesznika, ale żeby się nawrócił i żył (por. Ez 18,23, 33,11). Zawsze jego pragnieniem jest przebaczenie, zbawienie, dawanie życia, przekształcanie zła w dobro. Zatem właśnie to pragnienie Boże w modlitwie staje się pragnieniem człowieka i wyraża się poprzez słowa wstawiennictwa. Wraz ze swoją modlitwą Abraham użycza swego głosu, ale także serca Bożej woli: Boże pragnienie, które jest miłosierdziem, miłością i pragnieniem zbawienia, znalazło w Abrahamie i w jego modlitwie możliwość objawienia się w sposób konkretny w obrębie ludzkiej historii, aby być obecnym wszędzie tam, gdzie istnieje potrzeba łaski. Wraz z głosem swej modlitwy, Abraham użycza głosu pragnieniu Boga, który nie chce zniszczenia, lecz ocalenia Sodomy i obdarzenia życiem skruszonego grzesznika.

Tego właśnie chce Pan Bóg, a jego dialog z Abrahamem jest przedłużającym się i niedwuznacznym przejawem Jego miłości miłosiernej. Potrzeba znalezienia ludzi sprawiedliwych w obrębie miasta jest coraz mniej wymagająca i w końcu wystarczy jedynie dziesięciu, aby ocalić wszystkich mieszkańców. W tekście nie ma mowy z jakiego powodu Abraham zatrzymują się na dziesięciu. Być może jest to liczba wskazująca najmniejszą grupę wspólnotową (po dziś dzień dziesięć osób to kworum niezbędne dla żydowskiej modlitwy publicznej). Niezależnie od wszystkiego chodzi o nieznaczną liczbę, niewielką cząsteczkę dobra, stanowiącą punkt wyjścia dla zbawienia wielkiego zła. Jednakże w Sodomie i Gomorze nie znalazło się nawet dziesięciu sprawiedliwych i obydwa miasta zostały zniszczone. O niezbędności tego zniszczenia paradoksalnie zaświadczyła właśnie modlitwa wstawiennicza Abrahama. Objawiła ona bowiem zbawczą wolę Boga: Pan gotów był przebaczyć, pragnął to uczynić, ale obydwa miasta były zamknięte w złu wszechogarniającym i paraliżującym: nie było w nich nawet kilku niewinnych kilka, od których można by wyjść, by przekształcić zło w dobro. Abraham także bowiem prosił właśnie o tę drogę zbawienia: być zbawionym nie oznacza po prostu uniknięcie kary, ale uwolnienie od zła, które w nas mieszka. Nie należy wyeliminować kary, ale grzech, owo odrzucenie Boga i miłości, które niesie już w sobie karę. Prorok Jeremiasz powie do zbuntowanego ludu: „Twoja niegodziwość cię karze, a twoje niewierności cię osądzają. Wiedz zatem i przekonaj się, jak przewrotne i pełne goryczy jest to, że opuściłaś Pana, Boga swego” (Jer 2,19). Z tego właśnie smutku i goryczy, Pan Bóg chce zbawić człowieka wyzwalając go od grzechu. Ale konieczna jest przemiana płynąca od wewnątrz, kilka okruchów dobra, jakiś początek od którego można wyjść, aby przeobrazić zło w dobro, nienawiść w miłość, zemstę w przebaczenie. Z tego względu sprawiedliwi muszą być w obrębie miasta, a Abraham stale powtarza: „A może znalazłoby się tam...”. „Tam” - w obrębie chorej rzeczywistości powinien być ten zalążek dobra, które może uzdrowić i przywrócić życie. Jest to też słowo skierowane do nas, aby w naszych miastach znalazł się zalążek dobra i abyśmy czynili wszystko co w naszej mocy, aby było w nich nie tylko dziesięcioro sprawiedliwych, aby nasze miasta mogły żyć i przeżyć, ocalić nas od tej wewnętrznej goryczy jaką jest nieobecność Boga. W chorej rzeczywistości Sodomy i Gomory, nie ma tego zalążka dobra.

Ale miłosierdzie Boga w dziejach swego ludu rozciąga się dalej. Jeśli dla ocalenia Sodomy wystarczyłoby dziesięciu sprawiedliwych, to prorok Jeremiasz mówi w imieniu Wszechmogącego, że potrzebny jest tylko jeden, aby ocalić Jerozolimę: „Przebiegnijcie ulice Jerozolimy, zobaczcie, zbadajcie i przeszukajcie jej place, czy znajdziecie kogoś, czy będzie tam ktokolwiek, kto by postępował sprawiedliwie, szukał prawdy, a przebaczę jej” (5,1). Liczba sprawiedliwych ponownie się zmniejszyła, a dobroć Boga okazuje się jeszcze większa. Jednak i to jeszcze nie wystarczy, przeobfite Boże miłosierdzie nie odnajduje poszukiwanej odpowiedzi dobra i Jerozolima upada pod oblężeniem wroga. Trzeba, żeby sam Bóg stał się owym sprawiedliwym. To dokonuje się właśnie w tajemnicy Wcielenia, aby zapewnić jednego sprawiedliwego On sam staje się człowiekiem. Zawsze będzie Sprawiedliwy, którym jest On sam. Nieskończona i zadziwiająca miłość Boga objawi się w pełni, kiedy Syn Boży stanie się człowiekiem, definitywnym Sprawiedliwym, doskonale Niewinnym, przynoszącym całemu światu zbawienie, umierając na krzyżu, przebaczając i wstawiając się za tymi, którzy „nie wiedzą, co czynią” (Łk 23,34). Wtedy modlitwa każdego człowieka odnajdzie swoją odpowiedź, wówczas wszystkie nasze modlitwy wstawiennicze będą w pełni wysłuchane.

Drodzy bracia i siostry, błaganie Abrahama, naszego ojca w wierze, niech nas nauczy coraz większego otwierania serca na przeobfite miłosierdzie Boże, abyśmy w codziennej modlitwie potrafili pragnąć zbawienia ludzkości i prosić o nie wytrwale i z zaufaniem do Pana, który wielki jest w miłości. Dziękuję.

Tłum. st (KAI)

Tajemnice bolesne

2011-10-06T10:58:00.000-07:00

22. Tajemnicom boleści Chrystusa Ewangelie nadają wielką wagę. Pobożność chrześcijańska zawsze, zwłaszcza w Wielkim Poście, przez odprawianie Drogi Krzyżowej rozpamiętywała poszczególne momenty męki, intuicyjnie wyczuwając, że tu jest punkt kulminacyjny objawienia miłości i że tu jest źródło naszego zbawienia. Różaniec wybiera pewne momenty męki, skłaniając modlącego się, by skupił na nich wejrzenie swego serca i przeżył je na nowo.
Droga medytacji otwiera się Ogrodem Oliwnym, gdzie Chrystus przeżywa szczególnie dręczące chwile wobec woli Ojca, względem której słabość ciała mogłaby ulec pokusie buntu.
Tam Chrystus staje w obliczu wszystkich pokus ludzkości i wobec wszystkich jej grzechów, by powiedzieć Ojcu: « Nie moja wola, lecz Twoja niech się stanie » (Łk 22, 42 i par.). To Jego 'tak' odwraca 'nie' prarodziców w ogrodzie Eden.

A ile miało Go kosztować to przyjęcie woli Ojca, wynika z dalszych tajemnic, w których przez biczowanie, ukoronowanie cierniem, dźwiganie krzyża i śmierć na krzyżu zostaje On wydany na największe poniżenie: Ecce homo!

W tym poniżeniu objawia się nie tylko miłość Boga, ale samo znaczenie człowieka. Ecce homo: kto chce poznać człowieka, musi umieć rozpoznać jego znaczenie, źródło i spełnienie w Chrystusie - Bogu, który uniża się z miłości « aż do śmierci i to śmierci krzyżowej » (Flp 2, 8).
Tajemnice bolesne prowadzą wierzącego do ponownego przeżywania śmierci Jezusa, stawania pod krzyżem obok Maryi, by wraz z Nią wnikać w ocean miłości Boga do człowieka i odczuć całą jej odradzającą moc.

Z listu apostolskiego

ROSARIUM VIRGINIS MARIAE

OJCA ŚWIĘTEGO

JANA PAWŁA II

Tajemnice światła

2011-10-05T04:10:00.000-07:00

21. Przechodząc od dzieciństwa i życia w Nazarecie do życia publicznego Jezusa kontemplacja prowadzi nas do tych tajemnic, które ze specjalnego tytułu nazwać można 'tajemnicami światła'. W rzeczywistości całe misterium Chrystusa jest światłem. On jest « światłością świata » (J 8, 12). Jednak ten wymiar wyłania się szczególnie w latach życia publicznego, kiedy głosi On Ewangelię Królestwa. Pragnąc wskazać wspólnocie chrześcijańskiej pięć znamiennych momentów - tajemnic 'pełnych światłości' - tej fazy życia Chrystusa, uważam, że słusznie można by za nie uznać:
1. Jego chrzest w Jordanie;

2. objawienie siebie na weselu w Kanie;

3. głoszenie Królestwa Bożego i wzywanie do nawrócenia;

4. przemienienie na górze Tabor;

5. ustanowienie Eucharystii, będącej sakramentalnym wyrazem misterium paschalnego.

Każda z tych tajemnic jest objawieniem Królestwa, które już nadeszło w samej Osobie Jezusa. Tajemnicą światła jest przede wszystkim chrzest w Jordanie. Tutaj, gdy Jezus schodzi do wody - jako niewinny, który czyni siebie 'grzechem' za nas (por. 2 Kor 5, 21) - otwierają się niebiosa i głos Ojca ogłasza Go Synem umiłowanym (por. Mt 3, 17 i par.), a Duch Święty zstępuje na Niego, by powołać Go do przyszłej misji. Tajemnicą świałta jest początek znaków w Kanie (por. J 8, 1-12), gdy Chrystus, przemieniając wodę w wino, dzięki interwencji Maryi, pierwszej z wierzących, otwiera serca uczniów na wiarę. Tajemnicą światła jest nauczanie Jezusa, w czasie którego głosi On nadejście Królestwa Bożego i wzywa do nawrócenia (por. Mk 1, 15), odpuszczając grzechy tym, którzy zbliżali się do Niego z ufnością (por. Mk 2, 3- 13; Łk 7, 47-48), dając początek tajemnicy miłosierdzia, którą On sam będzie realizował aż do skończenia świata, szczególnie poprzez powierzony Kościołowi Sakrament Pojednania. Tajemnicą światła w pełnym tego słowa znaczeniu jest dalej przemienienie, które według tradycji miało miejsce na górze Tabor. Chwała Bóstwa rozświetla oblicze Chrystusa, kiedy Ojciec uznaje Go wobec porwanych zachwytem Apostołów, wzywa ich, aby Go słuchali (por. Łk 9, 35 i par.) i przygotowuje do przeżycia z Nim bolesnego momentu męki, aby doszli z Nim do radości zmartwychwstania i do życia przemienionego przez Ducha Świętego. Tajemnicą światła jest wreszcie ustanowienie Eucharystii, w której Chrystus ze swym Ciałem i Krwią pod postaciami chleba i wina staje się pokarmem, dając « aż do końca » świadectwo swej miłości do ludzi (J13, 50), dla których zbawienia złoży siebie samego wofierze.

W tych tajemnicach, z wyjątkiem Kany, obecność Maryi pozostaje ukryta w tle. Ewangelie wspominają zaledwie kilka razy o Jej przygodnej obecności w jednym czy drugim momencie nauczania Jezusa (por. Mk 3, 31-35; J 2, 12) i nic nie mówią, czy była w Wieczerniku w czasie ustanowienia Eucharystii. Jednak rola, jaką pełni w Kanie, widoczna jest w jakiś sposób wcałej drodze Chrystusa. Objawienie, które w czasie chrztu w Jordanie dał o Nim bezpośrednio Ojciec, a które w Janie Chrzcicielu odbiło się echem, w Kanie znajdujemy na Jej ustach i staje się ono wielkim macierzyńskim napomnieniem, skierowanym przez Nią do Kościoła wszystkich czasów: « Zróbcie wszystko, cokolwiek wam powie » (J 2, 5). Jest to napomnienie, które dobrze wprowadza w słowa i znaki Chrystusa w czasie Jego życia publicznego, stanowiąc maryjne tło dla wszystkich 'tajemnic światła'.

Z listu apostolskiego

ROSARIUM VIRGINIS MARIAE

OJCA ŚWIĘTEGO

JANA PAWŁA II

Wiadomości od s. Aleksandry z Olsztyna

2011-10-05T03:00:00.000-07:00

Ksiądz z Radia Plus Olsztyn zorganizował oryginalną promocję radia. Chłopak w przebraniu nutki miał chodzić po ulicach Olsztyna z megafonem na plecach i rozdawać reklamowe breloki. Oczywiście nie omieszkałyśmy i my przymierzyć tę nutkę...

s. Basia jako nutka

s. Aleksandra

Nutek w akcji po Olsztynie

Radio Plus 88,1 FM

Zapraszamy do słuchania!

Zapraszam też do odwiedzenia bloga,

w którym będę się dzielić

doświadczeniem Kościoła w Olsztynie!

www.sisteralex.blogspot.com

Druga Katecheza Benedykta XVI o modlitwie, 11 maja 2011 roku

2011-10-04T23:57:00.000-07:00

Drodzy bracia i siostry,

Dziś chciałbym kontynuować refleksję o tym, jak modlitwa i zmysł religijny stanowią część człowieka na przestrzeni całych jego dziejów.

Żyjemy w czasach, gdy widoczne są znaki sekularyzacji. Wydaje się, że Bóg zniknął z perspektywy życiowej różnych osób, lub stał się rzeczywistością, wobec której pozostajemy obojętni. Jednocześnie jednak widzimy wiele znaków wskazujących nam na ożywienie zmysłu religijnego, na ponowne odkrycie znaczenia Boga dla ludzkiego życia, potrzebę duchowości, przezwyciężenia czysto horyzontalnej, materialnej wizji życia ludzkiego.

Patrząc na najnowszą historię dostrzegamy bankructwo przepowiedni tych, którzy od czasów Oświecenia zapowiadali zanik religii i podkreślali znaczenie absolutnego rozumu, oderwanego od wiary, rozumu, który miał rozproszyć ciemności dogmatyzmów religijnych i miał zburzyć „świat sacrum”, przywracając człowiekowi jego wolność, godność i niezależność od Boga. Doświadczenie minionego wieku z dwoma tragicznymi wojnami światowymi wpędziło w kryzys ów postęp, jaki zadawał się zapewnić autonomiczny rozum, człowiek bez Boga.

Katechizm Kościoła Katolickiego stwierdza: „Przez stworzenie Bóg powołuje wszelki byt z nicości do istnienia.... Nawet po utracie podobieństwa do Boga na skutek popełnionego grzechu człowiek pozostaje obrazem swego Stwórcy. Zachowuje pragnienie Boga, który powołuje go do istnienia. Wszystkie religie świadczą o tym poszukiwaniu właściwym dla ludzi” (n. 2566). Możemy powiedzieć – jak to ukazałem na poprzedniej katechezie – że nie było żadnej wielkiej cywilizacji, od najdalszych czasów aż do naszych dni, która nie miała by charakteru religijnego.

Człowiek jest z natury religijny, jest homo religiosus tak jak nim jest homo sapiens i homo faber. „Pragnienie Boga – stwierdza raz jeszcze Katechizm - jest wpisane w serce człowieka ponieważ został on stworzony przez Boga i dla Boga” (n. 27). Obraz Stwórcy jest wpisany w jego istotę i odczuwa on potrzebę odnalezienia światła, aby odpowiedzieć na pytania dotyczące głębokiego sensu rzeczywistości; odpowiedź, której nie może on znaleźć w sobie, w postępie czy naukach empirycznych. Homo religiosus pojawia się nie tylko w czasach antycznych, ale jest obecny w całych dziejach ludzkości. Pod tym względem na rozległym obszarze ludzkiego doświadczenia pojawiały się różnorodne formy religijności, usiłujące odpowiedzieć na pragnienie pełni i szczęścia, na potrzebę zbawienia i poszukiwanie sensu. Człowiek epoki cyfrowej podobnie jak człowiek epoki jaskiniowej poszukuje w doświadczeniu religijnym dróg przezwyciężenia swej ograniczoności oraz zapewnienia bezpieczeństwa swej niepewnej przygodzie na ziemi. Zresztą życie bez horyzontu transcendentnego nie miałoby poczucia wypełnienia i szczęścia, do którego wszyscy dążymy, jest ono bowiem z natury ukierunkowane ku przyszłości, która jeszcze ma się spełnić. II Sobór Watykański w deklaracji Nostra aetate podkreślił to w sposób syntetyczny: „Ludzie oczekują od różnych religii odpowiedzi na głębokie tajemnice ludzkiej egzystencji, które jak niegdyś, tak i teraz do głębi poruszają ludzkie serca; czym jest człowiek, jaki jest sens i cel naszego życia, co jest dobrem, a co grzechem, jakie jest źródło i jaki cel cierpienia, na jakiej drodze można osiągnąć prawdziwą szczęśliwość, czym jest śmierć, sąd i wymiar sprawiedliwości po śmierci, czym wreszcie jest owa ostateczna i niewysłowiona tajemnica, ogarniająca nasz byt, z której bierzemy początek i ku której dążymy” (n.1). Człowiek wie, że nie może sam odpowiedzieć na swoją fundamentalną potrzebę zrozumienia. Niezależnie od tego jak bardzo łudziłby samego siebie, iż jest samowystarczalny, to jednak doświadcza, że nie wystarcza sam sobie. Potrzebuje otwarcia na innego, na coś czy na kogoś, co mogłoby dać jemu to, czego mu brakuje, musi wyjść z siebie ku Temu, kto byłby w stanie wypełnić szerokość i głębię jego pragnienia.

Człowiek nosi w sobie pragnienie nieskończoności, tęsknotę za wiecznością, poszukiwanie piękna, pragnienie miłości, potrzebę światła i prawdy, które popychają go ku Absolutowi; człowiek nosi w sobie pragnienie Boga. Człowiek wie, że w jakiś sposób może się zwrócić do Boga, że może do Niego się modlić. Święty Tomasz z Akwinu, jeden z największych teologów w dziejach określa modlitwę jako „wyraz pragnienia Boga, które człowiek nosi w sobie”. Ta siła przyciągania ku Bogu, którą sam Bóg umieścił w człowieku jest „duszą modlitwy”, która następnie przybiera wiele form i sposobów w zależności od historii, czasu, danej chwili, łaski, a nawet grzechu każdego modlącego się człowieka. Dzieje człowieka znają wiele form modlitwy, ponieważ rozwinął on różne sposoby otwarcia na Innego i to co Poza, tak że możemy rozpoznać modlitwę jako doświadczenie obecne w każdej religii i kulturze.

Rzeczywiście drodzy bracia i siostry, jak widzieliśmy w minioną środę, modlitwa nie jest związaneaze szczególnym kontekstem, ale wpisana jest w serce każdej osoby i każdej cywilizacji. Naturalnie, kiedy mówimy o modlitwie jako doświadczeniu człowieka jako takiego, „homo orans” trzeba uwzględnić, że jest ona bardziej postawą wewnętrzną niż szeregiem praktyk i formuł, sposobem bycia wobec Boga, bardziej niż spełnianiem aktów kultu lub wymawianiem słów. Modlitwa ma swoje centrum i zapuszcza swe korzenie w głębi osoby; z tego względu nie jest łatwo ją rozszyfrować i może być przedmiotem nieporozumień i mistyfikacji. Także w tym sensie możemy rozumieć wyrażenie „modlenie się jest trudne”. Rzeczywiście modlitwa jest w pełnym tego słowa znaczeniu miejscem bezinteresowności, dążenia ku Niewidzialnemu; Nieoczekiwanemu, Niewypowiedzianemu. Dlatego też doświadczenie modlitwy dla każdego jest wyzwaniem, „łaską”, o którą trzeba prosić, darem Tego, do którego się zwracamy.

W modlitwie, w każdym okresie historii człowiek rozważa siebie i swoją sytuację w obliczu Boga, wychodząc od Boga i w odniesieniu do Boga. Doświadcza, że jest stworzeniem potrzebującym pomocy, niezdolnym do zapewnienia sobie o własnych siłach wypełnienia swego życia i swej nadziei. Filozof Ludwig Wittgenstein przypominał, że „modlitwa oznacza odczuwanie, że sens świata znajduje się poza nim”. W dynamice tej relacji z tym, który nadaje życiu sens, z Bogiem modlitwa ma jeden ze swych typowych wyrazów w geście upadania na kolana. Jest to gest, jako niosący w sobie radykalną ambiwalencję: mogę bowiem zostać zmuszony do upadania na klęczki – sytuacja nędzy i zniewolenia - ale mogę też klękać spontanicznie, wyrażając swoje ograniczenie a więc moją potrzebę Innego. Mówię mu, że jestem słaby, potrzebując pomocy, że jestem „grzesznikiem”. W doświadczeniu modlitwy istota ludzka wyraża całą świadomość samej siebie, wszystko to, co potrafi pojąć ze swego życia a jednocześnie kieruje całą siebie ku Istnieniu przed którym stoi, kieruje swą duszę ku tej Tajemnicy, od której oczekuje się spełnienia najgłębszych pragnień i pomocy, aby przezwyciężyć nędzę własnego życia. W owym spoglądaniu na Innego, kierowaniu się „poza” polega istota modlitwy, jako doświadczenia rzeczywistości, która wykracza poza to, co pojmowane zmysłami i przypadkowe.

Jedynie w objawiającym się Bogu odnajduje wypełnienie ludzkie poszukiwanie. Modlitwa, która jest otwarciem i wyniesieniem serca ku Bogu, staje się w ten sposób relacją osobową z Nim. A jeśli nawet człowiek zapomina o swoim Stwórcy, Bóg żywy i prawdziwy nie przestaje jako pierwszy wzywać człowieka na tajemnicze spotkanie w modlitwie. Jak stwierdza Katechizm: „W modlitwie wierny Bóg zawsze pierwszy wychodzi z miłością do człowieka; zwrócenie się człowieka do Boga jest zawsze odpowiedzią. W miarę jak Bóg się objawia i objawia człowieka samemu człowiekowi, modlitwa ukazuje się jako wzajemne przyzywanie się, jako wydarzenie Przymierza. Wydarzenie to, przez słowa i czyny, angażuje serce. Ujawnia się w całej historii zbawienia” ( n. 2567).

Drodzy bracia i siostry, uczymy się bardziej przebywać przed Bogiem, Bogiem, który objawia się w Jezusie Chrystusie, uczymy się rozpoznawać w ciszy, w głębi siebie, Jego głos, który nas wzywa i prowadzi nas do głębi naszego istnienia, do źródła życia, źródła zbawienia, aby nam umożliwić wyjście poza ograniczenia naszego życia i otworzyć nas na miarę Boga, na relację z Nim, który jest Nieskończoną Miłością. Dziękuję.

tłum.
st (KAI)

Początek roku akademickiego

2011-10-04T07:09:00.000-07:00

Wczoraj w naszej wspólnocie był wielki dzień. S. Ania rozpoczęła studia teologiczne.
Otrzymała index, który prezentujemy:

ŻYCZYMY JEJ OWOCNYCH STUDIÓW

Różaniec- tajemnice radosne

2011-10-04T06:27:00.000-07:00

20. Pierwszy cykl - 'tajemnic radosnych' - rzeczywiście znamionuje radość promieniująca z wydarzenia Wcielenia. Jest to widoczne od chwili zwiastowania, gdy pozdrowienie Dziewicy z Nazaretu przez Gabriela łączy się z wezwaniem do radości mesjańskiej: « Raduj się, Maryjo ». W tej zapowiedzi osiąga swój cel cała historia zbawienia, a nawet poniekąd sama historia świata. Jeśli bowiem planem Ojca jest zjednoczenie wszystkiego w Chrystusie (por. Ef 1, 10), to w jakiś sposób całego wszechświata dosięga Boska łaskawość, z jaką Ojciec pochyla się nad Maryją, by uczynić Ją Matką swego Syna. Cała ludzkość jest niejako objęta owym fiat - 'niech się stanie' - którym z gotowością odpowiada Ona na wolę Boga.

Pod znakiem radości jest dalej scena spotkania z Elżbietą, w której sam głos Maryi i obecność Chrystusa w Jej łonie sprawiają, że Jan « poruszył się z radości » (por. Łk 1, 44). W wesele obfituje scena z Betlejem, w której narodzenie Bożego Dziecięcia, Zbawiciela świata, aniołowie opiewają i ogłaszają pasterzom właśnie jako « radość wielką » (Łk 2, 10).

Ale już dwie ostatnie tajemnice, choć zachowują posmak radości, zapowiadają równocześnie oznaki dramatu. Ofiarowanie w świątyni bowiem, wyrażając radość z konsekracji i doprowadzając

do zachwytu starca Symeona, obejmuje też proroctwo o « znaku sprzeciwu », jakim to Dziecię będzie dla Izraela, oraz mieczu, który przeniknie duszę Matki (por. Łk 2, 34-35). Radosne, a zarazem dramatyczne jest również opowiadanie o dwunastoletnim Jezusie w świątyni. Ukazuje się On tutaj w swej Boskiej mądrości i zasadniczo jako Ten, kto 'naucza'. Objawienie w Nim tajemnicy Syna całkowicie oddanego sprawom Ojca jest zapowiedzią ewangelicznego radykalizmu, który w obliczu bezwzględnych wymogów Królestwa wykracza ponad najserdeczniejsze nawet więzi ludzkie. Nawet Józef i Maryja, zatrwożeni i zaniepokojeni, « nie zrozumieli tego, co im powiedział » (Łk 2, 50).

Rozważać 'tajemnice radosne' znaczy więc wejść w ostateczne motywacje i w głębokie znaczenie radości chrześcijańskiej. Znaczy wpatrywać się w konkretność tajemnicy Wcielenia i w niejasną zapowiedź misterium zbawczego cierpienia. Maryja prowadzi nas do zrozumienia, w czym leży sekret radości chrześcijańskiej, przypominając nam, że chrześcijaństwo to przede wszystkim euhangelion, 'dobra nowina', która ma swe centrum, a nawet całą swoją treść w Osobie Chrystusa, Słowa, które stało się ciałem, jedynego Zbawiciela świata.

Z listu apostolskiego
ROSARIUM VIRGINIS MARIAE
OJCA ŚWIĘTEGO
JANA PAWŁA II

Pierwsza katecheza Benedykta XVI o modlitwie, 4 maja 2011 r.

2011-09-30T06:12:00.000-07:00

Drodzy bracia i siostry,

Chciałbym dziś rozpocząć nową serię katechez. Po katechezach poświęconych Ojcom Kościoła, wielkim teologom średniowiecza, wielkim kobietom, chciałbym teraz obrać temat, który jest nam wszystkim bardzo bliski: temat modlitwy, a zwłaszcza modlitwy chrześcijańskiej, modlitwy której nauczył nas Jezus i nadal naucza nas Kościół. To w Jezusie człowiek rzeczywiście staje się zdolny, by zbliżyć się do Boga, z całą głębią i bezpośredniością relacji ojcostwa i synostwa. Wraz z pierwszymi uczniami, z pokorną ufnością kierujemy się więc do Nauczyciela i prosimy Go „Panie, naucz nas się modlić” (Łk 11,1).

W najbliższych katechezach, czerpiąc z Pisma Świętego, wielkiej tradycji Ojców Kościoła, nauczycieli duchowości, liturgii, będziemy się uczyć żyć jeszcze intensywniej naszą relacją z Panem, będzie to jakby „szkoła modlitwy”. Dobrze wiemy, że modlitwa nie może być uważana za pewnik: trzeba się nauczyć modlitwy, niemal nabywać tej sztuki ciągle na nowo. Także ci, którzy są bardzo zaawansowani w życiu duchowym, odczuwają nieustannie potrzebę udania się do szkoły Jezusa, aby nauczyć się autentycznej modlitwy. Pierwszą lekcję otrzymujemy od Pana przez Jego przykład. Ewangelie opisują nam Jezusa w nieustannym i bezpośrednim dialogu z Ojcem: jest to głęboka komunia Tego, który przyszedł na świat, nie aby czynić swoją wolę, ale Ojca, który Go posłał dla zbawienia człowieka.

W tej pierwszej katechezie, tytułem wstępu, chciałbym zaproponować kilka przykładów modlitwy obecnych w kulturach starożytnych, aby podkreślić, że praktycznie zawsze i wszędzie były one kierowane do Boga.

Jako przykład zacznę od starożytnego Egiptu. Człowiek ślepy, prosząc tam bóstwo o przywrócenie wzroku, zaświadcza czegoś ogólnoludzkiego, czym jest czysta i prosta modlitwa prośby cierpiącego człowieka. Modli się on: „Moje serce chce pragnie Cię zobaczyć... Ty, który pozwoliłeś mu ujrzeć ciemności, stwórz dla mnie światło. Abym Cię zobaczył! Pochyl nade mną swe oblicze” (A. Barucq – F. Daumas, Hymnes et prières de l’Egypte ancienne, Paris 1980). Abym Ciebie ujrzał – tutaj znajduje się rdzeń modlitwy!

W religiach Mezopotamii dominowało tajemnicze i paraliżujące poczucie winy, nie pozbawione jednak nadziei na odkupienie i wyzwolenie przez Boga. Możemy więc docenić tę modlitwę człowieka wyznającego owe starożytne religie, które brzmi: „Boże, który wybaczasz nawet największe winy, odpuść grzech ... Spójrz, Panie, na twego wyczerpanego sługę i tchnij na niego wiatr: wybacz mu bezzwłocznie. Przenieś ulgę mej ciężkiej karze. Uwolnij z więzów, spraw, aby znów oddychał, rozerwij moje kajdany, uwolnij mnie od sideł” (M.-J. Seux, Hymnes et prières aux Dieux de Babylone et d’Assyrie, Paris 1976,) Wyrażenia te ukazują, że człowiek, w swym poszukiwaniu Boga, choć niejasno wyczuwał w nim, jednej strony swą winę, a z drugiej aspekty miłosierdzia i dobroci.

W obrębie pogańskiej religii starożytnej Grecji jesteśmy świadkami bardzo znaczącej ewolucji: modlitwy, choć nadal zwracają się o bożą pomoc, aby uzyskać względy Nieba we wszystkich okolicznościach życia codziennego, oraz aby osiągnąć korzyści majątkowe, stopniowo kierują się ku prośbom bardziej bezinteresownym, pozwalającym ludziom wierzącym pogłębić swoją więź z Bogiem i stać się lepszym. Na przykład, wielki filozof Platon cytuje modlitwę swego nauczyciela, Sokratesa, który słusznie jest uważany za jednego z twórców myśli zachodniej. Sokrates modlił się: „Dajcie mi to, żebym pięknym był na wewnątrz...Obym zawsze wierzył, że bogatym jest tylko człowiek mądry. A złota obym tyle miał, ile ani unieść, ani uciągnąć nie potrafi nikt inny, tylko ten, co zna miarę we wszystkim. Trzeba nam jeszcze czego więcej?” (Platon „Fajdros” – ostatnie słowa). Chciałby on być jedynie pięknym wewnętrznie i mądrym a nie bogatym pieniędzmi.

W tych wybitnych dziełach literackich wszystkich czasów jakimi są tragedie greckie, nawet dzisiaj, po dwudziestu pięciu wiekach czytanych, rozważanych i przedstawianych, zawarte są modlitwy, które wyrażają pragnienie poznania Boga i oddawania czci Jego majestatowi. Jedna z nich mówi: „O wsparcie dla ziemi, które ponad ziemią masz swą siedzibę, kimkolwiek jesteś, trudno to pojąć Zeusie, czy jesteś prawem natury, czy też myślą śmiertelnych, do ciebie się zwracam: ponieważ Ty, krocząc drogami cichymi kierujesz ludzkimi sprawami według sprawiedliwości” (Eurypides, Trojanki). Bóg pozostaje nieco mglisty a mimo to człowiek poznaje tego nieznanego Boga i modli się, do tego, który kieruje drogami ziemi.

Także u Rzymian, którzy stworzyli to wielkie imperium, w którym narodziło się i rozpowszechniło w znacznej części chrześcijaństwo pierwszych wieków modlitwa, pomimo że wiązana z koncepcją utylitarystyczną i zasadniczo związana z prośbą o Bożą opiekę nad życiem wspólnoty świeckiej, niekiedy otwiera się na wezwania, godne podziwu z uwagi na żarliwość osobistej pobożności, przekształcającej się w uwielbienie i dziękczynienie. Zaświadcza o tym jeden z autorów drugiego wieku rzymskiej Afryki z II wieku po Chrystusie, Apulejusz. W swoich pismach ukazuje on niezadowolenie współczesnych wobec religii tradycyjnej i pragnienie bardziej autentycznej relacji z Bogiem. W swoim arcydziele, zatytułowanym „Metamorfozy”, człowiek wierzący zwraca się do kobiecego bóstwa tymi słowami: „O ty, święta i wieczna rodzaju człowieczego opiekunko, ty, co swą szczodrą opieką śmiertelnych zawsze otaczasz i słodkie matki współczucie masz dla niedoli nieszczęśliwych! Nie masz dnia ani nocy, ani chwili nawet najdrobniejszej, która by twych dobrodziejstw była próżna” (Apulejusz z Madaury, Metamorfozy IX, Tower Press, Gdańsk 2000 str. 128).

W tym samym okresie, cesarz Marek Aureliusz - który był także filozofem zastanawiającym się nad ludzką kondycją - stwierdza potrzebę potrzebie modlitwy, aby ustanowić owocną współpracę między działaniem Boga a działaniami ludzkimi. Pisze w swoich „Rozmyślaniach”: „Kto ci powiedział, że bogowie nie pomagają nam nawet w tym, co zależy od nas? Zacznij się do nich modlić, a wtedy zobaczysz” (Dictionnaire de Spiritualitè XII/2, col. 2213). Ta rada cesarza-filozofa była rzeczywiście wprowadzana w życie przez niezliczone pokolenia ludzi przed Chrystusem, co dowodzi, że ludzkie życie bez modlitwy, otwierającej nasze życie na tajemnicę Boga, staje się pozbawione sensu i punktów odniesienia. W istocie w każdej modlitwie wyrażana jest prawda o ludzkiej istocie, która z jednej strony doświadcza pewnych słabości i biedy, i dlatego zwraca się o pomoc do Nieba, a z drugiej strony jest obdarzona niezwykłą godnością, ponieważ przygotowując się do przyjęcia Bożego Objawienia odkrywa, że jest zdolna do nawiązania komunii z Bogiem.

Drodzy przyjaciele, w tych przykładach modlitw różnych epok i kultur wyłania się świadomość, że istota ludzka posiada kondycję stworzenia i zależności od Innego, przewyższającego go, będącego źródłem wszelkiego dobra. Człowiek każdego czasu modli się, bo nie może obyć się bez pytania o sens swej egzystencji, który pozostaje niejasny i przygnębiający, jeśli nie powiąże się go z tajemnicą Boga i Jego planu świata. Ludzkie życie jest mieszanką dobra i zła, niezawinionego cierpienia, radości i piękna, które spontanicznie i nieodparcie skłania nas do proszenia Boga o to światło i moc wewnętrzną, które przychodzą nam z pomocą i odsłaniają nadzieję, która wykracza poza granice śmierci. Religie pogańskie pozostają wezwaniem, które z ziemi oczekuje na słowo z Nieba. Jeden z ostatnich wielkich filozofów pogańskich, żyjący już w okresie pełnego rozwoju chrześcijaństwa, Proklos z Konstantynopola, daje wyraz temu oczekiwaniu, kiedy mówi: „Niepoznawalny, nikt Cię nie obejmuje. Wszystko, co myślimy, należy do Ciebie. Od Ciebie pochodzi nasze cierpienie i dobro, od Ciebie zależą wszystkie nasze pragnienia, O niezwykły, którego obecność odczuwają nasze dusze, ku Tobie wznosimy nasz milczący hymn”. (Hymni, ed. E. Vogt, Wiesbaden 1957, in Preghiere dell’umanità, op. cit., p. 61).

W rozważanych przez nas przykładach modlitwy różnych kultur, możemy dostrzec świadectwo wymiaru religijnego i pragnienia Boga wpisanego w serce każdego człowieka, które otrzymuje wypełnienie i pełny wyraz w Starym i Nowym Testamencie. Objawienie rzeczywiście oczyszcza i prowadzi do pełni pierwotne pragnienie człowieka, ukierunkowane ku Bogu, dając mu w modlitwie możliwość głębszej relacji z Ojcem Niebieskim.

Na początku tej drogi w „szkole modlitwy” pragniemy prosić Pana Boga, aby oświecił nasze umysły i serca, aby relacja z Nim w modlitwie była coraz bardziej intensywna, była nieustannym uczuciem. Po raz kolejny, powiedzmy mu: „Panie, naucz nas się modlić” (Łk 11,1).
Tłum. st (KAI) / Watykan

Odeszła do Pana

2011-09-29T05:38:00.000-07:00

W sobotę 24. 09. zmarła Celina, mama naszej siostry Giacominy.
We wtorek wzięłyśmy udział w jej pogrzebie.

Wieczny odpoczynek racz jej dać Panie,

a światłość wiekuista niechaj jej świeci.

Pożegnanie

2011-09-29T04:41:00.000-07:00

26.09 w poniedziałek opuściła naszą wspólnotę
s. M. Aleksandra. Wyruszyła w drogę, aby dotrzeć do swojej nowej wspólnoty w Olsztynie.

Olu, dziękujemy Panu za dar Twojej osoby i serdecznie Cię pozdrawiamy!

Wizytacja

2011-09-29T02:14:00.000-07:00

W dniach od 22.09 do 26.09 w naszej wspólnocie przeżywałyśmy coroczną wizytację Siostry Prowincjalnej
s. M. Cecylii, której towarzyszyła
s. M. Urszula Wikaria Prowincjalna.

Mamy Arcybiskupa

2011-09-26T03:45:00.000-07:00

Papież Benedykt XVI

mianował bp. Stanisława Budzika,

biskupa pomocniczego diecezji tarnowskiej

i sekretarza generalnego Konferencji Episkopatu Polski –

arcybiskupem metropolitą lubelskim.

Jak się modlić?

2011-09-11T05:48:00.000-07:00

Rozpoczynamy nowy cykl dni skupienia. Tegoroczne sobotnie spotkania będą małą szkołą modlitwy.

Jakie są sposoby modlitwy?

Jak ją ożywić?

Co robić gdy nie czuję na modlitwie obecności Boga?

Jakie owoce wydaje dobra modlitwa?

Zapraszamy pierwsze spotkanie

17 września

czyli w najbliższą sobotę.

Zgłoszenia i pozostałe informacje:

s. M. Aleksandra

alexpddm@gmail.com

tel. 665 637 672

Pożegnanie lata

2011-09-06T06:46:00.000-07:00

W pierwszą niedzielę września pojechałyśmy "pooddychać świeżym powietrzem"

w lubelskim skansenie.

Dwie z nas odprawiały rekolekcje, więc pojechałyśmy we trzy,
z przebywającą u nas gościnnie Dorotą

Mapka skansenu

Pług, do którego według s. Oli "podłącza się krowę" :)

Nie wolno fotografować wnętrz chałup.
Ozdoby na zewnątrz dają pojęcie o tym,
co można zobaczyć w środku.

Można zwiedzać godzinami wnętrza domostw, bogatszych i uboższych, w których znajdują się ciekawe narzędzia, obrazy, przedmioty codziennego użytku; z niektórych korzysta się jeszcze dziś, inne pochodzą nawet z XVII wieku.

Zwierzęta też były. Na przykład bardzo towarzyski kucyk

Przed plebanią piękny ogród z figurą świętego Antoniego

Ławeczka przed szlacheckim dworkiem

W skansenie nad rzeką odbywało się "święto chleba".

Przecież pierwsza niedziela września to Matki Bożej Zielnej, czyli tzw. dożynki.

... i jak przystało na tego typu imprezy,

była wata cukrowa

Do domu wróciłyśmy szczęśliwie choć z duszą na ramieniu, dzięki naszemu początkującemu kierowcy ;)

Powrót z Madrytu

2011-08-27T13:47:00.000-07:00

Wróciłyśmy z Madrytu. Przywiozłyśmy ze sobą nową siostrę i teraz jest nas pięć :) Siostra Anna pochodzi z Ukrainy i dołączyła do nas ze wspólnoty w Czechach. Spotkałyśmy się w Madrycie wiedząc już, że po powrocie do Polski będziemy razem we wspólnocie.

W Madrycie spotkałyśmy nasze siostry z różnych krajów, na przykład z Portugalii...

A to nasi - w pełnym rynsztunku

Czasem jedliśmy wszystko co zjadliwe z osobliwego zestawu typu PIKNIK, innym razem trafiały się hiszpańskie przysmaki jak na przykład ta oto smakowita PAELA

A tu my z grupą Meksykanów. Często młodzi z różnych stron świata prosili o zdjęcie. Jeśli zbierałybyśmy za każdą fotkę "łan euro" to mogłybyśmy kupić lody dla całego autokaru...

Lotnisko Quattro Vientos - w oczekiwaniu na Ojca Świętego. Można było spotkać Polaków z różnych stron Ojczyzny.

Było około 45 stopni więc strażacy polewali nas wodą, wskutek czego wielu z nas uniknęło udaru...

W czasie podróży nawiedzaliśmy różne miejsca. Na przykład sanktuarium maryjne w Montserrat, na trasie z Barcelony do Madrytu.

W drodze powrotnej Notre Dame w Paryżu. A w okularach Edyty odbija się bazylika świętego Marka w Wenecji.

Ojciec Święty podczas powitania na Plaza de Cibeles. Na pobliskich ulicach rozstawiono telebimy, dzięki czemu wszyscy mogli dokładnie śledzić przebieg wydarzeń.

W Madrycie odwiedziłyśmy wspólnotę naszych Sióstr. Tam spotkałyśmy się z nowicjuszkami z międzynarodowego nowicjatu w Rzymie.

Patronem Światowych Dni Młodzieży w Madrycie był błogosławiony Jan Paweł II

Zobacz GALERIĘ

XXII niedziela zwykła

2011-08-27T12:01:00.000-07:00

Mt 16,21-27

Błogosławiony jesteś, Szymonie, synu Jony. Albowiem ciało i krew nie objawiły ci tego, lecz Ojciec mój, który jest w niebie (Mt 16,17).

Dzisiaj czytamy, że po pierwszej zapowiedzi męki i śmierci w Jerozolimie św. Piotr bierze Pana Jezusa na bok i zaczyna robić Mu wyrzuty: Panie, niech Cię Bóg broni! Nie przyjdzie to nigdy na Ciebie (Mt 16,22). W odpowiedzi słyszy:

Zejdź Mi z oczu, szatanie! Jesteś Mi zawadą, bo nie myślisz o tym, co Boże, ale o tym, co ludzkie (Mt 16,23).

Co się stało pomiędzy jedną a drugą reakcją Pana Jezusa? Dlaczego św. Piotr był bliski Boga Ojca, a zaraz potem został nazwany szatanem?

Te dwie krótkie, następujące po sobie sceny, odsłaniają bardzo istotną tajemnicę naszego serca. Obydwie wypowiedzi św. Piotra były spontaniczne i wyrastały z jego serca. Pierwsza - jako odpowiedź na pytanie Pana Jezusa: A wy za kogo Mnie uważacie? (Mt 16,15) - stała się wyznaniem wiary, która pojawiła się w sercu na podstawie doświadczenia spotkania z Jezusem. Druga natomiast wyrosła z bardzo ludzkiego zatroskania o dobro Pana Jezusa, ale wynikła z osobistych wyobrażeń św. Piotra na temat mesjasza. Miał on być królem i zwycięzcą, miał wyzwolić Izraela, co rozumiano wówczas bardzo konkretnie, jako wyzwolenie od panowania pogan, czyli od panowania Rzymian. Jakże zatem mógłby mesjasz wycierpieć wiele i zostać zabity?! Nie mieściło się to w umyśle Żydów. Zresztą po zmartwychwstaniu, kiedy uczniowie już zrozumieli właściwy sens wypowiedzi Pana Jezusa, spotykali się z takim samym oporem u Żydów. Święty Paweł powie, że krzyż był dla Żydów zgorszeniem, dosłownie skandalem.

Otóż „myślenie o tym, co ludzkie" odnosi się do pragnienia zachowania życia w jego doczesnym kształcie. A to jest w zupełnej sprzeczności z tym, co przynosi nam Pan Jezus. Ten, kto chce to życie zachować, straci je, bo ono z natury swojej przemija. Prawdziwe życie polega na czymś zupełnie innym. I to samo mówi św. Paweł w przytoczonym na wstępie zdaniu: abyście dali ciała swoje na ofiarę żywą. Nie zachęca nas do jakiejś skrajnej ascezy, jak byśmy tę jego wypowiedź rozumieli, ale prosi, abyśmy nie szli za naszymi naturalnymi skojarzeniami odnośnie do tego co jest dobre, a co złe - co własnie stało się przyczyną tak drastycznej oceny wypowiedzi św. Piotra. Ciało dla św. Pawła to nie fizyczna strona człowieka, ale wszystko to, co nas wiąże z tym światem i życiem takim, jakie tutaj prowadzimy, w szczególności z wszystkimi namiętnościami: pragnieniem sławy, bogactwa, rozrywki. Życie według ciała, dla św. Pawła, to ubieganie się o te dobra z jednoczesnym zapomnieniem, że przemija postać tego świata i trzeba będzie stanąć przed Bogiem; że to życie jest jedynie przejściem, a nie naszym życiem w jego ostatecznym kształcie.

Zobaczymy, jak niewielka, wydawałoby się, zmiana wewnętrznego skupienia daje tak drastyczną różnicę w ocenie Pana Jezusa! Różnica jest jednak bardzo istotna, polega na różnicy źródła, z którego czerpiemy: z Bożego natchnienia, czy z naszej wyobraźni urobionej przez świat. Ponieważ to, co panuje na świecie, tak mocno na nas oddziałuje, że trudno nam się od niego oderwać i inaczej nań spojrzeć. Wymaga to prawdziwego zapierania się siebie i pójścia często wbrew swoim wyobrażeniom. Na tym polega krzyż. Nie jest on po prostu cierpieniem. Można cierpieć i w cierpieniu się pogrążyć, popaść w rozpacz i ostatecznie zniszczyć samego siebie. Aby cierpienie stało się zbawiającym krzyżem, musi zostać przyjęte w zawierzeniu Chrystusowi, jako udział w Jego krzyżu. To jest trudne. O wiele łatwiej nam w cierpieniu narzekać, wylewać swoje pretensje i złości na los, świat, innych ludzi czy nawet samego Boga. Zawierzenie w cierpieniu jest niezmiernie trudne, ale też najbardziej owocne. Pan Jezus zapewnia w takim przypadku życie, czyli zbawienie. Zobaczmy, że tak właśnie stało się z tak zwanym „dobrym łotrem" na krzyżu. Właśnie jego zawierzenie mimo ogromnego cierpienia przyniosło zapewnienie: „dziś będziesz ze Mną w raju!".

Za: Tyniec

21 Niedziela Zwykła, rok A

2011-08-20T14:17:00.000-07:00

Iz 22,19-23;

Rz 11,33-36;

Mt 16,13-20

Dzisiaj Kościół daje nam do przemyślenia pewien wymiar tajemnicy Kościoła. Święty Paweł w pierwszym czytaniu, stając wobec niepojętej tajemnicy Jego zamysłu zbawczego, pisze: O głębokości bogactw, mądrości i wiedzy Boga! (Rz 11,33). Ten zamysł jest dla nas zdumiewający. Nie jesteśmy w stanie w całości go zrozumieć. Poznamy go, kiedy przejdziemy do „domu Ojca". Póki jesteśmy tutaj, na ziemi, nie rozumiemy go w pełni. Odsłania się jedynie wobec nas cząstka jego tajemnicy.

Dla św. Pawła i całego pokolenia apostołów przejawiła się ona wpierw i przede wszystkim w sposobie, w jaki Bóg zbawia - przez miłość do końca, przez przyjęcie krzyża, poddanie się męce i śmierci Syna Bożego. Ta tajemnica przerosła wszystkich. Dopiero Duch Święty odsłonił sens tego dzieła, którego do dzisiaj w pełni nie rozumiemy. Drugim szokiem dla apostołów było udzielenie poganom daru Ducha Świętego i pokazanie przez to, że i oni mają udział w zbawieniu. I właśnie wobec tej tajemnicy św. Paweł staje zdumiony i zadziwiony - w dzisiejszym drugim czytaniu. Pierwszym, który ochrzcił pogan, jak wiemy, był św. Piotr. On jest także bohaterem dzisiejszej Ewangelii. Pan Jezus mówi do niego:

Ty jesteś Piotr - Opoka i na tej opoce zbuduję mój Kościół, a bramy piekielne go nie przemogą. I tobie dam klucze królestwa niebieskiego; cokolwiek zwiążesz na ziemi, będzie związane w niebie, a co rozwiążesz na ziemi, będzie rozwiązane w niebie (Mt 16,18n).

Jest to odpowiedź na jego wyznanie wiary w Jezusa jako Mesjasza Bożego. Ważne dla Jezusa było to, że „ciało i krew nie objawiły mu tej prawdy, lecz Ojciec, który jest w niebie" (zob. Mt 19,17). Dla Jezusa to kryterium jest podstawowe. Przyszedł przecież pełnić wolę Ojca. Chwilę później Piotr usłyszy ostrą reprymendę: Zejdź Mi z oczu, szatanie! Jesteś Mi zawadą, bo nie myślisz o tym, co Boże, ale o tym, co ludzkie (Mt 16,26). Tutaj kryterium jest także zgodność lub brak takiej zgodności z wolą Ojca. Można się zastanawiać, dlaczego Pan Jezus wybrał właśnie Piotra, a nie innego apostoła, np. św. Jana, którego bardzo miłował? Przecież jedynie Jan pozostał przy swoim Mistrzu aż do samej śmierci, a Piotr się Go zaparł (!), o czym Pan Jezus wcześniej wiedział. To także wynika z wielkiego misterium Bożego zamysłu zbawczego. Być może, powodem było właśnie doświadczenie własnej słabości. W rozmowie po zmartwychwstaniu Pan Jezus pytał Piotra trzykrotnie o miłość. W końcu Piotr powiedział: Panie, Ty wszystko wiesz, Ty wiesz, że Cię kocham (J 21,17). Dopiero kiedy wiemy, że sami nic nie do końca nie wiemy, że niczego nie możemy sami uczynić, że wszystko jest w Jego ręku, stajemy się gotowi prawdziwie służyć. Piotr, który miał stać się skałą, musiał tego bardzo głęboko doświadczyć w swoim życiu.

Jednocześnie Piotr stał się przykładem ogromnego miłosierdzia Bożego wobec kogoś, kto upadł. Pan Jezus przyszedł uzdrowić i zbawić tych, którzy są słabi i pogubieni. Dlatego też nie przypadkiem właśnie Piotr rozpoznał, że zbawienie stało się także udziałem pogan (zob. Dz 11,18). Dla nas ta prawda nie jest już żadnym zaskoczeniem, sami wywodzimy się z ludów pogańskich, choć już od ok. 1000 lat ochrzczonych. Niemniej misterium Bożego miłosierdzia i dla nas jest wielką tajemnicą. I nam czasem wydaje się, że wiemy, komu Bóg powinien udzielić życia wiecznego, a komu nie. Nawet burzymy się, że może zbawienie otrzymać ktoś, kto całe życie był złym człowiekiem i skrzywdził wielu. Takie pretensje świadczą o tym, że ciągle nie rozumiemy tej ogromnej tajemnicy Bożego zamysłu, który pragnie zbawić wszystkich, a nie tylko wybranych, pobożnych i uczciwych ludzi. Dlatego też bardzo różne są ścieżki Boże w sercach ludzkich. Nikt z nas ich nie zna, nikt z nas nie był doradcą Boga w Jego działaniu. Jesteśmy jedynie uczestnikami wielkiego misterium realizacji Jego wielkiego planu zbawienia. Sami mamy w nim jakiś skromny, niewielki udział.

Zdumiewający dla nas jest nie tylko ogrom miłości Boga, ale także Jego odwaga przekazania słabemu człowiekowi odpowiedzialności za rozwój Bożego królestwa na ziemi. Władza kluczy oznacza właśnie taką odpowiedzialność. Dobrze ilustruje to dzisiejsze pierwsze czytanie, w którym prorok Izajasz mówi o odebraniu kluczy Szebnie, a przekazaniu Eliakimowi. I z historii wiemy, że różnie bywało z uczciwością sprawowania władzy w Kościele na różnym szczeblu. Były momenty, które budzą nasz sprzeciw i zgorszenie. Jednak Boże zawierzenie słabemu człowiekowi jest większe, niż sobie to wyobrażamy. Skąd taka wiara, gdy jednocześnie wie On doskonale, jacy jesteśmy?! Jakże niezbadane są Jego wyroki i nie do wyśledzenia Jego drogi!

Benedyktyni Tyniec

Wniebowzięcie Najświętszej Maryi Panny

2011-08-15T01:17:00.000-07:00

15 sierpnia

Wniebowzięcie Najświętszej Maryi Panny

Prawdę o Wniebowzięciu NMP ogłosił jako dogmat wiary papież Pius XII 1 listopada 1950 r. w Konstytucji apostolskiej "Munificentissimus Deus":

"...powagą Pana naszego Jezusa Chrystusa, świętych Apostołów Piotra i Pawła i Naszą, ogłaszamy, orzekamy i określamy jako dogmat objawiony przez Boga: że Niepokalana Matka Boga, Maryja zawsze Dziewica, po zakończeniu ziemskiego życia z duszą i ciałem została wzięta do chwały niebieskiej" (Breviarium fidei VI, 105)

Orzeczenie to Ojciec święty wypowiedział uroczyście w bazylice św. Piotra w obecności prawie 1600 biskupów i niezliczonych tłumów wiernych. Orzeczenie to oparł nie tylko na dogmacie, że kiedy przemawia uroczyście jako wikariusz Jezusa Chrystusa na ziemi w sprawach prawd wiary i obyczajów, jest nieomylny, ale także dlatego, że ta prawda była od dawna w Kościele uznawana. Papież ją tylko przypomniał, swoim najwyższym autorytetem potwierdził i usankcjonował.

Przekonanie o tym, że Pan Jezus nie pozostawił ciała swojej Matki na ziemi, ale je uwielbił, uczynił podobnym do swojego ciała w chwili zmartwychwstania i zabrał do nieba, było powszechnie wyznawane w Kościele katolickim. Już w VI wieku cesarz Maurycy (582-602) polecił obchodzić na Wschodzie w całym swoim państwie 15 sierpnia osobne święto dla uczczenia tej tajemnicy. To oznacza, że święto to musiało lokalnie istnieć już wcześniej, przynajmniej w V w. W Rzymie istnieje to święto z całą pewnością w wieku VII. Wiemy bowiem, że papież św. Sergiusz I (687-701) ustanawia na tę uroczystość procesję. Papież Leon IV (+ 855) dodał do tego święta wigilię i oktawę. Z pism św. Grzegorza z Tours (+ 594) dowiadujemy się, że w Galii istniało to święto już w VI w. Obchodzono je jednak nie 15 sierpnia, ale 18 stycznia. W mszale na to święto, używanym wówczas w Galii, czytamy, że jest to "jedyna tajemnica, jaka się stała dla ludzi - Wniebowzięcie Najświętszej Maryi Panny". W prefacji zaś są słowa:

Tę, która nic ziemskiego za życia nie zaznała, słusznie nie trzyma w zamknięciu skała grobowa.

U Ormian uroczystość Wniebowzięcia Maryi rozpoczyna nowy okres roku kościelnego. Liturgia ormiańska na ten dzień mówi m.in.:

Dziś duchy niebieskie przeniosły do nieba mieszkanie Ducha Świętego. (...) Przeżywszy w swym ciele życie niepokalane, zostałaś dzisiaj owinięta przez Apostołów, a przez wolę Bożą uniesiona do królestwa swojego Syna.

W liturgii abisyńskiej, czyli etiopskiej, w tę uroczystość Kościół śpiewa:

W tym dniu wzięte jest do nieba ciało Najświętszej Maryi Panny, Matki Bożej, naszej Pani.

15 sierpnia obchodzą pamiątkę tej tajemnicy również Chaldejczycy, Syryjczycy i Maronici. Kalendarz koptyjski pod dniem 21 sierpnia opiewa Wniebowzięcie ciała Matki Bożej do nieba.

Bywają różne nazwy dzisiejszej uroczystości: Wzięcie, Przejście, Zaśnięcie, Odpocznienie Maryi itp. Nie wszyscy Ojcowie Kościoła, zwłaszcza na Wschodzie, byli przekonani o fizycznej śmierci Matki Najświętszej. Dlatego także Pius XII w swojej Konstytucji Apostolskiej nie mówi nic o śmierci, a jedynie o chwalebnym uwielbieniu ciała Maryi i jego wniebowzięciu. Kościół nie rozstrzygnął zatem, czy Maryja umarła i potem została wzięta do nieba z ciałem i duszą, czy też przeszła do chwały nie umierając, lecz "zasypiając", jak głosi wschodnia tradycja.

Niemniej jasne i stanowcze są wypowiedzi Ojców Kościoła. Na Zachodzie pierwszą wzmiankę o tym niezwykłym przywileju Maryi podaje św. Grzegorz z Tours: (+ 594):

I znowu przy Niej stanął Pan, i kazał Jej przyjąć święte ciało i zanieść w chmurze do nieba, gdzie teraz połączywszy się z duszą zażywa wraz z wybranymi dóbr wiecznych, które się nigdy nie skończą.

Św. Ildefons (+ 667):

Wielu przyjmuje jak najchętniej, że Maryja dzisiaj przez Syna Swego (...) do pałaców niebieskich z ciałem została wyniesiona.

Św. Fulbert z Chartres (+ 1029) pisze podobnie:

Chrześcijańska pobożność wierzy, że Bóg Chrystus, Syn Boży, Matkę swoją wskrzesił i przeniósł Ją do nieba.

Św. Piotr Damiani (+ 1072) tak opiewa wielkość tajemnicy dnia Wniebowzięcia:

Wielki to dzień i nad inne jakby jaśniejszy, w którym Dziewica królewska została wyniesiona do tronu Boga Ojca i posadzona na tronie. (...) Budzi ciekawość aniołów, którzy Ją pragną zobaczyć. Zbiera się cały zastęp aniołów, aby ujrzeć Królową, siedzącą po prawicy Pana Mocy w szacie złocistej w ciele zawsze niepokalanym.

Z innych świętych można by wymienić: św. Anzelma (+ 1109), św. Piotra z Poitiers (+ 1112), św. Bernarda (+ 1153) i św. Bernardyna (+ 1444).

Najpiękniej jednak o tej tajemnicy piszą Ojcowie Wschodu. Św. Jan Damasceński (+ ok. 749) podaje, jak cesarzowa Pulcheria (ok. roku 450) wystawiła kościół ku czci Matki Bożej w Konstantynopolu i prosiła listownie biskupa Jerozolimy Juwenalisa o relikwie Matki Bożej. Juwenalis odpisuje jej na to, że relikwii takich nie ma, gdyż ciało jej zostało wzięte do nieba "jak to wiemy ze starożytnego i bardzo pewnego podania". Z kolei św. Jan Damasceński opisuje śmierć Maryi Panny w otoczeniu Apostołów:

Kiedy zaś dnia trzeciego przybyli do grobu, aby opłakiwać Jej zgon, ciała już Maryi nie znaleźli.

Kazanie swoje kończy refleksją:

To jedynie mogli pomyśleć, że Ten, któremu podobało się wziąć ciało z Dziewicy Maryi i stać się człowiekiem; Ten, który zachował Jej nienaruszone dziewictwo nawet po swoim narodzeniu, uchronił Jej ciało od skażenia i przeniósł je do nieba przed powszechnym ciał zmartwychwstaniem. (...) W czasie tego wniebowzięcia, o Matko Boża, wojska anielskie przejęte radością i czcią okryły swoimi skrzydłami Twoje ciało, wielki namiot Boży.

Św. Modest, biskup Jerozolimy (+ 634), niemniej pewnie opowiada się za tajemnicą Wniebowzięcia Maryi:

Jako najchwalebniejszą Matkę Chrystusa, Zbawcy naszego, który jest dawcą życia i nieśmiertelności, wskrzesił Ją z grobu i wziął do siebie w sposób sobie wiadomy.

Św. Andrzej z Krety (+ 740):

Był to zaiste nowy widok, przechodzący siły rozumu, gdy niewiasta, która swoją czystością przewyższała niebian w ciele (swoim) weszła do niebieskich przybytków. Jak przy narodzeniu Chrystusa nienaruszonym był Jej żywot, tak samo po Jej śmierci nie rozsypało się Jej ciało. O dziwo! Przy porodzeniu pozostała nieskażoną i w grobie również nie uległa zepsuciu.

Św. German, patriarcha Konstantynopola (+ 732) w kilku kazaniach sławi tę tajemnicę, a nawet opisuje przymioty ciała Maryi po jej wzięciu do nieba:

Najświętsze ciało Maryi już powstaje z martwych, jest lekkie i duchowe, gdyż zostało już przemienione na zupełnie nieskazitelne i nieśmiertelne. (...) Tak jak napisano, jesteś piękna i Twoje dziewicze ciało jest święte, jest przybytkiem Boga i dlatego zostało zachowane od obrócenia się w proch. (...) Niemożliwym było, aby Twoje ciało, to naczynie godne Boga, w proch się rozsypało po śmierci. (...) Ciało Twoje dziewicze jest całkiem święte, choć jest ciałem ludzkim. Ponieważ dostąpiło najdoskonalszego żywota nieśmiertelnego (...) nie może ulec śmierci.

Św. Kosma, biskup z Maiouma (+ 743), mówi:

Rodząc Boga, Niepokalana, zdobyłaś palmę zwycięstwa nad naturą, (...) zmartwychwstałaś dla wieczności. Grób i śmierć nie mogą zatrzymać pod swoją władzą Bogurodzicy.

Teolodzy Kościoła usiłują nie tylko stwierdzić fakt istnienia tej tajemnicy, ale także go uzasadnić. O tej tajemnicy pisali św. Tomasz z Akwinu (+ 1274), św. Albert Wielki (+ 1280), Jan Gerson (+ 1429), Suarez (+ 1617) i inni. Kiedy w XV w. Jan Marcelle w kazaniu na Wniebowzięcie Maryi wypowiedział zdanie, że "nie jesteśmy wcale zobowiązani pod grzechem śmiertelnym wierzyć, że Maryja została z ciałem do nieba wziętą", gdyż nie jest to dogmat, cały fakultet uniwersytetu paryskiego wystąpił z całą stanowczością przeciwko niemu i zażądał, by te słowa odwołał, gdyż tego rodzaju wypowiedź pobrzmiewa herezją i jest sprzeczna z ogólnie wyznawaną prawdą.
Pisarze kościelni podkreślają, że skoro Matka Chrystusowa była poczęta bez grzechu, skoro Bóg obdarzył Ją przywilejem Niepokalanego Poczęcia, to konsekwencją tego jest, że nie podlegała prawu śmierci. Śmierć bowiem jest skutkiem grzechu pierworodnego. Ponadto nie wypadało, aby ciało, z którego Chrystus wziął swoją ludzką naturę, miało podlegać rozkładowi. Chrystus, którego ciało Bóg zachował od zepsucia, mógł zachować od skażenia także ciało swojej Matki. Wreszcie tajemnica zmartwychwstania i wniebowzięcia jest przewidziana dla wszystkich ludzi, dlatego nie sprzeciwia się rozumowi, aby Chrystus dla swojej Rodzicielki przyspieszył ten dzień.
Dlaczego jednak dopiero od VI w. ta prawda przenika tak mocno świadomość wierzących? W Kościele jest więcej takich prawd, które rozwijały się i zostały wyjaśnione definitywnie później. Tak było np. odnośnie osoby Jezusa Chrystusa, gdy występowano przeciwko Jego naturze Boskiej, dwóm naturom, dwóm wolom (arianizm, nestorianizm, monofizytyzm), a nawet przeciwko jego naturze ludzkiej. Ogłoszenie prawdy o Wniebowzięciu Maryi jako dogmatu wiary było przypieczętowaniem i ukoronowaniem starożytnej tradycji Kościoła.

Według przekazów Tradycji Matka Boża ostatnie lata swego życia spędziła w Jerozolimie w pobliżu Wieczernika albo w Efezie. Większość badaczy przychyla się do pierwszej możliwości. Istnieje przekaz, że św. Jan Apostoł opuścił Ziemię Świętą w czasie pierwszego wielkiego prześladowania Kościoła w roku 34 i udał się z Maryją do Efezu. Chciał Ją w ten sposób uchronić przed niebezpieczeństwami prześladowań. Jednakże w pierwotnej literaturze chrześcijańskiej nie ma żadnej wzmianki o takiej podróży. Ponadto ustalono, że św. Jan udał się do Efezu dopiero ok. 68 roku, Maryja miałaby wtedy około 85-90 lat. Św. Paweł Apostoł, który wkrótce po śmierci Chrystusa przybył do Efezu, nic nie wspomina, aby przed nim w tym mieście był św. Jan z Maryją. Nie napotkał tam też żadnych śladów chrześcijaństwa.
Apokryficzne Acta Johannis z drugiej połowy II w. wspominają, że Jan, gdy przybył do Efezu, sam był już stary, nie ma też żadnej wzmianki, by Maryja była tam z nim. Aeteria, pątniczka nawiedzająca miejsca święte w latach 385-386, wspomina, że Jan był pogrzebany w Efezie, natomiast nie wie nic, aby tam był grób Maryi. Pseudo-Dionizy Areopagita pisze, że w czasie swojej pielgrzymki do Ziemi Świętej w roku 363-364 dowiedział się od św. Cyryla Jerozolimskiego, patriarchy Jerozolimy, że grób Maryi był w Jerozolimie w Dolinie Jozafata. Podobny opis zawiera apokryf Księga Jana z IV w. W tym apokryfie jest mowa o tym, że Maryja umarła śmiercią naturalną w Jerozolimie, została pogrzebana u stóp Góry Oliwnej w Dolinie Jozafata i że została wzięta do nieba. Wszystkie znane starożytne apokryfy wskazują, że grób Maryi jest w Getsemani w Dolinie Jozafata. Obecnie znajduje się tam kościół, którym opiekują się prawosławni Grecy.

Kult Maryi Wniebowziętej był w Kościele bardzo żywy i zdecydowanie wyróżniał się wśród wielu innych. Początki święta sięgają już wieku V. Wystawiono tysiące świątyń pod wezwaniem M.B. Wniebowziętej. W ciągu wieków powstało 8 zakonów pod tym wezwaniem: 1 męski (asumpcjoniści - Augustianie od Wniebowzięcia) i 7 żeńskich. W ikonografii scena Wniebowzięcia Maryi należy do bardzo często przedstawianych (dla przykładu: Fra Angelico - w kilku obrazach, Taddeo di Bartolo, Ottaviano Nelli, Giotto, Pinturicchio, C. Bellini, Raffael, Tycjan, Tintoretto, Tiepolo, Perugino, Procaccini, Filippino Lippi, Veronese, Murillo, Velasquez, Konrad von Goest; rzeźbiarze: Liberale da Verona, L. della Robbia, Michał Pacher, Wit Stwosz). Pod opiekę Maryi Wniebowziętej oddał Węgry król św. Stefan, a Francję - król Ludwik XIII (powtórzył to także Ludwik XV).

W polskiej (i nie tylko) tradycji dzisiejsze święto zwane jest również świętem Matki Bożej Zielnej. Na pamiątkę podania głoszącego, że Apostołowie zamiast ciała Maryi znaleźli kwiaty, poświęca się kwiaty, zioła i kłosy zbóż. Lud wierzy, że zioła poświęcone w tym dniu za pośrednictwem Maryi otrzymują moc leczniczą i chronią od chorób i zarazy. Rolnicy tego dnia dziękują Bogu za plony ziemi i ziarno, które zebrali z pól.

Całość tekstu za:

http://brewiarz.pl

XX niedziela zwykła

2011-08-14T10:40:00.000-07:00

Mówić sercem i z serca - medytacja biblijna

Tekst ewangelii: Mt 15,21-28

Jezus podążył w stronę Tyru i Sydonu. A oto kobieta kananejska, wyszedłszy z tamtych okolic, wołała: Ulituj się nade mną, Panie, Synu Dawida! Moja córka jest ciężko dręczona przez złego ducha. Lecz On nie odezwał się do niej ani słowem. Na to podeszli Jego uczniowie i prosili Go: Odpraw ją, bo krzyczy za nami! Lecz On odpowiedział: Jestem posłany tylko do owiec, które poginęły z domu Izraela. A ona przyszła, upadła przed Nim i prosiła: Panie, dopomóż mi! On jednak odparł: Niedobrze jest zabrać chleb dzieciom a rzucić psom. A ona odrzekła: Tak, Panie, lecz i szczenięta jedzą z okruszyn, które spadają ze stołów ich panów. Wtedy Jezus jej odpowiedział: O niewiasto wielka jest twoja wiara; niech ci się stanie, jak chcesz! Od tej chwili jej córka została uzdrowiona.

Prosić to ludzkie

Kobieta kananejska. Nie poddaje się niemocie. Dziś takie sprawy każe się załatwiać w prywatności, bez krzyku na zewnątrz, byle tylko nie robić zamieszania. Boli ją i nie boi się krzyczeć. I o żaden ekshibicjonizm tu wcale nie idzie. Głupcami jesteśmy dusząc w sobie cierpienie, które nosimy. Niewypowiedziane staje procesem, który doprowadza do wybuchu wulkanu i wylania się lawy niszczącej wszystko na swej drodze. Cierpienie może pomieszać w głowie! Wsłuchajmy się w wołanie matki, której córka ma się bardzo źle.
Dlaczego chcemy ukrywać takie doświadczenia? Przed kim (i dlaczego) chcemy zabłysnąć? Bo o pomoc prosić trzeba? A to takie upokarzające? Tak? Na pewno? Przecież człowiek będąc stworzonym jest zależny czyli potrzebuje pomocy. Udając, że jej nie potrzebuje, że jest samowystarczalnym ogłasza, że wszystko jest w porządku.
Proszenie to ludzka postawa nikomu nie uwłaczająca. Co więcej, zaznacza ona, że jesteśmy świadomi tego, kim jesteśmy. Liczyć nam trzeba na Boga! Ta kobieta z ewangelii robiła co po ludzku możliwym było, a kiedy się okazało, że człowiek nic nie może zwróciła się do Pana i to z jaką mocą.

Niespełnione zachcianki

Tak brzydko ją potraktował, myśli wielu z nas. Nawet nie odezwał się ani jednym słowem. Zbył ją. Czyżby Bóg odrzucał proszącego o pomoc? Czyżby nie interesował się potrzebującym? Jeśli taki jest nasz tok myślowy to podobni jesteśmy do uczniów. Odpraw ją, bo krzyczy za nami. Nie potrafią znieść krzyku bólu serca matki walczącej o swe dziecko. Bo ten krzyk w ich uszach rozbrzmiewa jak wielki bijący dzwon, dzwon prawdy o nas i naszym życiu. Lepiej zagłuszyć, zatkać uszy i nic nie słyszeć. Tak naprawdę jeśli myślimy, że brzydko ją potraktował to nie mamy na uwadze jej tylko nas samych i nasz święty spokój.
Kobieta kananejska wiedziała kogo prosi i wierzyła, że otrzyma pomoc (wystarczy wsłuchać się w pochwałę jej wiary). My obrażamy się na Pana, bo nie jest na nasze skinienie, bo nie spełnia wszelkich naszych zachcianek, które bezczelnie i przewrotnie nazywamy prośbami nie cierpiącymi zwłoki w ich spełnieniu.
Bóg wcale nie chce, żebyśmy poniżali się. Słyszymy, że dziś ludzie gotowi się na wszystko, by coś osiągnąć. Na największe poniżanie, byle tylko do celu dojść (są też tacy, którzy to wykorzystują!). Pan szanuje człowieka i jego godność. Gdyby ta kobieta poczuła się poniżona nie prosiłaby z taką natarczywością. Nie straciła głowy wobec ogromu doświadczanego cierpienia. Jakże wspaniale i umiejętnie rozmawia z Panem Jezusem! Pertraktacje? Sztuka manipulacji? Nie. To serce, które przemawia do serca, to matka, która kocha dziecko i wierzy, że w Bogu znajdzie siłę.

o. Robert Więcek SJ

Myśl Arcybiskupa Józefa Życińskiego

2011-08-11T11:39:00.000-07:00

Nieraz marzy się nam Kościół

olśniewających sukcesów,

w którym wszystko jest

idealne,

harmonijne

i bezproblemowe.

Tymczasem zamiast barwnych marzeń odkrywamy
nową postać drogi krzyżowej. Jest na niej pot i kurz.
Są łzy i krzycząca niesprawiedliwość, połączona z poczuciem naszej bezsilności.

Co najważniejsze
jest tam również Chrystus,
który uczy nas wierności Ojcu
w sytuacjach skrajnego wyczerpania.

abp Józef Życiński, Droga krzyżowa, s. 12.

Początek drogi do Madrytu

2011-08-08T07:15:00.000-07:00

Dzisiaj w nocy nasze siostry Aleksandra i Izabela wyruszyły w drogę do Madrytu.

03.15 jeszcze kawa przed podróżą

Bagaże gotowe

czekają

03.20
pakowanie rzeczy do samochodu

Chyba wszystko wzięłyśmy?

03.25

W drogę z nami

wyrusz Panie.....

Pracowity sierpień

2011-08-07T13:53:00.000-07:00

Dwie siostry z naszego "niebieskiego domku" pojechały do Madrytu na Światowe Dni Młodych. Podczas gdy one towarzyszą młodym z duszpasterstwa archidiecezji lubelskiej w tej pielgrzymce wiary, siostry w Warszawie przygotowują się do przyjęcia uczestników letniej sesji Kursu Muzyki Liturgicznej. Oto jej zwiastun nagrany w Radiu Plus Warszawa:

www.kursmuzykiliturgicznej.blogspot.com

XIX niedziela zwykła

2011-08-06T11:33:00.000-07:00

W scenie z Ewangelii czytamy o silnym wietrze, który przeszkadzał uczniom dopłynąć do drugiego brzegu. Wtedy ujrzeli kroczącego po wodzie Jezusa i usłyszeli Jego słowa: Odwagi, Ja jestem, nie bójcie się (Mt 14,27). Pokój jest jednym z wymownych znaków Bożej obecności. Bardzo wymowny jest pokój poranka zmartwychwstania i pojawień się Zmartwychwstałego. Kiedy Jezus przyszedł do uczniów wieczorem, powitał ich słowami: Pokój wam! (Łk 24,36). Dalszy przebieg wydarzeń ze św. Piotrem potwierdza tę prawdę. Na słowo Pana Piotr wyszedł z łodzi i krocząc po wodzie, dochodził do Jezusa. Kiedy jednak uległ niepokojowi na skutek lęku, zaczął tonąć. Usłyszał potem wyrzut ze strony Pana Jezusa: Czemu zwątpiłeś, małej wiary? (Mt 14,31).
Przyjściu Boga towarzyszy pokój. Niestety, często nasz lęk powoduje jakieś zablokowanie, zwątpienie, niepokój, trwogę... To, niestety, nie pozwala nam prawdziwie otworzyć się na Niego. Wydaje się nam, że może lepiej byłoby, gdyby ktoś inny mówił nam o Bogu i przekazywał od Niego polecenia. Nam łatwiej jest przyjmować takie pośrednictwo niż bezpośrednie spotkanie. Tym samym jednak toniemy w chaosie tego świata, tracąc to, co najważniejsze. Aby spotkać Boga żywego, trzeba umieć przetrwać wszelkie burze, nawałnice, ogień... które wydają się nas całkowicie niszczyć. Nie możemy ulec lękom, jakie się pojawiają w związku z doświadczeniem sił, które nas przemagają. Bóg ostatecznie pojawia się w łagodności i pokoju temu, kto to wszystko przetrwał w spokojnej ufności.

www.tyniec.benedyktyni.pl

Panie, czy to ja?

2011-08-03T00:24:00.000-07:00

Pan stanął nad brzegiem i szuka tych, którzy są gotowi pójść za Nim.

Panie, Ty spojrzałeś na mnie,

cicho wyszeptałeś moje imię

i powiedziałeś: potrzebuję ciebie.

Jaka będzie moja odpowiedź?

Chcę zdradzić Ci sekret...

2011-08-02T03:24:00.000-07:00

Jezus kocha cię takim,
jakim jesteś.

Wróć do domu.

Wszystko można zacząć od początku.

XVIII niedziela zwykła

2011-07-30T12:46:00.000-07:00

W moim rodzinnym parafialnym kościele znajduje się ogromny obraz ilustrujący właśnie dzisiejszą Ewangelię. Na tle pięknej galilejskiej scenerii widać wielką rzeszę ludzi. Na pierwszym planie jest Jezus, który błogosławi dwie ryby i pięć chlebów w koszyku podnoszonym przez chłopca otoczonego Apostołami.
Wiele razy wpatrywałem się w ten obraz, medytując go najpierw naiwnie – szczególnie w latach ministranckich. Później próbowałem już patrzeć bardziej wnikliwie poprzez pryzmat tekstów zapisanych w Ewangeliach. I pamiętam, że często moja uwaga skupiała się wokół kontrastu: tysiące ludzi i taka maleńka ilość jedzenia. Na obrazie widać jak już siedzą grupami. Bo Jezus tak polecił: „Każcie ludziom usiąść”. Ale zanim do tego doszło, najpierw wiara Apostołów została wystawiona na próbę. Bo kiedy, zresztą bardzo praktycznie, oświadczyli Chrystusowi: „Miejsce jest pustynne, każ rozejść się tłumom, niech idą do wsi i zakupią sobie żywności” usłyszeli odpowiedź: „Nie potrzebują odchodzić, wy dajcie im jeść”. Jak? W jaki sposób? Jak znaleźć wystarczająco chleba, aby zaspokoić głód tylu ludzi? Tu nie chodzi tylko o przełamanie swojego egoizmu, aby zatroszczyć się o innych – co jest przeciwieństwem do wzruszenia tylko ramionami i powiedzenia: niech ludzie sami sobie radzą. Tu Jezus przede wszystkim oczekuje, aby Mu zaufano. Oczekuje tego najpierw od Apostołów, a później od wszystkich słuchaczy. Ks. Ludwik Evely w książce Ojcze nasz pisze, że „wszystko zaczęło się od aktu wiary. Czy zwróciliście uwagę na rozkaz, jaki Chrystus wydaje – warunek, jaki stawia przed dokonaniem cudu? „Usiądźcie!” Zażądał od nich aktu ufności, zawierzenia, oddania się w Jego ręce.
Jak długo stali, jak długo mogli zostać lub pójść sobie, mieli szansę zdobycia pokarmu własnym przemysłem. Mogli spotkać przyjaciela, jakiegoś handlarza z prowiantem, pójść do jakieś gospody, znaleźć jakieś owoce. W każdej chwili mogli odejść.

Usiąść, znaczyłoby wyrzec się samowystarczalności i liczenia na własne siły. Wymagałoby polegania tylko na Nim.
Gdy usłyszeli to zaproszenie, wielu chyba się zawahało. Wymagał od nich tego, co najwięcej kosztowało, tego, czego właśnie nie chcieli uczynić. Byli poruszeni, niespokojni, zmęczeni głodem, a On im proponował, by usiedli i zaufali.

Długo się wahali. Takie bezwzględne wymagania godziły prosto w serce, rozpętały w nich walkę z lękiem i pychą. Czy uwierzą, że może ich nakarmić?”
Na obrazie z mojego kościoła artysta uchwycił właśnie ten moment: niektóre grupy ludzkie już siedziały. Inne zachęcone ich przykładem też powoli siadały. Bo ta chwila była czymś nadzwyczajnym. To był właściwy cud. Bo kiedy zaczął krążyć chleb pomiędzy nimi wtedy nikt się już nie dziwił. Sprawił to Jezus. Wydobył z nich cud wiary. Oni uwierzyli. Tamto wydarzenie było zapowiedzią naszych Eucharystycznych spotkań. Jednak w tym rozważaniu nie można przeoczyć smutnego faktu, który miał miejsce zaraz potem. Chrystus kontynuując swoje nauczanie mówił wyraźnie, że to On jest prawdziwym chlebem, który z nieba zstąpił: „Kto spożywa moje Ciało będzie żył na wieki”. I jak zaznaczają Ewangeliści, wtedy bardzo wielu odeszło i już nie chodzili za Jezusem. „Wielu mówiło: Trudna jest to mowa. Któż jej może słuchać”. Mimo to Jezus nie zmienił swojego nauczania. Zapytał tylko swoich najbliższych: „Czy i wy chcecie odejść?”
Dlatego trzeba mi wciąż powtarzać za Szymonem Piotrem: „Panie, do kogóż pójdziemy? Ty masz słowa życia wiecznego”. I powtarzam je bardzo często, żyjąc wśród szkockich kalwinów. Ich krańcowy odłam Free Church of Scotland odszedł aż tak daleko, że Mszę św. nazywa bluźnierstwem.
Każdego niedzielnego poranka idę do kościoła św. Szymona. Ulice są jeszcze puste. Wiatr tylko świszczy, podrzucając zmoknięte śmieci. Mijam kilka kościołów szkockiego wyznania. Znam niektórych ministers of Church of Scotland głównie ze wspólnych odwiedzin w małżeństwach próbujących połączyć podzielonego Chrystusa. W spotkaniu z nimi wyczuwam przede wszystkim ludzką życzliwość i serdeczność, a później dopiero odmienność drogi. Przyznajemy się, że zdążamy do tego samego Mistrza. Ale nasze drogi, jak inaczej ubite, z innej nawierzchni, prowadzą poprzez zupełnie inne, żeby nie napisać – obce dla mnie krajobrazy.

Ogarnij swoim miłosierdziem i tych, którzy zbudowali te drogi odchodzące od Twojego Kościoła i ogarnij mnie, bo wciąż nie dość klęczę przed tabernakulum, w którym Ty jesteś obecny, żywy i prawdziwy pod osłoną chleba.

ks. Marian Łękawa SAC

Spotkanie z Matką Scholastyką

2011-07-17T12:54:00.000-07:00

Siostry juniorystki (a wśród nich ja - s. M. Izabela :) swój rok formacyjny zakończyły w początkach lipca. W Chmielnickim na Ukrainie spotkałyśmy się z juniorystkami z Europy Wschodniej (z Czech i Ukrainy), aby przeżyć razem kilka dni na poznawaniu osoby Matki Scholastyki Rivata, pierwszej Uczennicy Boskiego Mistrza. Jej historię przybliżyła nam s. Josef Oberto, zajmująca się w Rzymie jej procesem beatyfikacyjnym. Siostra Josef w fascynujący sposób przedstawiła nam sylwetkę tej zwykłej - (nie)zwykłej świętej, którą dopiero odkrywamy (odeszła do Pana 25 lat temu).

Matka Scholastyka, zawsze otwarta na problemy młodych, pozostawiła po sobie obfitą korespondencję, w której dzieliła się swoim przeżywaniem relacji z Jezusem, podtrzymując w powołaniu młode siostry. Jest dla nas wzorem przeżywania misji Uczennicy Boskiego Mistrza.

Pobyt na Ukrainie dał nam możliwość przyjrzenia się jak żyją i pracują nasze siostry w tej rzeczywistości. Mamy nadzieję, że przyszłe nasze spotkanie odbędzie się w Brnie, gdzie obecnie we wspólnocie przebywają dwie z nas :)

Myśl Arcybiskupa Józefa Życińskiego

2011-07-05T11:49:00.000-07:00

Prawda,
odkrywana sukcesywnie
w modlitewnej więzi z Chrystusem,

który jest osobową pełnią Prawdy,

ma prowadzić do wzrostu naszej wolności

do kształtowania naszego

horyzontu aksjologicznego.

abp Józef Życiński, Na zachód od domu niewoli, s. 182.

Uwaga! Rekolekcje

2011-07-05T00:47:00.000-07:00

Rekolekcje odbędą się

w Domu Modlitwy

w Częstochowie, ul. Pawia 6.

Początek 25 VII g. 17.00, zakończenie 29 VII g. 10.00

Podczas tegorocznych
rekolekcji dla dziewcząt proponujemy uczestniczkom
poznanie duchowości

Rodziny Świętego Pawła.

Może i Ty znajdziesz w niej swoją drogę
jako przyszła żona i matka, siostra, osoba konsekrowana żyjąca w świecie?

Informacje i zgłoszenia:
s. M. Aleksandra Szyborska
e-mail: alexpddm@gmail.com
tel. 665 637 672

XIII Niedziela zwyka

2011-06-25T12:59:00.000-07:00

Jezus pragnie radykalnej i wyłącznej miłości do siebie.
Tylko ten, kto ukochał Jezusa bardziej niż rodziców czy dzieci (obraz najmocniejszych ludzkich więzów) jest zdolny do wzięcia krzyża i podążania za swoim Mistrzem.
Taka miłość jest utratą życia (ziemskiej iluzji szczęścia opartego na pieniądzach, sławie i braku cierpienia), ale prowadzi do otrzymania jako nagrody, którą jest stokroć więcej teraz, w tym czasie, domów, braci, sióstr, matek, dzieci i pól, wśród prześladowań, a życia wiecznego w czasie przyszłym (Mk 10,30).
Tej miłości nie da się zachować tylko dla siebie – ona musi być głoszona i pokazywana innym, aby i oni przyjmując proroków i sprawiedliwych pod swój dach, czy choćby udzielając im kubka świeżej wody, mogli otrzymać nagrodę od Boga.

Apostołem nie zostaje się w wyniku osobistych zasług człowieka,

ale jest to wybór Boga, stąd ci którzy przyjmują apostołów otrzymują tę samą nagrodę życia wiecznego, co sami zwiastunowie Ewangelii.

Świadkiem tak rozumianego apostolatu jest św. Paweł, kiedy pisze do Koryntian: Nie jest dla mnie powodem do chluby to, że głoszę Ewangelię. Świadom jestem ciążącego na mnie obowiązku.

Biada mi, gdybym nie głosił Ewangelii! Gdybym to czynił z własnej woli, miałbym zapłatę, lecz jeśli działam nie z własnej woli, to tylko spełniam obowiązki szafarza. Jakąż przeto mam zapłatę? Otóż tę właśnie, że głosząc Ewangelię bez żadnej zapłaty, nie korzystam z praw, jakie mi daje Ewangelia. Tak więc nie zależąc od nikogo, stałem się niewolnikiem wszystkich, aby tym liczniejsi byli ci, których pozyskam (1 Kor 9,16-19).

www.sfd.kuria.lublin.pl

Lectio Divina

Zapraszamy na kolejną kromkę Słowa Bożego:

Dzisiaj jest Dzień Ojca

2011-06-23T04:23:00.000-07:00

Dzisiaj dziękujemy że Bóg zechciał być naszym Ojcem i za naszych ziemskich ojców.

Z tej okazji również Bóg Ojciec wystosował do nas list specjalny.

Zapraszamy:

List od Ojca

Boże Ciało

2011-06-22T13:58:00.000-07:00

Pamiątkę ustanowienia Najświętszego Sakramentu obchodzi Kościół właściwie w Wielki Czwartek. Jednak wówczas Chrystus rozpoczyna swoją mękę. Dlatego od XIII wieku Kościół obchodzi osobne święto Bożego Ciała, aby za ten dar niezwykły Chrystusowi w odpowiednio uroczysty sposób podziękować.

Inicjatorką ustanowienia tego święta była
św. Julianna z Cornillon (1193-1258).
Kiedy była przeoryszą klasztoru augustianek w Mont Cornillon w pobliżu Liege, w roku 1245 została zaszczycona objawieniami, w których Chrystus żądał ustanowienia osobnego święta ku czci Najświętszej Eucharystii.
Pan Jezus wyznaczył sobie nawet dzień uroczystości Bożego Ciała - czwartek po niedzieli Świętej Trójcy. Biskup Liege, Robert, po naradzie ze swoją kapitułą i po pilnym zbadaniu objawień, postanowił wypełnić życzenie Pana Jezusa.

W roku 1246 odbyła się pierwsza procesja eucharystyczna.

Jednak w tym samym roku biskup Robert zmarł. Wyższe duchowieństwo miasta za namową teologów uznało krok zmarłego ordynariusza za przedwczesny, a wprowadzenie święta pod taką nazwą za wysoce niewłaściwe. Co więcej, omalże nie oskarżono św. Julianny o herezję. Karnie została przeniesiona z klasztoru w Mont Cornillon na prowincję (1247). Na interwencję archidiakona katedry w Liege, Jakuba, kardynał Hugo po ponownym zbadaniu sprawy zatwierdził jednak święto. W roku 1251 ponownie archidiakon Jakub poprowadził więc ulicami Liege procesję eucharystyczną. Pan Jezus hojnie wynagrodził za to gorliwego kapłana. Syn szewca z Troyes (Szampania) został wkrótce biskupem w Verdun, patriarchą Jerozolimy i ostatecznie papieżem (1261-1264).

Panował jako Urban IV. On to w roku 1264 wprowadził do Rzymu uroczystość Bożego Ciała.

Impulsem bezpośrednim do ustanowienia święta miał być cud, jaki wydarzył się w Bolsena. Kiedy tam kapłan odprawiał Mszę świętą, po Przeistoczeniu kielich trącony ręką przechylił się tak nieszczęśliwie, że wylało się kilkanaście czy kilkadziesiąt kropel krwi Chrystusa na korporał. Przerażony kapłan ujrzał, że postacie wina zmieniły się w postacie krwi. Zawiadomiony o tym cudzie papież, który przebywał wówczas w pobliskim mieście Orvieto, zabrał ten święty korporał. Do dnia obecnego znajduje się on w bogatym relikwiarzu w katedrze Orvieto. Dotąd widać na nim plamy. W czasie procesji Bożego Ciała obnosi się zamiast monstrancji. Korzystając, że na dworze papieskim w Orvieto był wówczas św. Tomasz z Akwinu, papież Urban IV polecił mu opracowanie tekstów liturgicznych do Mszy świętej i do Liturgii Godzin kapłańskich. Wielki doktor Kościoła uczynił to po mistrzowsku. Tekstów tych używa się do dziś - zwłaszcza często śpiewany jest hymn Pange lingua (Sław, języku...) - i jego dwie ostatnie zwrotki (Przed tak wielkim Sakramentem).

Papież Klemens V odnowił święto (1314), które po śmierci Urbana zaczęło zanikać. Papież Jan XXII (+ 1334) zatwierdził je na cały Kościół. Od czasu papieża Urbana VI uroczystość Bożego Ciała należy do głównych świąt w roku liturgicznym Kościoła (1389). Pierwsza wzmianka o procesji w to święto pochodzi z Kolonii z roku 1277. Od wieku XIV spotykamy się z nią w Niemczech, Anglii, Francji, Hiszpanii i w Mediolanie. Od wieku XV przyjął się w Niemczech zwyczaj procesji do czterech ołtarzy.
Msze święte przy wystawionym Najświętszym Sakramencie wprowadzono w wieku XV. Do roku 1955 obowiązywała także oktawa, w czasie której Chrystus Pan odbierał wyrazy przebłagania, hołdu, dziękczynienia i błagania. Na prośbę Episkopatu Polski w Polsce został zachowany zwyczaj obchodzenia oktawy, choć nie ma ona już charakteru liturgicznego.

Po raz pierwszy z procesją Bożego Ciała na terenie Polski spotykamy się już w XIV wieku w Płocku i we Wrocławiu. Od wieku XVI wprowadzono z Niemiec zwyczaj śpiewania czterech Ewangelii przy czterech ołtarzach. Istnieje on do dnia dzisiejszego. Od dawna wprowadzono zwyczaj, istniejący po dzień dzisiejszy, że lud przynosi do kościoła wianki ziół. Tam zostawia je przez całą oktawę.

W oktawie kapłan je poświęca, po czym lud zabiera je do domu. Zawiesza je na ścianie, by chroniły od choroby lub poszczególne gałązki umieszcza na polach, by lepiej rosły plony i by Bóg zachował je od robactwa i nieurodzaju. W niektórych stronach drzewka i gałęzie, którymi był przystrojony kościół i ołtarze, po oktawie zabierano na pola i tam je zatykano. Ich część palono, aby dym odstraszał chmury, niosące grad i pioruny.

tekst ze strony:
www.brewiarz.pl

Myśl Arcybiskupa Józefa Życińskiego

2011-06-21T01:10:00.000-07:00

Gdy Bóg potrzebuje nas wśród

szarych piasków pustyni,

nie należy tęsknić do

zielonych łąk obsypanych

barwnymi kwiatami.

Okruchy słowa

Słowo i milczenie

2011-06-20T05:21:00.000-07:00

Słowo i milczenie

66. Ojcowie synodalni w licznych wystąpieniach podkreślali
wartość milczenia w odniesieniu do słowa Bożego
i jego recepcji w życiu wiernych.

Słowo może być bowiem wypowiedziane

i usłyszane jedynie w ciszy, zewnętrznej
i wewnętrznej. Nasze czasy nie sprzyjają skupieniu i niekiedy ma się wrażenie, że oderwanie się choćby na chwilę od środków masowego przekazu budzi niemal lęk

. Dlatego jest dzisiaj rzeczą konieczną

wpajanie ludowi Bożemu,

że milczenie jest wartością.

Odkrycie na nowo, że słowo Boże odgrywa centralną rolę w życiu Kościoła, oznacza również odkrycie sensu skupienia i wewnętrznego spokoju.
Wielka tradycja patrystyczna poucza nas, że tajemnice Chrystusa wiążą się z milczeniem i tylko w ciszy Słowo może w nas zagościć,
jak w przypadku Maryi, niewiasty, w której Słowo było nieodłącznie związane z milczeniem. Nasze liturgie powinny sprzyjać temu autentycznemu słuchaniu: Verbo crescente, verba deficiunt.

Niech tę wartość uwidocznia w szczególności w liturgii Słowa, którą « należy sprawować tak, aby sprzyjała medytacji ».

Milczenie, kiedy jest przewidziane,

należy traktować « jako część celebracji ».

Dlatego wzywam pasterzy,
by zachęcali do znajdowania czasu na skupienie,
dzięki któremu z pomocą Ducha Świętego
słowo Boże jest przyjmowane w sercu.

Benedykt XVI

Verbum Domini